![](\"http:\/\/www.kucukisler.com\/wp-content\/uploads\/gorki1.jpg\")
Can\u0131m\u0131z \u00f6lesiye s\u0131kk\u0131n, kurtlar gibi a\u00e7 ve b\u00fct\u00fcn d\u00fcnyaya \u00f6fkeli, Perekop’tan \u00e7\u0131kt\u0131k. B\u00fct\u00fcn bir g\u00fcn bir \u015fey \u00e7alabilmek ya da kazanabilmek i\u00e7in elimizden geleni yapm\u0131\u015f, fakat sonunda ikisini de ba\u015faramayaca\u011f\u0131m\u0131za akl\u0131m\u0131z kesince daha ileriye gitmeye karar vermi\u015ftik. Ama nereye? Daha ileriye olsun da…<\/p>\n
\u00c7oktand\u0131r y\u00fcr\u00fcd\u00fc\u011f\u00fcm\u00fcz bu hayat yolunda ne pahas\u0131na olursa olsun daha ileriye gitmeye haz\u0131rd\u0131k. Her birimizin ayr\u0131 ayr\u0131, sessizce verdi\u011fi bu karar, a\u00e7 g\u00f6zlerimizdeki keskin par\u0131lt\u0131lardan a\u00e7\u0131k\u00e7a okunuyordu.<\/p>\n
\u00dc\u00e7 ki\u015fiydik. Kerson’da, Dinyeper k\u0131y\u0131s\u0131nda bir meyhanede tan\u0131\u015fm\u0131\u015ft\u0131k k\u0131sa bir s\u00fcre \u00f6nce.<\/p>\n
Birinci arkada\u015f, demiryolu taburunun askerlerindendi. Sonradan -s\u00f6yledi\u011fine g\u00f6re- yol ustas\u0131 olmu\u015f. K\u0131z\u0131l sa\u00e7l\u0131, iri yar\u0131 bir adamd\u0131. K\u00fclrengi g\u00f6zlerinin so\u011fuk bir bak\u0131\u015f\u0131 vard\u0131. Almanca biliyordu. Hapishane ya\u015fay\u0131\u015f\u0131 \u00fczerine geni\u015f bilgi sahibiydi.<\/p>\n
Bizim gibiler ge\u00e7mi\u015flerinden s\u00f6z etmeyi pek sevmezler. Her zaman az \u00e7ok bir nedeni vard\u0131r bunun. Bu y\u00fczden birbirimize inan\u0131yor, hi\u00e7 de\u011filse inanm\u0131\u015f g\u00f6r\u00fcn\u00fcyorduk. \u00c7\u00fcnk\u00fc asl\u0131nda kendimize de inand\u0131\u011f\u0131m\u0131z yoktu pek.<\/p>\n
\u0130nce dudaklar\u0131 her zaman ku\u015fkuyla b\u00fcz\u00fclm\u00fc\u015f, ufak tefek, kuru bir adam olan ikinci arkada\u015f, Moskova \u00dcniversitesi’nin eski \u00f6\u011frencilerinden oldu\u011funu s\u00f6yleyince, ben ve asker ger\u00e7ek sanm\u0131\u015ft\u0131k bunu. Asl\u0131nda, bir zamanlar, \u00f6\u011frenci mi, polis hafiyesi mi, yoksa h\u0131rs\u0131z m\u0131 oldu\u011fu umurumuzda de\u011fildi. Tan\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131m\u0131zda bizimle ayn\u0131 tabakadan oldu\u011funu bilmemiz yetiyordu. A\u00e7t\u0131. Kentlerde polisin, k\u00f6ylerde m\u00fcjiklerin \u00f6zel ilgisinden tedirgin oluyor; kovalanm\u0131\u015f, a\u00e7 bir canavar gibi hem onlardan, hem \u00f6tekilerden nefret ediyor; herkese, her \u015feye kar\u015f\u0131 evrensel bir kin besliyordu. Ayn\u0131 yolun yolcusuyduk yani.
\u00dc\u00e7\u00fcnc\u00fc bendim. K\u00fc\u00e7\u00fck ya\u015flardan beri \u00e7ok al\u00e7akg\u00f6n\u00fcll\u00fcy\u00fcmd\u00fcr. Erdemlerimden s\u00f6z etmeyece\u011fim bu y\u00fczden. Safdil g\u00f6r\u00fcnmemek i\u00e7in de eksiklerime de\u011finmeyece\u011fim. Yaln\u0131z, ki\u015fili\u011fim \u00fczerine bir yarg\u0131ya varabilmemiz bak\u0131m\u0131ndan \u015fu kadar\u0131n\u0131 s\u00f6yleyeyim: Kendimi \u00f6tekilerden daha iyi buluyordum. Bug\u00fcn de ayn\u0131 kan\u0131day\u0131m.<\/p>\n
B\u00f6ylece Perekop’tan \u00e7\u0131kt\u0131k; bir \u00e7obana rastlar\u0131z umuduyla ilerlemeye ba\u015flad\u0131k. Onlardan her zaman ekmek istenebilir. Bu konuda yolcular\u0131 geri \u00e7evirdikleri pek g\u00f6r\u00fclmemi\u015ftir.
Askerle ben yan yana y\u00fcr\u00fcyorduk. “\u00d6\u011frenci” arkam\u0131zdan geliyordu. Zaman\u0131nda ceket oldu\u011fu belli bir \u015fey sark\u0131yordu omuzlar\u0131ndan. S\u0131f\u0131r numara tra\u015fl\u0131, sivri, f\u0131rlak kafas\u0131na geni\u015f bir \u015fapka art\u0131\u011f\u0131 ge\u00e7irmi\u015fti. Renk renk yamalarla kapl\u0131 boz renkli bir pantolon bacaklar\u0131n\u0131 s\u0131k\u0131 s\u0131k\u0131 sar\u0131yordu. Yolda buldu\u011fu bir \u00e7izme koncunu elbisesinin astar\u0131ndan kopard\u0131\u011f\u0131 par\u00e7alarla \u00e7\u0131plak ayaklar\u0131na ba\u011flam\u0131\u015ft\u0131. Sandal ad\u0131n\u0131 verdi\u011fi bu \u015feylerle d\u00fcnyan\u0131n tozunu kald\u0131rarak sessizce y\u00fcr\u00fcyor; ye\u015filimsi k\u00fc\u00e7\u00fck g\u00f6zleri k\u0131v\u0131lc\u0131mlar sa\u00e7\u0131yordu.<\/p>\n
Al basmadan bir g\u00f6mlek vard\u0131 askerin s\u0131rt\u0131nda. Kerson’dan “elce\u011fiziyle” ald\u0131\u011f\u0131n\u0131 s\u00f6yl\u00fcyordu bunu. G\u00f6mle\u011fin \u00fcst\u00fcne de kal\u0131n, pamuklu bir yelek ge\u00e7irmi\u015fti. Ordu y\u00f6netmenli\u011fince “sa\u011f ka\u015f\u0131n\u0131n \u00fcst\u00fcne kabaday\u0131ca y\u0131k\u0131lm\u0131\u015f” rengi belirsiz bir asker kasketi vard\u0131 ba\u015f\u0131nda. Bacaklar\u0131nda geni\u015f bir Ukrayna \u015falvar\u0131 sallan\u0131yordu. Yal\u0131nayakt\u0131.
Ben de onlar gibi giyimli ve yal\u0131nayakt\u0131m.<\/p>\n
Bozk\u0131r, d\u00f6rt bir yana g\u00f6z alabildi\u011fine uzay\u0131p gidiyor; mavi, k\u0131zg\u0131n ve bulutsuz g\u00f6kkubbenin alt\u0131nda engin geni\u015flikte, yuvarlak, kara bir tabak gibi yat\u0131yordu. Onu geni\u015f bir \u00e7izgiyle kesen boz renkli, tozlu yol, ayaklar\u0131m\u0131z\u0131 yak\u0131yordu. Arada bir, k\u0131sa ve sivri saplar\u0131, tuhaf bir bi\u00e7imde, askerin \u00e7oktand\u0131r ustura de\u011fmemi\u015f y\u00fcz\u00fcn\u00fc and\u0131ran yeni bi\u00e7ilmi\u015f ekin tarlalar\u0131na rastl\u0131yorduk. Asker k\u0131s\u0131k\u00e7a, kal\u0131n bir sesle \u015fark\u0131 s\u00f6yleyerek gidiyordu:<\/p>\n
“Ve senin kutsal pazar\u0131n\u0131 ilahilerle kutluyoruz…”<\/p>\n
Ordudayken k\u0131\u015fla kilisesinde zango\u00e7 gibi bir \u015feymi\u015f. Say\u0131s\u0131z ilahiler, manzumeler biliyor; nedense, can\u0131m\u0131z konu\u015fmak istemedi\u011fi zamanlarda bu bilgisini hep k\u00f6t\u00fcye kullan\u0131yordu.
Kar\u015f\u0131m\u0131zda, ufukta, k\u0131y\u0131lar\u0131 yumu\u015fak \u00e7izgili, mordan pembeye kadar renk renk birtak\u0131m g\u00f6r\u00fcnt\u00fcler belirdi.
“\u00d6\u011frenci”:
– Bunlar K\u0131r\u0131m da\u011flar\u0131 olmal\u0131, dedi.
– Da\u011flar! (Asker ba\u011f\u0131rd\u0131.) Dostum, sen da\u011flar\u0131 g\u00f6rmekte acele ettin. Onlar bulut… Baksana, g\u00f6rm\u00fcyor musun?.. Sanki s\u00fctla\u00e7…
Bulutlar\u0131n s\u00fctla\u00e7 olmalar\u0131ndaki g\u00fczelli\u011fi d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcm.
Asker:
– K\u00f6r \u015feytan! diye k\u00fcf\u00fcr sallayarak t\u00fck\u00fcrd\u00fc. Bir tek canl\u0131 varl\u0131\u011fa olsun rastlayabilseydik! \u0130n cin top oynuyor… Bu gidi\u015fle k\u0131\u015f\u0131n ay\u0131lar\u0131n yapt\u0131\u011f\u0131 gibi kendi pen\u00e7elerimizi emmek zorunda kalaca\u011f\u0131z…
“\u00d6\u011frenci” \u00fcst perdeden:
– \u0130nsanlar\u0131n bulundu\u011fu yerlerden ge\u00e7memiz gerekti\u011fini s\u00f6ylemi\u015ftim, dedi.<\/p>\n
Asker \u00f6fkelendi:
– S\u00f6ylemi\u015ftim!.. Sadece s\u00f6ylemek i\u00e7in bilgi edinmi\u015fsin zaten. \u0130nsanlar\u0131n bulundu\u011fu yer hani? \u015eeytan bilir nerde?
“\u00d6\u011frenci” dudaklar\u0131n\u0131 b\u00fczerek sustu. G\u00fcne\u015f bat\u0131yor; bulutlar \u00e7e\u015fit \u00e7e\u015fit, s\u00f6zle anlat\u0131lamaz renklereb\u00fcr\u00fcn\u00fcyordu. Bir toprak ve tuz kokusu geldi burnumuza.
Bu kuru, lezzetli koku, i\u015ftah\u0131m\u0131z\u0131 b\u00fcsb\u00fct\u00fcn kam\u00e7\u0131lad\u0131. Midemiz kemiriliyordu. Tuhaf, tats\u0131z bir duyguydu bu. Sanki v\u00fccudumuzun \u00f6zsular\u0131 \u00e7ekiliyor, buharla\u015f\u0131yor; kaslar\u0131m\u0131z gev\u015feyip p\u00f6rs\u00fcyordu. A\u011fz\u0131m\u0131z, bo\u011faz\u0131m\u0131z kupkuru kesilmi\u015fti. G\u00fc\u00e7l\u00fckle yutkunuyorduk. Ba\u015f\u0131m\u0131z d\u00f6n\u00fcyor, g\u00f6zlerimizin \u00f6n\u00fcnde kara lekeler u\u00e7u\u015fuyordu. Bu lekeler kimi zaman \u00fcst\u00fcnde dumanlar t\u00fcten bir et par\u00e7as\u0131 ya da bir somun oluveriyor; hayal g\u00fcc\u00fcm\u00fcz “ge\u00e7mi\u015fin bu dilsiz g\u00f6r\u00fcnt\u00fclerini” kendilerine \u00f6zg\u00fc kokularla donat\u0131yor, i\u015fte o zaman midelerimiz bir b\u0131\u00e7akla oyuluyordu sanki.
Yine de duygular\u0131m\u0131z\u0131 birbirimize ileterek, bir yerde bir koyun s\u00fcr\u00fcs\u00fc g\u00f6r\u00fcr\u00fcz ya da Ermeni pazar\u0131na yemi\u015f g\u00f6t\u00fcren bir Tatar arabas\u0131n\u0131n keskin g\u0131c\u0131rt\u0131s\u0131n\u0131 i\u015fitiriz umuduyla g\u00f6zlerimizi d\u00f6rt a\u00e7m\u0131\u015f, kulaklar\u0131m\u0131z kiri\u015fte, y\u00fcr\u00fcyorduk.<\/p>\n
Fakat bozk\u0131r bombo\u015f uzay\u0131p gidiyordu. Bir g\u00fcn \u00f6nce \u00fc\u00e7\u00fcm\u00fcz bir bu\u00e7uk iki kiloluk bir \u00e7avdar somunuyla be\u015f tane karpuz yemi\u015ftik. Fakat k\u0131rk verst yol alm\u0131\u015ft\u0131k bunun \u00fcst\u00fcne. Giderimiz gelirimize uygun de\u011fildi yani ve Perekop’un pazar yerinde uyumaya \u00e7ekilmi\u015fken, midelerimiz kaz\u0131narak uyanm\u0131\u015ft\u0131k.<\/p>\n
“\u00d6\u011frenci” pek yerinde olarak, geceleyin uyuyaca\u011f\u0131m\u0131za bir \u015feyler… yapmam\u0131z\u0131 \u00f6nermi\u015fti. Fakat d\u00fczenli bir toplumda m\u00fclkiyet hakk\u0131n\u0131 zedeleyecek tasar\u0131lardan y\u00fcksek sesle s\u00f6z etmek yak\u0131\u015f\u0131k almayaca\u011f\u0131 i\u00e7in bunu ge\u00e7elim. Do\u011fruluktan ayr\u0131lmak istemem; kabal\u0131k i\u015fime gelmez. Ya\u015fad\u0131\u011f\u0131m\u0131z \u015fu y\u00fcksek uygarl\u0131k g\u00fcnlerinde insan ruhlar\u0131n\u0131n gitgide yumu\u015fad\u0131\u011f\u0131n\u0131 bilenlerdenim. Kom\u015fusunun bo\u011faz\u0131na d\u00fcped\u00fcz onu bo\u011fmak amac\u0131yla sar\u0131lan bir kimse bile, elden geldi\u011fince kurallara uyarak, incelikle yapmaya \u00e7al\u0131\u015f\u0131yor bunu. \u0130nsan ahlak\u0131ndaki bu ilerlemeyi kendi bo\u011faz\u0131m\u0131n ge\u00e7irdi\u011fi bir deneyden biliyorum. Sevinerek belirteyim ki, d\u00fcnyam\u0131zda her \u015fey geli\u015fmekte, yetkinle\u015fmekte. Hapishanelerin, meyhanelerin, genelevlerin y\u0131ldan y\u0131la \u00e7o\u011falmas\u0131 bunu yeterince kan\u0131tlam\u0131yor mu?
Kuruyan t\u00fckr\u00fcklerimizi yutarak, midelerimizdeki sanc\u0131y\u0131 dost\u00e7a konu\u015fmalarla bast\u0131rmaya \u00e7al\u0131\u015farak, \u0131ss\u0131z bozk\u0131rda, batan g\u00fcn\u00fcn k\u0131z\u0131l\u0131mtrak \u0131\u015f\u0131klar\u0131 i\u00e7inde y\u00fcr\u00fcyorduk. G\u00fcne\u015f, renk renk bezedi\u011fi yumu\u015fak bulutlara usulca giriyor; arkam\u0131zdan ve yanlardan g\u00f6\u011fe do\u011fru y\u00fckselen mavimsi bir sis, as\u0131k y\u00fczl\u00fc ufuklar\u0131 daralt\u0131yordu.
Asker yol \u00fcst\u00fcnden bir a\u011fa\u00e7 par\u00e7as\u0131 alarak:<\/p>\n
– Karde\u015f\u00e7ikler, ate\u015f yakmak i\u00e7in \u00e7al\u0131 \u00e7\u0131rp\u0131 toplay\u0131n, dedi. Geceyi bozk\u0131rda ge\u00e7irmek zorunda kalaca\u011f\u0131z; \u00e7i\u011f d\u00fc\u015fer! Hayvan tersi, dal par\u00e7as\u0131, ne bulursan\u0131z al\u0131n.
Yolun iki yan\u0131na da\u011f\u0131ld\u0131k. Kuru ot ve yanabilecek ne varsa toplamaya koyulduk. Yere her e\u011fili\u015fimizde y\u00fcz\u00fckoyun kapaklan\u0131vermek, kara ve ya\u011fl\u0131 topra\u011f\u0131 yemek, yemek, t\u0131ka basa yemek, sonra orac\u0131kta uyuyakalmak i\u00e7in dayan\u0131lmaz bir istek uyan\u0131yordu i\u00e7imizde. Vars\u0131n sonsuz bir uyku olsundu bu; umurumuzda de\u011fildi. Yemek, \u00e7i\u011fnemek, s\u0131cak ve koyu bir yiyece\u011fin a\u011fz\u0131m\u0131zdan ge\u00e7erek kuruyup darla\u015fm\u0131\u015f yemek borular\u0131m\u0131zdan akt\u0131\u011f\u0131n\u0131, bir \u015feyler emmek tutkusuyla k\u0131z\u0131\u015fan midelerimize indi\u011fini hissetmekten ba\u015fka bir \u015fey istedi\u011fimiz yoktu.<\/p>\n
Asker:
– Hi\u00e7 de\u011flise k\u00f6k m\u00f6k bulabilseydik… diye i\u00e7ini \u00e7ekti. Birtak\u0131m yenilebilir k\u00f6kler vard\u0131r…
Fakat s\u00fcr\u00fclm\u00fc\u015f kara toprakta hi\u00e7bir k\u00f6k yoktu. G\u00fcney gecesi h\u0131zla bast\u0131r\u0131yordu. Daha g\u00fcne\u015fin son \u0131\u015f\u0131klar\u0131 s\u00f6nmeden, koyu mavi g\u00f6ky\u00fcz\u00fcnde y\u0131ld\u0131zlar parlamaya ba\u015flam\u0131\u015ft\u0131 bile. \u00c7evremizde g\u00f6lgeler yo\u011funla\u015f\u0131yor, bozk\u0131r\u0131n sonsuz uzakl\u0131\u011f\u0131 gitgide daral\u0131yordu…
“\u00d6\u011frenci” usulca:<\/p>\n
– Karde\u015f\u00e7ikler, diye f\u0131s\u0131ldad\u0131; orada, solda bir adam yat\u0131yor…
Asker ku\u015fkuyla:
– Ne adam\u0131? diye homurdand\u0131. Adam\u0131n orada ne i\u015fi var?
– Ne bileyim, git de sor. Bozk\u0131ra yerle\u015fti\u011fine g\u00f6re muhakkak ekme\u011fi de vard\u0131r.
Yolun solunda, y\u00fcz y\u00fcz elli metre \u00f6tede y\u00fckselen karanl\u0131k t\u00fcmse\u011fin, bir insan oldu\u011funu ancak “\u00f6\u011frenci”nin ye\u015fil, keskin g\u00f6zleri se\u00e7ebilirdi. Asker bakt\u0131, kararl\u0131 bir t\u00fck\u00fcr\u00fck f\u0131rlatarak:
– Oraya gidiyoruz! dedi.
S\u00fcr\u00fclm\u00fc\u015f tarladaki toprak keseklerini \u00e7abuk \u00e7abuk ge\u00e7erek karalt\u0131ya do\u011fru yakla\u015fmaya ba\u015flad\u0131k. \u0130\u00e7imizde beliren yiyecek \u00fcmidi, a\u00e7l\u0131\u011f\u0131m\u0131z\u0131 b\u00fcsb\u00fct\u00fcn keskinle\u015ftiriyordu. Olduk\u00e7a yakla\u015ft\u0131\u011f\u0131m\u0131z halde t\u00fcmsekte bir k\u0131p\u0131rdanma yoktu.
Asker bozuk bir sesle, hepimizin akl\u0131ndan ge\u00e7en \u015feyi s\u00f6yledi:
– Belki de insan de\u011fildir.
Fakat tam bu s\u0131rada ku\u015fkular\u0131m\u0131z da\u011f\u0131ld\u0131. Karalt\u0131n\u0131n k\u0131m\u0131ldad\u0131\u011f\u0131n\u0131, y\u00fckseldi\u011fini g\u00f6rd\u00fck. Bir insand\u0131 bu. Dizlerinin \u00fcst\u00fcnde duruyordu \u015fimdi. Kolunu bize do\u011fru uzatt\u0131; bo\u011fuk, titrek bir sesle ba\u011f\u0131rd\u0131:
– Yakla\u015fma, yakar\u0131m!
Puslu havada k\u0131sa, kuru bir \u015fak\u0131rt\u0131 i\u015fitildi.
Z\u0131nk diye durduk. Bu d\u00fc\u015fmanca kar\u015f\u0131lamadan \u00f6t\u00fcr\u00fc sersemlemi\u015ftik. Birka\u00e7 dakika sustuk.<\/p>\n
Asker h\u0131n\u00e7la:
– Al-\u00e7ak herif! diye homurdand\u0131.
“\u00d6\u011frenci” d\u00fc\u015f\u00fcnceli d\u00fc\u015f\u00fcnceli:
– H\u0131m… dedi. Silah ta\u015f\u0131d\u0131\u011f\u0131na g\u00f6re kula\u011f\u0131 kesiklerden olmal\u0131.
Asker:
– Hey! diye ba\u011f\u0131rd\u0131.
Bir \u015feye karar verdi\u011fi belliydi.
Adam k\u0131m\u0131ldamadan \u00f6ylece duruyor, ses etmiyordu.
– Hey, oradaki! Sana dokunmayaca\u011f\u0131z… Varsa ekmek ver bize… Haydi, karde\u015f… \u0130sa a\u015fk\u0131na!.. Allah belan\u0131 versin, al\u00e7ak namussuz!..
Bu son s\u00f6zleri b\u0131y\u0131klar\u0131 aras\u0131ndan s\u00f6ylemi\u015fti.
Adam h\u00e2l\u00e2 susuyordu.<\/p>\n
Asker sesinde bir h\u0131r\u00e7\u0131nl\u0131k ve \u00fcmitsizlik titremesiyle yeniden s\u00f6ze ba\u015flad\u0131:
– \u0130\u015fittin mi? Ekmek istiyoruz! Yan\u0131na gelmeyece\u011fiz… Sen oradan f\u0131rlat…
Adam k\u0131saca:
– Olur, dedi.
“Benim sevgili karde\u015flerim” diye ba\u015flayan, en kutsal, en temiz duygularla dolu bir s\u00f6ylev, bizi bu bo\u011fuk ve k\u0131sa “Olur!” s\u00f6zc\u00fc\u011f\u00fc kadar co\u015fturamaz, duyguland\u0131ramazd\u0131.
Asker tatl\u0131 tatl\u0131 g\u00fcl\u00fcmseyerek:
– Bizden korkma iyi adam, diye s\u00f6ze giri\u015fti…
Adam en az\u0131ndan yirmi ad\u0131m \u00f6temizde oldu\u011fu i\u00e7in bu g\u00fcl\u00fcmsemeyi g\u00f6rm\u00fcyordu.
– Bizler zarars\u0131z kimseleriz! Rusya’dan Kuban’a gidiyoruz… Yolda param\u0131z\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcrd\u00fck… Az\u0131\u011f\u0131m\u0131z da t\u00fckendi… \u0130\u015fte, iki g\u00fcnd\u00fcr kursa\u011f\u0131m\u0131za bir \u015fey girmedi…
\u0130yi adam, kolunu sallayarak:
– Tut! diye seslendi.
Havada kara bir toprak g\u00f6r\u00fcnd\u00fc, az \u00f6temize, tarlaya d\u00fc\u015ft\u00fc. “\u00d6\u011frenci” onun pe\u015finden at\u0131ld\u0131.
– \u015eunu da tut! Hepsi bu kadar…
“\u00d6\u011frenci” bu ilgin\u00e7 sadakalar\u0131 toplay\u0131p getirdi\u011finde, bir bu\u00e7uk kilo kadar bayat bu\u011fday ekme\u011fine sahip oldu\u011fumuzu g\u00f6rd\u00fck. Ekmek kuru ve pisti. Bayat somun, tazesinden daha doyurucudur. Nemi azd\u0131r \u00e7\u00fcnk\u00fc.<\/p>\n
– Al sana… Al sana… Al sana…
Asker b\u00fcy\u00fck bir \u00f6zenle paylar\u0131m\u0131z\u0131 da\u011f\u0131t\u0131yordu.
– Dur, olmad\u0131… Bilgin! Seninkinden bir lokma daha koparay\u0131m, onunki az oldu…
“\u00d6\u011frenci”, ekme\u011finden on be\u015f yirmi graml\u0131k bir par\u00e7an\u0131n eksilmesine sessizce katland\u0131. Ben lokmam\u0131 a\u011fz\u0131ma att\u0131m; ta\u015f\u0131 bile \u00f6\u011f\u00fctmeye haz\u0131r olan \u00e7enemin s\u0131tmal\u0131 bir \u00e7abuklukla hareket etmesine engel olarak, a\u011f\u0131r a\u011f\u0131r \u00e7i\u011fnemeye koyuldum. Lokmalar g\u0131rtla\u011f\u0131mdan a\u015fa\u011f\u0131 indik\u00e7e b\u00fcy\u00fck bir zevk duyuyor; bu zevki uzatmak i\u00e7in, a\u011f\u0131r a\u011f\u0131r, sindire sindire \u00e7i\u011fniyordum her par\u00e7ay\u0131. S\u0131cac\u0131k lokmalar anlat\u0131lmaz bir zevkle birbiri arkas\u0131na mideme iniyor, hemen o anda kan ve ilik oluyordu sanki. Midem dolduk\u00e7a y\u00fcre\u011fim de tuhaf, sessiz, canland\u0131r\u0131c\u0131 bir sevin\u00e7le \u0131s\u0131n\u0131yordu. \u00dcmitsiz a\u00e7l\u0131k g\u00fcnlerini, arkada\u015flar\u0131m\u0131 unutmu\u015f; kendimi b\u00fct\u00fcn benli\u011fimle ya\u015fad\u0131\u011f\u0131m dakikalar\u0131n zevkine kapt\u0131rm\u0131\u015ft\u0131m.
Fakat avucumdaki son ekmek k\u0131r\u0131nt\u0131s\u0131n\u0131 da a\u011fz\u0131ma at\u0131nca \u00f6lesiye a\u00e7 oldu\u011fumu hissettim.
Kar\u015f\u0131ma oturup eliyle midesini o\u011fu\u015fturan asker:
– O namussuzda ya\u011f ya da et var… diye homurdand\u0131.<\/p>\n
“\u00d6\u011frenci”:
– Hi\u00e7 ku\u015fku yok, dedi. Ekme\u011fe et kokusu sinmi\u015fti… Sonra mutlaka ekme\u011fi de vard\u0131r. Tabanca olmasayd\u0131…
Bu son s\u00f6z\u00fc sessizce eklemi\u015fti.
– Kimdir acaba? Neyin nesi?
– Bizlerden olmal\u0131…<\/p>\n
Asker:
– K\u00f6pe\u011fin biri! diye kestirip att\u0131.
Birbirimize de\u011fecek kadar yak\u0131n oturmu\u015f, silahl\u0131 velinimetimizin bulundu\u011fu yere bak\u0131yorduk.
Orada ne bir ses, ne de bir k\u0131p\u0131rt\u0131 vard\u0131.
Gece karanl\u0131k g\u00fc\u00e7lerini \u00e7evremize y\u0131\u011f\u0131yordu. Bozk\u0131r bir \u00f6l\u00fcm sessizli\u011fine g\u00f6m\u00fclm\u00fc\u015ft\u00fc. Birbirimizin solu\u011funu i\u015fitiyorduk. Bir tarla faresinin kederli \u0131sl\u0131\u011f\u0131 duyuluyordu arada bir… Y\u0131ld\u0131zlar, g\u00f6ky\u00fcz\u00fcn\u00fcn bu canl\u0131 \u00e7i\u00e7ekleri ba\u015f\u0131m\u0131z\u0131n \u00fcst\u00fcnde parl\u0131yordu. Biz a\u00e7t\u0131k.
Bu ola\u011fan\u00fcst\u00fc say\u0131labilecek gecede yan\u0131mdaki arkada\u015flardan ne iyi, ne de k\u00f6t\u00fc olmad\u0131\u011f\u0131m\u0131 \u00f6v\u00fcn\u00e7le s\u00f6ylemeliyim. Onlara kalk\u0131p adam\u0131n \u00fcst\u00fcne gitmeyi \u00f6neren ben oldum. Dokunmayacakt\u0131k ona; sadece nesi var, nesi yok yiyecektik. Ate\u015f ederse, vars\u0131n etsindi. Vursa vursa birimizi vururdu. Sonra tabanc\u0131 kur\u015funuyla kolay kolay \u00f6lmezdi adam.
Asker aya\u011fa f\u0131rlayarak:
– Gidiyoruz, dedi.
“\u00d6\u011frenci” daha a\u011f\u0131rdan ald\u0131.
Ko\u015farcas\u0131na ilerlemeye ba\u015flad\u0131k, “\u00d6\u011frenci” arkam\u0131zdan geliyordu.<\/p>\n
Asker ona:
– Hey arkada\u015f! diye azarlayan bir sesle ba\u011f\u0131rd\u0131.
Kar\u015f\u0131dan bo\u011fuk bir homurtu ve keskin bir mekanizma \u015fak\u0131rt\u0131s\u0131 geldi. Bir ate\u015f parlad\u0131, kuru bir patlama i\u015fitildi.
Asker sevin\u00e7le:
– Iska! diye ba\u011f\u0131rarak bir s\u0131\u00e7ray\u0131\u015fta adam\u0131n yan\u0131na vard\u0131. \u015eeytan herif! \u015eimdi g\u00f6steririm sana!…
“\u00d6\u011frenci” \u00e7\u0131k\u0131na at\u0131ld\u0131.
“\u015eeytan herif”se demin diz \u00e7\u00f6km\u00fc\u015fken \u015fimdi s\u0131rt\u00fcst\u00fc yuvarlanm\u0131\u015f, kollar\u0131n\u0131 a\u00e7m\u0131\u015f, h\u0131r\u0131ld\u0131yordu…
Ona bir tekme savurmaya haz\u0131rlanan asker bu durum kar\u015f\u0131s\u0131nda \u015fa\u015f\u0131rarak:
– Bu da nesi? diye ba\u011f\u0131rd\u0131. Herif kendi kendini mi vurdu yoksa? Hey! Ne oldun? Kur\u015fun kendine mi de\u011fdi?
“\u00d6\u011frenci”nin sesi sevin\u00e7le \u00e7\u0131nlad\u0131:
– Et var, \u00e7\u00f6rek var, ekmek var… Her \u015fey var karde\u015fcikler!<\/p>\n
Asker:
– H\u0131h, can\u0131n cehenneme, geber… diye ba\u011f\u0131rd\u0131. Yemek ba\u015f\u0131na!
Ben adam\u0131n elinden tabancay\u0131 ald\u0131m. H\u0131r\u0131lt\u0131y\u0131 kesmi\u015fti. K\u0131p\u0131rdamadan yat\u0131yordu \u015fimdi. Bir fi\u015fek daha vard\u0131 namluda.
Yeniden yeme\u011fe oturduk. Sessizce yedik, yedik… Adam \u00e7\u0131t \u00e7\u0131karmadan, \u00f6ylece yat\u0131yordu. Onunla ilgilendi\u011fimiz yoktu.
Ans\u0131z\u0131n h\u0131r\u0131lt\u0131l\u0131, titrek bir ses y\u00fckseldi:
– Aziz karde\u015fcikler! Bunu ger\u00e7ekten de ekmek i\u00e7in yapt\u0131n\u0131z, \u00f6yle mi?..
T\u00fcylerimiz \u00fcrpererek bakt\u0131k. “\u00d6\u011frenci”nin lokmas\u0131 bo\u011faz\u0131nda kalm\u0131\u015ft\u0131. \u0130ki b\u00fckl\u00fcm olup \u00f6ks\u00fcrmeye ba\u015flad\u0131.
Asker, a\u011fz\u0131 yemekle doluyken s\u00f6v\u00fcp saymaya koyuldu:
– K\u00f6pek soylu! Kuru k\u00fct\u00fck gibi ikiye ay\u0131rmal\u0131 seni! Derini mi y\u00fczece\u011fiz sand\u0131n? Ne i\u015fimize yarar? Mundar! Domuz suratl\u0131! \u015euna bak! Eline silah alm\u0131\u015f, insanlara ate\u015f ediyor! Melun!
S\u00f6verken bir yandan da at\u0131\u015ft\u0131rd\u0131\u011f\u0131 i\u00e7in s\u00f6zlerinin etkisi azal\u0131yordu.<\/p>\n
“\u00d6\u011frenci” u\u011fursuz bir sesle:
– Bekle, yeme\u011fimiz bitsin de seninle \u00f6yle hesapla\u015faca\u011f\u0131z, diye homurdand\u0131.
O zaman gecenin karanl\u0131\u011f\u0131nda \u00fcrk\u00fct\u00fcc\u00fc, ulumaya benzer h\u0131\u00e7k\u0131r\u0131klar y\u00fckseldi.
– Karde\u015f\u00e7ikler… Bilir miydim?… Korkumdan ate\u015f ettim… Afon’dan Smolensk’e gidiyordum… Tanr\u0131m… S\u0131tmam tuttu… G\u00fcne\u015f batt\u0131 m\u0131 vay halime!.. Afon’dan s\u0131tma y\u00fcz\u00fcnden ayr\u0131ld\u0131m… Marangozluk yap\u0131yordum orada… Ben maragozum… Kar\u0131m bekliyor… \u0130ki k\u00fc\u00e7\u00fck k\u0131z\u0131m… \u00dc\u00e7 d\u00f6rt y\u0131l var, hi\u00e7 birini g\u00f6rmedim… Karde\u015f\u00e7ikler… Hepsini yiyin…
“\u00d6\u011frenci”:
– Kayg\u0131lanma, yiyece\u011fiz… dedi.
– Tanr\u0131m! Sizin zarars\u0131z, iyi insanlar oldu\u011funuzu bilsem… ate\u015f eder miydim? Karde\u015f\u00e7ikler… Allah\u0131n bozk\u0131r\u0131… Gece… Haks\u0131z m\u0131y\u0131m?
Bunlar\u0131 s\u00f6ylerken bir yandan da a\u011fl\u0131yordu. Titrek, \u00fcrkek bir sesle uluyordu daha do\u011frusu.<\/p>\n
Asker horg\u00f6r\u00fcyle:
– \u015euna bak, z\u0131rl\u0131yor! dedi.
“\u00d6\u011frenci”:
– Yan\u0131nda para olmal\u0131, diye akl\u0131ndan ge\u00e7eni belirtti.
Asker g\u00f6z k\u0131rpt\u0131, ona bak\u0131p g\u00fcld\u00fc:
– Kavray\u0131\u015fl\u0131 adams\u0131n… Neyse, haydi ate\u015f yak\u0131p uyuyal\u0131m art\u0131k.
“\u00d6\u011frenci”:
– Ne olacak? diye sordu.
– Can\u0131 cehenneme! Ne yapal\u0131m, yakal\u0131m m\u0131 adam\u0131?
“\u00d6\u011frenci” sivri kafas\u0131n\u0131 sallayarak:
– Fena olmazd\u0131! dedi.
Marangozu iniltileriyle ba\u015fba\u015fa b\u0131rak\u0131p toplad\u0131\u011f\u0131m\u0131z \u00e7al\u0131 \u00e7\u0131rp\u0131y\u0131 almaya gittik. Ta\u015f\u0131y\u0131p getirdik, tutu\u015fturduk, sonra sessizce ate\u015fin ba\u015f\u0131na oturduk. Yal\u0131mlar gecenin karanl\u0131\u011f\u0131nda usul usul t\u00fct\u00fcyor, bulundu\u011fumuz k\u00fc\u00e7\u00fck yeri ayd\u0131nlatabiliyordu sadece. Bir \u00f6\u011f\u00fcnl\u00fck daha yiyece\u011fimiz vard\u0131, ama g\u00f6zlerimiz kapanmaya ba\u015flam\u0131\u015ft\u0131.
Marangoz:
– Karde\u015f\u00e7ikler, diye seslendi.
\u00dc\u00e7 ad\u0131m \u00f6temizde yat\u0131yor, san\u0131r\u0131m zaman zaman bir \u015feyler m\u0131r\u0131ldan\u0131yordu.
Asker:
– Ne var? dedi.
– Oraya… ate\u015fin yan\u0131na gelebilir miyim? \u00d6l\u00fcm\u00fcm yakla\u015ft\u0131… Kemiklerim k\u0131r\u0131l\u0131yor… Tanr\u0131m! Evime ula\u015famayacak m\u0131y\u0131m?..<\/p>\n
“\u00d6\u011frenci”:
– S\u00fcr\u00fcn gel… diye karar\u0131n\u0131 bildirdi.
Marangoz kolunu ya da baca\u011f\u0131n\u0131 yitirmekten korkuyormu\u015f\u00e7as\u0131na a\u011f\u0131r a\u011f\u0131r s\u00fcr\u00fcnerek ate\u015fe yakla\u015ft\u0131. Uzun boylu, iskelet gibi zay\u0131f bir adamd\u0131. Tir tir titriyor; \u00e7ekti\u011fi ac\u0131, iri, bulan\u0131k g\u00f6zlerinden a\u00e7\u0131k\u00e7a okunuyordu. Y\u00fcz\u00fc kas\u0131lm\u0131\u015ft\u0131. Bu kemikli y\u00fcz, ate\u015fin ayd\u0131nl\u0131\u011f\u0131nda bile balmumu gibi sapsar\u0131yd\u0131. Uzun, kuru ellerini ate\u015fe uzatt\u0131; eklem yerlerinden uyu\u015fuk uyu\u015fuk, a\u011f\u0131r a\u011f\u0131r b\u00fck\u00fclen kemikli parmaklar\u0131n\u0131 \u00e7\u0131tlatmaya ba\u015flad\u0131. \u00d6yle ki ister istemez i\u00e7i bulan\u0131yor, bakmak istemiyordu insan.
Asker as\u0131k bir y\u00fczle:
– Bu durumda ne diye yayan gidiyorsun? dedi. Paran \u00e7ok mu de\u011ferli, ha?
– Denizden gitme demi\u015flerdi… K\u0131r\u0131m’dan git, hava al\u0131rs\u0131n. Ama y\u00fcr\u00fcyemez oldum… \u00d6lece\u011fim karde\u015f\u00e7ikler! Bozk\u0131rda bir ba\u015f\u0131ma \u00f6lece\u011fim… Kurtlara ku\u015flara yem olaca\u011f\u0131m… Kimse ne oldu\u011fumu bilmeyecek… Kar\u0131m… k\u0131zlar\u0131m bo\u015f yere bekleyecek… Yazm\u0131\u015ft\u0131m onlara… Kemiklerimi bozk\u0131r ya\u011fmuru y\u0131kayacak… Tanr\u0131m, Tanr\u0131m!
Yaral\u0131 bir kurt gibi kederle uluyordu.
Askerin tepesi att\u0131; aya\u011fa f\u0131rlayarak:
– Ee, yettin art\u0131k \u015feytan! diye ba\u011f\u0131rd\u0131. Ne z\u0131rl\u0131yorsun? Seni mi dinleyece\u011fiz? Gebereceksen geber! Ama kes sesini!.
Ben:
– Yatal\u0131m, dedim. Sen de ate\u015fin yan\u0131nda kalmak istiyorsan, ulumay\u0131 kes… Yettin art\u0131k…<\/p>\n
Asker vah\u015fi bir sesle:
– \u0130\u015fittin mi? dedi. \u00d6yleyse s\u00f6yleneni yap. Bize bir lokma ekmek f\u0131rlatt\u0131n, sonra da kur\u015fun att\u0131n diye \u00e7evrende pervane olaca\u011f\u0131m\u0131z\u0131 m\u0131 san\u0131yorsun? Pis \u015feytan! Bizim yerimizde ba\u015fkalar\u0131 olsayd\u0131… Neyse!
Sustu, s\u0131rt\u00fcst\u00fc topra\u011fa uzand\u0131.
“\u00d6\u011frenci” daha \u00f6nce yatm\u0131\u015ft\u0131. Marangoz korka korka ate\u015fin yan\u0131nda tor top oldu, g\u00f6zlerini alevlere dikip sustu. Di\u015flerinin \u00e7at\u0131rt\u0131s\u0131n\u0131 i\u015fitiyordum. “\u00d6\u011frenci” de k\u0131vr\u0131lm\u0131\u015f, solumda yat\u0131yordu. Yatar yatmaz uyumu\u015f olmal\u0131. Asker, ellerini ensesinde kenetlemi\u015f, g\u00f6\u011fe bakarken:
– Ne gece, de\u011fil mi? dedi. G\u00f6ky\u00fcz\u00fc de\u011fil de yorgan sanki. Dostum, bu ba\u015f\u0131bo\u015f hayat\u0131 seviyorum ben. So\u011fukla, a\u00e7l\u0131kla ba\u015fba\u015fas\u0131n; ama \u00f6zg\u00fcrs\u00fcn… Kar\u0131\u015fan\u0131n g\u00f6r\u00fc\u015fenin yok… \u0130stersen kendi kafan\u0131 di\u015fleyip kopar, kimse ne yap\u0131yorsun demez. \u00c7ok a\u00e7l\u0131k \u00e7ektim \u015fu g\u00fcnlerde. Akl\u0131mdan \u00e7ok k\u00f6t\u00fc \u015feyler ge\u00e7ti… Ama \u015fimdi yatm\u0131\u015f, g\u00f6ky\u00fcz\u00fcne bak\u0131yorum… Y\u0131ld\u0131zlar g\u00f6z k\u0131rp\u0131yor bana… “Lakutin” diyorlar; “d\u00fcnyay\u0131 dola\u015f, kimseye kulak asma… Her \u015fey daha iyi olacak…” Hey! Marangoz! Ya sen, senden ne haber? Bana k\u0131zma, g\u00f6nl\u00fcn\u00fc ferah tut… Ekme\u011fini yediysek ne olmu\u015f yani… Senin ekme\u011fin vard\u0131, bizim yoktu, biz de seninkini yedik… Hani sen de az vah\u015filerden de\u011filsin ha! G\u00f6z\u00fcn\u00fc k\u0131rpmadan ate\u015f ediyorsun… Kur\u015funun insana zarar verdi\u011fini bilmiyor musun yoksa? Az \u00f6nce \u00e7ok k\u0131zm\u0131\u015ft\u0131m. Yere yuvarlanmasayd\u0131n, yapt\u0131\u011f\u0131n densizlikten \u00f6t\u00fcr\u00fc iyi bir k\u00f6tek atacakt\u0131m sana! Neyse, ekmek i\u00e7in de kayg\u0131lanma. Yar\u0131n Perekop’tan al\u0131rs\u0131n… Paras\u0131z adama benzemiyorsun… S\u0131tmaya tutulal\u0131 \u00e7ok oldu mu? Ha?
Askerin kal\u0131n sesiyle hasta marangozun titrek sesi uzun s\u00fcre u\u011fulday\u0131p durdu kulaklar\u0131mda. Gece gitgide karararak yery\u00fcz\u00fcne aban\u0131yor; ci\u011ferlerim taze, serin bir havayla doluyordu.
Ate\u015ften \u00f6l\u00e7\u00fcl\u00fc bir ayd\u0131nl\u0131k, canland\u0131r\u0131c\u0131 bir \u0131s\u0131 yay\u0131l\u0131yor; g\u00f6zlerim kapan\u0131yordu…<\/p>\n
………..<\/p>\n
– Kalk! Canlan, gidiyoruz!
G\u00f6zlerimi korkuyla a\u00e7t\u0131m, kolumu s\u0131k\u0131ca kavrayan askerin de yard\u0131m\u0131yla h\u0131zla s\u0131\u00e7ray\u0131p do\u011fruldum.
– Haydi, sallanma! Y\u00fcr\u00fc!
Y\u00fcz\u00fc sert ve kayg\u0131l\u0131yd\u0131. \u00c7evreme bak\u0131nd\u0131m. Hen\u00fcz do\u011fmakta olan g\u00fcne\u015fin pembe \u0131\u015f\u0131nlar\u0131 marangozun mosmor, k\u0131p\u0131rt\u0131s\u0131z y\u00fcz\u00fcne vuruyordu. A\u011fz\u0131 aral\u0131kt\u0131. Yuvalar\u0131ndan f\u0131rlam\u0131\u015f g\u00f6zlerinin cams\u0131 bak\u0131\u015flar\u0131nda b\u00fcy\u00fck bir korku okunuyordu. Ceketinin \u00f6n\u00fc par\u00e7alanm\u0131\u015ft\u0131. Yat\u0131\u015f\u0131nda bir i\u011fretilik vard\u0131. “\u00d6\u011frenci” g\u00f6r\u00fcn\u00fcrlerde yoktu.
– Ne o, bakakald\u0131n! Haydi diyorum!
Dokunakl\u0131 bir sesle bunu s\u00f6ylerken bir yandan da kolumu \u00e7ekiyordu.
Sabah serinli\u011finde titreyerek:
– \u00d6lm\u00fc\u015f m\u00fc? diye sordum.<\/p>\n
Asker:
– Hi\u00e7 ku\u015fkun olmas\u0131n, diye kar\u015f\u0131l\u0131k verdi. Seni bo\u011fsalar sen de \u00f6l\u00fcrs\u00fcn!..
– Ne? diye ba\u011f\u0131rd\u0131m. Bo\u011fmu\u015flar m\u0131? Yoksa “\u00d6\u011frenci” mi?
– Ba\u015fka kim olacak? Sen mi bo\u011fdun? Yoksa ben mi? \u0130\u015fte… Okumu\u015f adam… Sen herifin i\u015fini bitir, sonra da bizi \u00f6l\u00fcyle ba\u015fba\u015fa b\u0131rak\u0131p tabanlar\u0131 ya\u011fla… E\u011fer bunu bilsem, d\u00fcn \u00f6ld\u00fcr\u00fcrd\u00fcm bu “\u00f6\u011frenci”yi. Bir vuru\u015fta \u00f6ld\u00fcr\u00fcrd\u00fcm. \u015eaka\u011f\u0131na yumru\u011fu indirdi\u011fim gibi, d\u00fcnyadan bir al\u00e7ak eksilirdi! Yapt\u0131\u011f\u0131 i\u015fi anl\u0131yorsun, de\u011fil mi? \u015eimdi \u00f6ylesine y\u00fcr\u00fcmeliyiz ki, hi\u00e7bir insan g\u00f6z\u00fc bizi bozk\u0131rda g\u00f6rmesin. Anlad\u0131n m\u0131? Bug\u00fcn marangozu bulacak, bo\u011fularak soyuldu\u011funu g\u00f6receklerdir. Sonra bizim gibileri s\u0131k\u0131\u015ft\u0131rmaya ba\u015flarlar… Nereden geliyorsun? Geceyi nerede ge\u00e7irdin? Bizde onun bir \u015feyi yok ger\u00e7i… Fakat dur hele… Tabancas\u0131 koynunda. \u015eu i\u015fe bak!<\/p>\n
– At onu! diye askere ak\u0131l verdim.
D\u00fc\u015f\u00fcnceli d\u00fc\u015f\u00fcnceli:
– Atmak m\u0131? dedi. Fakat de\u011ferli bir \u015fey… Belki de yakalayamazlar bizi… Yok, atmayaca\u011f\u0131m… Bunu marangozdan ald\u0131\u011f\u0131m\u0131z\u0131 kim bilecek? Atmayaca\u011f\u0131m… \u00dc\u00e7 ruble eder. Kur\u015funu da var… Eh! \u015eu kur\u015funu sevgili dostumuzun kula\u011f\u0131na \u00f6yle bir keyifle bo\u015falt\u0131rd\u0131m ki! K\u00f6pek! Ka\u00e7 para g\u00f6t\u00fcrd\u00fc acaba, ha? Melun!..<\/p>\n
Ben:
– Marangozun k\u0131zlar\u0131 ne olacak \u015fimdi?.. dedim.
– K\u0131zlar m\u0131? Hangi k\u0131zlar? Ha, bunun k\u0131zlar\u0131 m\u0131? Hi\u00e7 kayg\u0131lanma… B\u00fcy\u00fcyecekler ve bize varmayacaklar… Onlar\u0131 b\u0131rak \u015fimdi… Karde\u015f, haydi gidiyoruz… Nerden gidelim?
– Bilmem… Hepsi bir…
– Hepsinin bir oldu\u011funu ben de biliyorum… Sa\u011fdan gidelim. Deniz o yanda olmal\u0131.
Yola koyulduk.<\/p>\n
Bir ara geriye bakt\u0131m. Uzakta, bozk\u0131rda bir t\u00fcmsek y\u00fckseliyor; \u00fczerine g\u00fcn \u0131\u015f\u0131klar\u0131 vuruyordu.
– Ne bak\u0131yorsun? Hortlad\u0131 m\u0131 yoksa? Korkma, yeti\u015femez bize… Okumu\u015flar becerikli olur, i\u015fini sa\u011flama ba\u011flam\u0131\u015ft\u0131r… H\u0131h, arkada\u015fa bak! \u0130yi ekti bizi! Eh, karde\u015f (ba\u015f\u0131n\u0131 kederle sallad\u0131) insanlar bozuluyor, y\u0131ldan y\u0131la bozuluyor!..
Iss\u0131z bozk\u0131r, sabah g\u00fcne\u015fiyle p\u0131r\u0131l p\u0131r\u0131l, d\u00f6rt bir yana uzay\u0131p gidiyor, ufukta g\u00f6ky\u00fcz\u00fcn\u00fcn saydam, ok\u015fay\u0131c\u0131 ayd\u0131nl\u0131\u011f\u0131yla birle\u015fiyordu. Bu \u00f6zg\u00fcr topra\u011f\u0131n \u00fczerinde, mavi g\u00f6kkubbeyle \u00f6rt\u00fcl\u00fc bu engin geni\u015flikte, haks\u0131z bir \u015fey olabilece\u011fini d\u00fc\u015f\u00fcnemezdi insan.
Arkada\u015f\u0131m bir sigara sararken:
– Karn\u0131m da bir ac\u0131kt\u0131 ki karde\u015f! dedi.
– Bug\u00fcn ne yiyece\u011fiz, nerede, nas\u0131l?
Bilmece!..
………….
Bana hastanede bu hikayeyi anlatan ko\u011fu\u015f arkada\u015f\u0131m:
\u0130\u015fte b\u00f6yleyken b\u00f6yle, dedi. Sonradan \u00e7ok dost olduk bu askerle. Birlikte Kars’a kadar gittik. G\u00f6rm\u00fc\u015f ge\u00e7irmi\u015f, yaman bir delikanl\u0131yd\u0131. Tam bir serseriydi. Sayg\u0131 duyard\u0131m ona. Birlikte ta… K\u00fc\u00e7\u00fck Asya’ya kadar gittik. Orada yitirdik birbirimizi…
Ben:
– Marangozu arada bir d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc\u011f\u00fcn\u00fcz oluyor mu? diye sordum.
– G\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcn\u00fcz gibi, dedi. Anlatt\u0131m i\u015fte…
– \u015eey… Yani bir \u015fey hissediyor musunuz?
– Ne hissedebilirim? Siz nas\u0131l benim ba\u015f\u0131ma gelen \u015feyden sorumlu de\u011filseniz, ben de onun ba\u015f\u0131na gelenden sorumlu de\u011filim. Hi\u00e7 kimse hi\u00e7bir \u015feyden sorumlu de\u011fil, \u00e7\u00fcnk\u00fc hepimiz ayn\u0131y\u0131z, hayvan\u0131z.<\/p>\n
1897<\/p>\n
Bozk\u0131rda<\/p>\n
\u00c7evirmen: Ataol Behramo\u011flu
Ya\u015fanm\u0131\u015f Hikayeler<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Can\u0131m\u0131z \u00f6lesiye s\u0131kk\u0131n, kurtlar gibi a\u00e7 ve b\u00fct\u00fcn d\u00fcnyaya \u00f6fkeli, Perekop’tan \u00e7\u0131kt\u0131k. B\u00fct\u00fcn bir g\u00fcn bir \u015fey \u00e7alabilmek ya da kazanabilmek i\u00e7in elimizden geleni yapm\u0131\u015f, fakat sonunda ikisini de ba\u015faramayaca\u011f\u0131m\u0131za akl\u0131m\u0131z kesince daha ileriye gitmeye karar vermi\u015ftik. Ama nereye? Daha ileriye olsun da… \u00c7oktand\u0131r y\u00fcr\u00fcd\u00fc\u011f\u00fcm\u00fcz bu hayat yolunda ne pahas\u0131na olursa olsun daha ileriye gitmeye […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[138],"tags":[],"class_list":{"0":"post-4671","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","6":"category-edebiyat-dunya"},"yoast_head":"\n