\u00a0<\/p>\n
Yolculu\u011fa… O uzun, o zorlu, ama bizi iyile\u015ftirecek ac\u0131ya do\u011fru yolculu\u011fa \u00e7\u0131kar\u0131z umuduyla gitmi\u015ftim yanlar\u0131na bu g\u00fcn de.. Heyecanl\u0131yd\u0131m, sab\u0131rs\u0131zd\u0131m, \u00e7ocuklu\u011fun kutsall\u0131\u011f\u0131ndan renkler ku\u015fanm\u0131\u015ft\u0131m \u00fczerime…
Ama yanlar\u0131na vard\u0131\u011f\u0131mda y\u00fczlerinde sanki beni \u0131ss\u0131z, karanl\u0131k ve bal\u00e7\u0131ktan bir g\u00f6le itmi\u015fler, sonra kurtarmay\u0131 \u00e7ok isteseler de kurtaramam\u0131\u015flar gibi kirli g\u00f6lgeler ve hak etmedikleri ‘su\u00e7lu zevklerin’ \u00e7\u00fcr\u00fcm\u00fc\u015fl\u00fc\u011f\u00fc vard\u0131…
Yine benimle ilgili ger\u00e7ek d\u00fc\u015f\u00fcncelerini ben yokken konu\u015fmu\u015flard\u0131… Yanlar\u0131na geldi\u011fimde ise benimle ilgili b\u00fct\u00fcn ger\u00e7ek d\u00fc\u015f\u00fcncelerini s\u00f6yleyip bitirmi\u015flerdi. Hayat\u0131na ortak olduklar\u0131, kararlar\u0131n\u0131 etkiledikleri, dostluk oyunu oynad\u0131klar\u0131 birini arkas\u0131ndan k\u00f6t\u00fcleyip, orada yokken onu bal\u00e7\u0131ktan simsiyah bir g\u00f6le atmak onlar\u0131 birbirlerine ba\u011flayan, yak\u0131nla\u015ft\u0131ran tek ortak \u015feydi neredeyse… \u015eimdi birlikteyken bana ‘umutsuz bir hasta’ gibi bakmalar\u0131 biraz \u00f6nceki su\u00e7 ortakl\u0131\u011f\u0131n\u0131n tad\u0131n\u0131 biraz daha uzatmak i\u00e7indi sanki…
Ne tuhaf, onlarla birlikteyken biraz \u00f6nce beni \u00f6nce mahkum edip, ard\u0131ndan bal\u00e7\u0131ktan karanl\u0131k bir g\u00f6le att\u0131klar\u0131n\u0131 hissediyorum, ama b\u00f6yle yapmalar\u0131 sanki \u00e7ok do\u011falm\u0131\u015f gibi bunu onlara ya s\u00f6yleyemiyorum. Neden ben \u00e7ekip gitmiyorum yanlar\u0131ndan? Neden ihtiya\u00e7 duyuyorum onlara? Beni tekrar yok etmelerine neden katlan\u0131yorum? Kurban olmaya al\u0131\u015fkanl\u0131k m\u0131 bu? Yoksa onlar\u0131n benim cellad\u0131m olduklar\u0131na m\u0131 inanmak istemiyorum bir t\u00fcrl\u00fc? Ya benim ka\u00e7 kurban\u0131m var? Yoksa \u015f\u00f6yle ya da b\u00f6yle ben de onlardan biri miyim?
Ben bu sorularla bo\u011fu\u015faduray\u0131m, onlarsa beni bal\u00e7\u0131ktan, \u0131ss\u0131z, karanl\u0131k bir g\u00f6le atm\u0131\u015f ve oradan gelmi\u015f, ama yapt\u0131klar\u0131 bu infaz\u0131 sanki biraz fazla a\u011f\u0131r bulmu\u015flar gibi y\u00fcz\u00fcme bu hayata \u00f6zg\u00fc \u00e7\u00fcr\u00fcm\u00fc\u015f bir ac\u0131ma duygusuyla bak\u0131yorlar. Ben yanlar\u0131nda yokken, karanl\u0131k bir g\u00f6lde infaz edilme karar\u0131m\u0131 verirken bildikleri her \u015feyi, hayallerimi, yorumlama yeteneklerini ko\u015fu\u015fturmu\u015f, i\u00e7 d\u00fcnyalar\u0131n\u0131n derinliklerine dalm\u0131\u015f, \u015fimdiyse yorgun ve y\u00fczeye \u00e7\u0131km\u0131\u015f gibi bir halleri var.
Bana \u00f6l\u00fcm\u00fcm\u00fc unutturmak i\u00e7in basit, g\u00fcnl\u00fck, s\u0131radan \u015feylerden bahsediyorlar. G\u00fcld\u00fcrmeye ve e\u011flendirmeye u\u011fra\u015f\u0131yorlar ak\u0131llar\u0131 s\u0131ra. \u0130\u00e7lerinde gururumu ok\u015fayan, bana umut vermeye \u00e7al\u0131\u015fanlar bile var. Daha biraz \u00f6nce karanl\u0131k ve \u0131ss\u0131z bir g\u00f6le att\u0131klar\u0131 birine umut vermek bu hayata \u00f6zg\u00fc bir \u015fey olsa gerek…
B\u00fct\u00fcn bu olup bitenleri bildi\u011fimi hissettikleri halde davran\u0131\u015flar\u0131 hi\u00e7 de\u011fi\u015fmiyor. Korkuyorum onlardan. Garip bir \u00fcrk\u00fcnt\u00fc veriyorlar bana. S\u00f6yledim ya, yine de ayr\u0131lm\u0131yorum yanlar\u0131ndan. Garip, hastal\u0131kl\u0131 bir duygu yanlar\u0131nda tutuyor beni. Belki de aralar\u0131ndan biri bu korku ve \u00f6l\u00fcm oyununu bir yerden bozar diye bekliyorum. Belki de herkes o ki\u015fiyi bekliyor san\u0131yorum… Ama sonra bu bekleyi\u015fimin bal\u00e7\u0131ktan bir g\u00f6le at\u0131lmama sebep olan yan\u0131lg\u0131lar\u0131mdan biri oldu\u011funu anl\u0131yorum. \u00c7\u00fcnk\u00fc art\u0131k biliyorum ki, bu oyunu hat\u0131rlatacak, yani bozacak ki\u015filer g\u00fcl\u00fcp oynuyor…
Anla\u015f\u0131l\u0131yor, onlar burada bu hayatta kalacaklar. Yola \u00e7\u0131kmak istemedikleri, as\u0131l ac\u0131yla bulu\u015fmak istemedikleri \u00e7oktan belli. \u00c7ocukluklar\u0131ndan gelen o uzak, o sahici, ama art\u0131k k\u0131s\u0131lm\u0131\u015f \u00e7\u0131\u011fl\u0131\u011f\u0131n sesini art\u0131k bir\u00e7o\u011fu hemen hi\u00e7 duymuyor. Duyanlarsa bu tedirginlikten i\u015fledikleri bir iki cinayetten sonra kurtulacaklar\u0131n\u0131 tahmin ediyorlar. Kendilerine bu \u00e7\u0131\u011fl\u0131\u011f\u0131 hat\u0131rlatan b\u00fct\u00fcn insanlar\u0131, anlamlar\u0131 ve duygular\u0131 bu hayattan kald\u0131rmaya ant i\u00e7mi\u015fler sanki.
K\u00f6t\u00fcl\u00fckleri bile \u00f6yle gizli, \u00f6yle yorgun, \u00f6yle bencil ki, i\u00e7lerinde sakl\u0131 kalm\u0131\u015f ve ya\u015fayan t\u00fcm duygular\u0131n\u0131 bir ba\u015fkas\u0131n\u0131n itilmi\u015fli\u011finde ve yenilgisinde yok etmeye \u00e7al\u0131\u015f\u0131yorlar ve sonra ona: biz her \u015feyi senin iyili\u011fin i\u00e7in yapt\u0131k, diyorlar. Kendi \u00f6l\u00fcmlerini bile ba\u015fkas\u0131na ta\u015f\u0131t\u0131yorlar. En yak\u0131n davrand\u0131klar\u0131nda bile son kez g\u00f6r\u00fc\u015f\u00fcr gibi bir halleri var. Ruhlar\u0131nda bir atom sava\u015f\u0131 sonras\u0131ndaki \u00f6l\u00fcmc\u00fcl \u0131ss\u0131zl\u0131\u011fa bile al\u0131\u015ft\u0131rm\u0131\u015f gibiler.
Yola \u00e7\u0131kmak isteyenleri ise \u0131srarla, gidilecek yerde art\u0131k d\u00fc\u015flenen hi\u00e7bir \u015fey olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131, bu hayat\u0131n b\u00fct\u00fcn hayatlardan daha g\u00fczel ve iyi oldu\u011funu s\u00f6yl\u00fcyorlar. Gitmeye kalkanlar\u0131n dayan\u0131lmaz felaketlerle kar\u015f\u0131la\u015ft\u0131klar\u0131n\u0131, bir\u00e7o\u011funun \u00e7\u0131ld\u0131rd\u0131\u011f\u0131n\u0131 anlat\u0131yorlar..
Kim g\u00f6zlerini kama\u015ft\u0131r\u0131r, kim bu hayat\u0131n alternatifsiz oldu\u011funu s\u00f6ylerse, onu ‘en b\u00fcy\u00fck sanat\u00e7\u0131’ ilan ediyorlar. Ald\u0131rmamak gerekiyor, \u00e7o\u011fu zaman donuk ve kay\u0131ts\u0131z g\u00f6z\u00fckt\u00fcklerine; bu hayatta kalmak i\u00e7in hi\u00e7 bu kadar kararl\u0131 hissetmemi\u015flerdi kendilerini.
Her g\u00fcn bir ba\u015fka zehirli cemiyet yasalar\u0131 yap\u0131yorlar aral\u0131ks\u0131z. Tuzaklarla dolu yeni g\u00fcnl\u00fck hayat haritalar\u0131 \u00e7iziyorlar durup dinlenmeden.
Ve as\u0131l olarak d\u00fc\u015f\u00fcnceleri, d\u00fc\u015fleri, bilin\u00e7leri \u0131\u015f\u0131k s\u0131zd\u0131ranlar\u0131, kurtulu\u015f yollar\u0131n\u0131n \u00fczerinin s\u00fcrekli olarak kapat\u0131ld\u0131\u011f\u0131n\u0131 s\u00f6yleyenleri, bu hayata uyum g\u00f6steremeyenleri b\u00fcy\u00fck tehlike ilan edip onlar\u0131 en yak\u0131n \u00e7evrelerine yok ettiriyorlar… \u00c7\u00fcnk\u00fc her \u015fey oluyorlar: arkada\u015f oluyor; s\u0131rda\u015f, kom\u015fu, akraba, okul arkada\u015f\u0131, i\u015f arkada\u015f\u0131 oluyorlar…. \u0130\u00e7imizdeki kompleks, ihtiyac\u0131m\u0131z, tak\u0131nt\u0131lar\u0131m\u0131z, umutlar\u0131m\u0131z, zaaflar\u0131m\u0131z, her \u015fey, ama her \u015fey oluyorlar…
\u00d6nce biz hep beraberiz, biz g\u00fc\u00e7l\u00fc ve yak\u0131n bir \u00e7evreyiz duygusu uyand\u0131r\u0131p sonra sanki gizli bir yerden emir alm\u0131\u015f\u00e7as\u0131na ans\u0131z\u0131n kayboluyorlar. Onca beraberli\u011fin, onca yak\u0131nl\u0131\u011f\u0131n bir anlam\u0131, bir s\u00fcreklili\u011fi oldu\u011funu yads\u0131mamak istercesine. Sonra yine eskisi gibi ortaya \u00e7\u0131k\u0131yorlar. Sistemin ta kendisiyken, sistemden zarar g\u00f6ren, ezileni oynuyorlar…
Ve b\u00fct\u00fcn bu maskeler, \u015fa\u015f\u0131rtmacalara, as\u0131l ac\u0131ya do\u011fru yola \u00e7\u0131kmak isteyenleri d\u00fc\u015flerini, \u00e7ocuksu umutlar\u0131n\u0131, \u00e7abucak ayaklanan duygular\u0131na kar\u015f\u0131 mahcup durumuna d\u00fc\u015f\u00fcr\u00fcyor. Bir\u00e7oklar\u0131 bu mahcubiyeti insanda soyluluk uyand\u0131ran bir ak\u015fam\u00fcst\u00fc h\u00fczn\u00fcne d\u00f6n\u00fc\u015ft\u00fcremeyip tiksinti veriyorlar. Bir kalemde d\u00fc\u015flerinden, umutlar\u0131ndan, duygular\u0131ndan…
Bu basit, bu kaba, bu derinlikten yoksun g\u00f6r\u00fcnen hayat\u0131n arkas\u0131nda s\u00fcren o korkun\u00e7, o karma\u015f\u0131k ve amans\u0131z sava\u015f\u0131 gizlemek i\u00e7in su\u00e7lar\u0131na ortak etmedikleri kimse kalmas\u0131n istiyorlar. Ve hayat, hayat olal\u0131 hi\u00e7 bu kadar g\u00fc\u00e7l\u00fc olmad\u0131klar\u0131n\u0131 da biliyorlar… Hi\u00e7 bu kadar egemen…
Ama ne tuhaft\u0131r ki, g\u00f6rd\u00fckleri d\u00fc\u015fleri hi\u00e7 unutmayan ve bizleri kurtaracak olan as\u0131l ac\u0131n\u0131n bu hayat\u0131n d\u0131\u015f\u0131nda bir yerde oldu\u011funu isyan dolu bir a\u015fkla s\u00f6yleyen \u00e7ocuklardan gittik\u00e7e daha \u00e7ok korkuyorlar…<\/p>\n
Cezmi ERS\u00d6Z<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u00a0 Yolculu\u011fa… O uzun, o zorlu, ama bizi iyile\u015ftirecek ac\u0131ya do\u011fru yolculu\u011fa \u00e7\u0131kar\u0131z umuduyla gitmi\u015ftim yanlar\u0131na bu g\u00fcn de.. Heyecanl\u0131yd\u0131m, sab\u0131rs\u0131zd\u0131m, \u00e7ocuklu\u011fun kutsall\u0131\u011f\u0131ndan renkler ku\u015fanm\u0131\u015ft\u0131m \u00fczerime…Ama yanlar\u0131na vard\u0131\u011f\u0131mda y\u00fczlerinde sanki beni \u0131ss\u0131z, karanl\u0131k ve bal\u00e7\u0131ktan bir g\u00f6le itmi\u015fler, sonra kurtarmay\u0131 \u00e7ok isteseler de kurtaramam\u0131\u015flar gibi kirli g\u00f6lgeler ve hak etmedikleri ‘su\u00e7lu zevklerin’ \u00e7\u00fcr\u00fcm\u00fc\u015fl\u00fc\u011f\u00fc vard\u0131…Yine benimle […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18],"tags":[],"class_list":{"0":"post-2528","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","6":"category-cezmi-ersoz"},"yoast_head":"\n