![](\"http:\/\/i41.tinypic.com\/169lp5f.jpg\")
IV1849 Ekimi ortalar\u0131nda Ulusal Meclis yeniden topland\u0131. 1 Kas\u0131mda, Bonaparte, Barrot-Falloux kabinesini g\u00f6revden ald\u0131\u011f\u0131n\u0131 ve yeni bir kabine kurdu\u011funu bildiren mesaj\u0131 ile (sayfa 516) Ulusal Meclisi \u015fa\u015f\u0131rtt\u0131. Hi\u00e7 bir zaman Bonaparte’\u0131n bakanlar\u0131na yol veri\u015fi gibi b\u00f6ylesine yol-y\u00f6ntem g\u00f6zetmeden, protokols\u00fcz, u\u015faklar bile kap\u0131 d\u0131\u015far\u0131 edilmemi\u015ftir. Ulusal Meclise savrulan tekmeleri, \u015fimdilik, Barrot ve ortaklar\u0131 yedi.
Barrot kabinesi, daha \u00f6nce g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcm\u00fcz gibi, me\u015fruiyet\u00e7ilerle orleanc\u0131lardan olu\u015fmu\u015f bir d\u00fczen partisi kabinesi idi. Bonaparte’\u0131n, cumhuriyet\u00e7i Kurucu Meclisi da\u011f\u0131tmak, Roma’ya kar\u015f\u0131 sefere giri\u015fmek ve demokrat partiyi par\u00e7alamak i\u00e7in ona gereksinmesi vard\u0131. G\u00f6r\u00fcn\u00fc\u015fte, bu bakanl\u0131\u011f\u0131n arkas\u0131nda g\u00f6lgede kalm\u0131\u015f, h\u00fck\u00fcmet iktidar\u0131n\u0131 d\u00fczen partisinin ellerine b\u0131rakm\u0131\u015f ve Louis-Philippe zaman\u0131nda gazetelerin sorumlu yaz\u0131i\u015fleri m\u00fcd\u00fcr\u00fcn\u00fcn ta\u015f\u0131d\u0131\u011f\u0131 al\u00e7akg\u00f6n\u00fcll\u00fc maskeyi, “homme de paille”[19*] maskesini takm\u0131\u015ft\u0131. \u015eimdi ise, art\u0131k, ard\u0131nda ger\u00e7ek y\u00fcz\u00fcn\u00fc gizleyebildi\u011fi hafif bir pe\u00e7e olmaktan \u00e7\u0131kan, ve kendi \u00e7ehresini g\u00f6stermesini engelleyen bir demir maske olan bu e\u011freti k\u0131l\u0131\u011f\u0131 ba\u015f\u0131ndan at\u0131yordu. O, Barrot kabinesini, d\u00fczen partisi ad\u0131na cumhuriyet\u00e7i Ulusal Meclisi par\u00e7alamak i\u00e7in h\u00fck\u00fcmete getirmi\u015fti, \u015fimdi de meclise, yani d\u00fczen partisine ba\u011fl\u0131 olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131 iyice ortaya koymak i\u00e7in onun g\u00f6revine son veriyordu.
Zaten, bu g\u00f6reve son verme i\u00e7in akla yak\u0131n nedenler de eksik de\u011fildi. Barrot kabinesi, cumhurba\u015fkan\u0131n\u0131, Ulusal Meclisin yan\u0131nda bir g\u00fc\u00e7 gibi g\u00f6sterebilecek yak\u0131\u015f\u0131r yol-y\u00f6ntem bi\u00e7imlerini bile \u00f6nemsemiyordu. Ulusal Meclisin yaz tatili s\u0131ras\u0131nda, Bonaparte, t\u0131pk\u0131, Kurucu Meclise muhalif olarak daha \u00f6nce de Roma Cumhuriyetine sald\u0131r\u0131s\u0131ndan dolay\u0131 Oudinot’yu kutlad\u0131\u011f\u0131 bir mektup yay\u0131nlamas\u0131 gibi, Edgar Ney’e yaz\u0131lm\u0131\u015f bir mektup yay\u0131nlad\u0131, bu mektupta papan\u0131n[20*] liberal tutumunu onamaz g\u00f6r\u00fcn\u00fcyordu. Ulusal Meclis, Roma seferi i\u00e7in gerekli kredileri oylad\u0131\u011f\u0131 zaman, Victor Hugo, s\u00f6zde bir liberalizmle, mektubu tart\u0131\u015fma konusu yapt\u0131. D\u00fczen partisi, sanki Bonaparte’\u0131n delice heveslerinin en k\u00fc\u00e7\u00fck bir siyasal \u00f6nemi olabilece\u011fi yolundaki d\u00fc\u015f\u00fcnceyi, a\u015fa\u011f\u0131lay\u0131c\u0131 \u00e7\u0131\u011fl\u0131klarla bo\u011funtuya getirdi. Ba\u015fka bir nedenle, Barrot, tumturakl\u0131 \u00fcslubu ile, k\u00fcrs\u00fcn\u00fcn tepesinden, ileri (sayfa 517) s\u00fcrd\u00fc\u011f\u00fcne g\u00f6re, ba\u015fkan\u0131n en yak\u0131n \u00e7evresinde gizlice haz\u0131rlanan “i\u011fren\u00e7 dolaplar” konusunda \u00f6fkeli s\u00f6zler sarfetti. Sonunda, bakanlar kurulu, Ulusal Meclisten, Orleans d\u00fc\u015fesi i\u00e7in bir dulluk maa\u015f\u0131 elde ederken, ba\u015fkanl\u0131k \u00f6dene\u011finin art\u0131r\u0131lmas\u0131 yolunda her t\u00fcrl\u00fc \u00f6neriyi geri \u00e7evirdi. Ve Bonaparte’\u0131n ki\u015fili\u011finde, imparator aday\u0131 ile k\u00f6t\u00fc talihli \u015f\u00f6valye nas\u0131l s\u0131ms\u0131k\u0131 birbirine kar\u0131\u015f\u0131yorduysa, imparatorlu\u011fu yeniden canland\u0131rman\u0131n kendi yazg\u0131s\u0131 oldu\u011fu yolundaki b\u00fcy\u00fck d\u00fc\u015f\u00fcncesine, bunu tamamlamak \u00fczere, her zaman, onun bor\u00e7lar\u0131n\u0131 \u00f6demenin Frans\u0131z halk\u0131n\u0131n yazg\u0131s\u0131 oldu\u011fu d\u00fc\u015f\u00fcncesi, ekleniyordu.
Barrot-Falloux kabinesi, Bonaparte’\u0131n ilk ve son parlamenter kabinesi oldu. Dolay\u0131s\u0131yla bu kabinenin g\u00f6revine son verilmesi, kesin bir d\u00f6n\u00fcm noktas\u0131 oluyor. Bu kabine ile birlikte, d\u00fczen partisi de, parlamenter rejimin savunulmas\u0131 ve y\u00fcr\u00fctme g\u00fcc\u00fcne sahip olunmas\u0131 i\u00e7in vazge\u00e7ilmez olan bir konumu bir daha ele ge\u00e7irememek \u00fczere yitirdi. Y\u00fcr\u00fctmenin, bir-bu\u00e7uk milyondan b\u00fcy\u00fck bir memurlar ordusunu emrinde bulundurdu\u011fu, dolay\u0131s\u0131yla \u00e7\u0131karlar\u0131n ve ge\u00e7im olanaklar\u0131n\u0131n muazzam bir kitlesini, s\u00fcrekli olarak mutlak ba\u011f\u0131ml\u0131l\u0131\u011f\u0131 alt\u0131nda tuttu\u011fu; devletin, en geni\u015f varl\u0131k belirtilerinden en ufac\u0131k devinimlerine kadar, en genel varl\u0131k bi\u00e7imlerinden, bireylerin en \u00f6zel ya\u015famlar\u0131na kadar sivil toplumu s\u0131ms\u0131k\u0131 sard\u0131\u011f\u0131, denetledi\u011fi, d\u00fczenle\u015ftirdi\u011fi g\u00f6zetim ve vesayet alt\u0131nda tuttu\u011fu; bu asalak yap\u0131n\u0131n, en ola\u011fan\u00fcst\u00fc bir merkezle\u015fme yard\u0131m\u0131yla, benzerlerini ancak toplumsal g\u00f6vdenin mutlak ba\u011f\u0131ml\u0131l\u0131\u011f\u0131nda, ba\u011flant\u0131s\u0131z bi\u00e7imsizli\u011finde bulan her yerde bulunma, her \u015feyi bilme ve daha h\u0131zl\u0131 bir devinim yetene\u011fi ve esneklik kazand\u0131\u011f\u0131 Fransa gibi bir \u00fclkede, evet, b\u00f6yle bir \u00fclkede, Ulusal Meclisin, bakanl\u0131k mevkilerini istedi\u011fi gibi kullanma hakk\u0131n\u0131 kaybetmekle, ayn\u0131 zamanda, t\u00fcm devlet y\u00f6netimini basitle\u015ftirmedi\u011fi, memurlar ordusunu olabildi\u011fince azaltmad\u0131\u011f\u0131, ve nihayet sivil topluma ve kamuoyuna h\u00fck\u00fcmet iktidar\u0131ndan ba\u011f\u0131ms\u0131z kendi \u00f6z organlar\u0131n\u0131 yaratma olana\u011f\u0131n\u0131 vermedi\u011fi takdirde, ger\u00e7ek etkinli\u011fini, s\u00f6z ge\u00e7irirli\u011fini de kaybetti\u011fi kolayca anla\u015f\u0131l\u0131r. Ama, Frans\u0131z burjuvazisinin maddi \u00e7\u0131kar\u0131, kesinlikle, bu geni\u015f ve karma\u015f\u0131k h\u00fck\u00fcmet makinesinin s\u00fcrd\u00fcr\u00fclmesine s\u0131ms\u0131k\u0131 ba\u011fl\u0131d\u0131r. \u0130\u015fte burjuvazi, kendi fazla n\u00fcfusunu buraya yerle\u015ftirir (sayfa 518) ve k\u00e2r, faiz, rant ve serbest meslek \u00fccreti olarak cebe indiremediklerini, maa\u015f bi\u00e7iminde tamamlar. \u00d6te yandan, burjuvazinin siyasal \u00e7\u0131kar\u0131, onu, bask\u0131y\u0131 g\u00fcnden g\u00fcne a\u011f\u0131rla\u015ft\u0131rmaya ve dolay\u0131s\u0131yla da h\u00fck\u00fcmet iktidar\u0131n\u0131n ara\u00e7lar\u0131n\u0131 ve personelini art\u0131rmaya zorlar; oysa ayn\u0131 zamanda, kamuoyuna kar\u015f\u0131 kesintisiz bir sava\u015f y\u00fcr\u00fctmesi, toplumun ba\u011f\u0131ms\u0131z devindirici organlar\u0131n\u0131 t\u00fcmden budamay\u0131 ba\u015faramad\u0131\u011f\u0131 yerde k\u0131skan\u00e7l\u0131kla sakat b\u0131rakmas\u0131 ve felce u\u011fratmas\u0131 gerekir. B\u00f6ylece, Frans\u0131z burjuvazisi, s\u0131n\u0131f\u0131n\u0131n durumu gere\u011fi, bir yandan b\u00fct\u00fcn parlamenter iktidar\u0131n varolu\u015f ko\u015fullar\u0131n\u0131 ve dolay\u0131s\u0131yla da bizzat kendi varl\u0131k ko\u015fullar\u0131n\u0131 yoketmek, \u00f6te yandan ona d\u00fc\u015fman olan y\u00fcr\u00fctme g\u00fcc\u00fcne kar\u015f\u0131-durulmaz bir kuvvet kazand\u0131rmak zorundayd\u0131.
Yeni kabine, d’Hautpoul kabinesi ad\u0131n\u0131 ta\u015f\u0131yordu. General d’Hautpoul, Konsey ba\u015fkanl\u0131\u011f\u0131n\u0131 ele ge\u00e7irmi\u015f oldu\u011fundan dolay\u0131 de\u011fil, tersine, Bonaparte, Barrot’yu g\u00f6revden al\u0131rken, cumhuriyetin ba\u015fkan\u0131 cumhurba\u015fkan\u0131n\u0131, anayasal bir kral\u0131n, taht\u0131-tac\u0131 bulunmayan, ne \u00e2sas\u0131 ve ne de k\u0131l\u0131c\u0131 olan sorumsuz olmaks\u0131z\u0131n, devletin en y\u00fcksek makam\u0131n\u0131 zamana ba\u011fl\u0131 olmaks\u0131z\u0131n elinde tutmayan, daha k\u00f6t\u00fcs\u00fc y\u0131ll\u0131k \u00f6dene\u011fi bulunmayan bir anayasal kral\u0131 yasal yoklu\u011fa mahkum eden bu makam\u0131 ortadan kald\u0131rm\u0131\u015ft\u0131. D’Hautpoul kabinesinde parlamentoda bir \u00f6l\u00e7\u00fcde tan\u0131nm\u0131\u015f, yaln\u0131z bir tek adam, y\u00fcksek maliyenin en ac\u0131kl\u0131 \u00fcne sahip \u00fcyelerinden biri olan faizci Fould vard\u0131. Ona maliye bakanl\u0131\u011f\u0131 verildi. 1 Kas\u0131m 1849’dan bu yana, Frans\u0131z de\u011ferlerinin,[21*] Bonaparte tahvillerinin y\u00fckseli\u015f ve d\u00fc\u015f\u00fc\u015f\u00fcne g\u00f6re \u00e7\u0131k\u0131p indiklerini farketmek i\u00e7in, Paris borsas\u0131n\u0131n esham fiyat listelerini \u015f\u00f6yle bir kar\u0131\u015ft\u0131rmak yeter. Bonaparte, b\u00f6ylece, borsada kendisine yanda\u015flar bulurken, ayn\u0131 zamanda, Carlier’yi Paris emniyet m\u00fcd\u00fcrl\u00fc\u011f\u00fcne atamakla polisi de ele ge\u00e7iriyordu.
Bununla birlikte, kabine de\u011fi\u015fikli\u011finin sonu\u00e7lar\u0131 ancak zamanla kendilerini g\u00f6sterebildiler. \u0130lk\u00f6nce, Bonaparte, ancak daha g\u00f6r\u00fcn\u00fcr bir bi\u00e7imde geri p\u00fcsk\u00fcrt\u00fclmek \u00fczere, ileri bir ad\u0131m atm\u0131\u015ft\u0131. Onun kaba mesaj\u0131n\u0131, Ulusal Meclise kar\u015f\u0131 en k\u00f6lece bir ba\u011fl\u0131l\u0131k bildirimi izledi. Bakanlar\u0131n kendileri bile, her ne zaman, onun ka\u00e7\u0131k\u00e7a heveslerini, yasa (sayfa 519) tasar\u0131s\u0131 bi\u00e7iminde meclise sunmak i\u00e7in \u00e7ekingen bir giri\u015fimde bulunsalar, ba\u015ftan ba\u015far\u0131s\u0131zl\u0131klar\u0131na inanm\u0131\u015f bulunduklar\u0131 komik emirleri, istemeye istemeye, durumlar\u0131 y\u00fcz\u00fcnden zorunlu olduklar\u0131 i\u00e7in yerine getirir g\u00f6r\u00fcn\u00fcyorlard\u0131. Bonaparte, ne zaman kendi niyetlerini, bakanlar\u0131n\u0131n arkas\u0131ndan a\u00e7\u0131\u011fa vursa ve kendi id\u00e9es napol\u00e9oniennes[283] ile oyun oynasa, bakanlar\u0131, Ulusal Meclis k\u00fcrs\u00fcs\u00fcnden, onun tutumunu yersiz buldu\u011funu belirtiyordu. Onun zorbaca ele ge\u00e7irme arzular\u0131, yaln\u0131zca has\u0131mlar\u0131n\u0131n alayc\u0131 g\u00fcl\u00fc\u015fleri s\u00fcrs\u00fcn diye duyuruluyor gibiydi. O, herkesin ak\u0131ls\u0131z biri sayd\u0131\u011f\u0131 de\u011feri bilinmemi\u015f bir deha gibi davran\u0131yordu. O, bu d\u00f6nemde oldu\u011fu kadar, hi\u00e7 bir zaman, b\u00fct\u00fcn s\u0131n\u0131flar\u0131n bu kadar fazla nefretini kazanmam\u0131\u015ft\u0131. Ve burjuvazi, hi\u00e7 bir zaman, bu kadar kesin bir bi\u00e7imde egemenlik s\u00fcrmedi, ve hi\u00e7 bir zaman kendi g\u00fcc\u00fcn\u00fcn b\u00fcy\u00fckl\u00fc\u011f\u00fcn\u00fc bu kadar a\u00e7\u0131k bir bi\u00e7imde sergilemedi.
Burada, onun bu d\u00f6nem boyunca, ba\u015fl\u0131ca iki yasada \u00f6zetlenebilen yasama eyleminin tarihini verecek de\u011filim: birincisi i\u00e7ki vergisini yeniden koyan yasa, ikincisi inans\u0131zl\u0131\u011f\u0131 kald\u0131ran \u00f6\u011fretim yasas\u0131. B\u00f6ylece Frans\u0131zlar i\u00e7in \u015farab\u0131n zevkini tatmak ne kadar fazla g\u00fc\u00e7le\u015fiyorsa, onlara ger\u00e7ek hayat suyu da o kadar bol sunuluyordu. Burjuvazi, i\u00e7kiler \u00fczerine konan vergi ile, nefret edilen eski vergiler sisteminin dokunulmazl\u0131\u011f\u0131n\u0131 il\u00e2n etti\u011fi kadar, \u00f6\u011fretim yasas\u0131 ile de, y\u0131\u011f\u0131nlar\u0131n, bu sisteme katlanmalar\u0131n\u0131 sa\u011flayan eski d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fc\u015f sistemlerini korumaya \u00e7al\u0131\u015f\u0131yordu. Orleanc\u0131lar\u0131n, liberal burjuvalar\u0131n, yani voltercili\u011fin ve se\u00e7meci felsefenin bu eski havarilerinin Frans\u0131z ruhunun, Frans\u0131z d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcn y\u00f6nlendirilmesini babadan kalma can d\u00fc\u015fmanlar\u0131 cizvitlere emanet ettiklerini g\u00f6rmek insan\u0131 \u015fa\u015f\u0131rt\u0131yor. Ama orleanc\u0131lar ve me\u015fruiyet\u00e7iler, taht \u00fczerinde hak iddia ederken birbirlerinden ayr\u0131lmalar\u0131na kar\u015f\u0131n, ortak egemenliklerinin, iki \u00e7a\u011f\u0131n bask\u0131 ara\u00e7lar\u0131n\u0131n birle\u015ftirilmesini zorunlu k\u0131ld\u0131\u011f\u0131n\u0131 ve temmuz monar\u015fisine \u00f6zg\u00fc halk\u0131 k\u00f6lele\u015ftirme ara\u00e7lar\u0131n\u0131, Restorasyan d\u00f6nemi ara\u00e7lar\u0131yla tamamlamak ve kuvvetlendirmek gerekti\u011fini anl\u0131yorlard\u0131.
B\u00fct\u00fcn umutlar\u0131 k\u0131r\u0131lan ve her zamankinden \u00e7ok ezilen k\u00f6yl\u00fcler, bir yandan tah\u0131l fiyatlar\u0131n\u0131n d\u00fc\u015f\u00fckl\u00fc\u011f\u00fc, \u00f6te yandan da vergi y\u00fck\u00fcmlerinin ve ipotek bor\u00e7lar\u0131n\u0131n \u00e7o\u011falmas\u0131 (sayfa 520) y\u00fcz\u00fcnden, ta\u015frada \u00e7alkalanmaya ba\u015flad\u0131lar. Din adamlar\u0131n\u0131n emrine verilen \u00f6\u011fretmenleri, valilerin emrine verilen belediye ba\u015fkanlar\u0131n\u0131 yak\u0131ndan izleyerek, ve emir alt\u0131na al\u0131nan herkesi kucaklayan bir muhbirlik d\u00fczeni kurarak, onlara kar\u015f\u0131l\u0131k verildi. Paris’te ve b\u00fcy\u00fck kentlerde gericili\u011fin kendisi, \u00e7a\u011f\u0131n\u0131n g\u00f6r\u00fcn\u00fcm\u00fcn\u00fc al\u0131yor ve yat\u0131\u015ft\u0131rmaktan \u00e7ok k\u0131\u015fk\u0131rt\u0131yor. K\u0131rda ise, o, s\u0131\u011f, kaba, baya\u011f\u0131, bezdirici, tedirgin edicidir, bir s\u00f6zc\u00fckle jandarmad\u0131r. Kasaba papazlar\u0131 d\u00fczeninin kutsad\u0131\u011f\u0131 b\u00f6yle bir jandarma d\u00fczeninin, \u00fc\u00e7 y\u0131l i\u00e7inde, e\u011fitilmemi\u015f y\u0131\u011f\u0131nlar\u0131 nas\u0131l bir y\u0131lg\u0131nl\u0131\u011fa d\u00fc\u015f\u00fcrece\u011fi kolayca anla\u015f\u0131l\u0131r.
D\u00fczen partisinin, Ulusal Meclis k\u00fcrs\u00fcs\u00fcnden, az\u0131nl\u0131\u011fa kar\u015f\u0131 kulland\u0131\u011f\u0131 \u00f6fkeli ve tumturakl\u0131 ifadeler ne denli kalabal\u0131k olursa olsun, s\u00f6ylevleri, s\u00f6zleri “oui, oui,non, non!”[22*] ile s\u0131n\u0131rl\u0131 kalmas\u0131 gereken h\u0131ristiyan\u0131n konu\u015fmalar\u0131n\u0131n s\u00f6zleri gibi tekheceli kal\u0131yordu. Bas\u0131nda oldu\u011fu gibi meclis k\u00fcrs\u00fcs\u00fcnde de tekheceli ve \u00e7\u00f6z\u00fcm\u00fc \u00f6nceden bilinen bir bilmece gibi yavan. \u0130ster dilek\u00e7e verme hakk\u0131, ister i\u00e7ki \u00fczerine konan vergiler s\u00f6zkonusu olsun, ister bas\u0131n \u00f6zg\u00fcrl\u00fc\u011f\u00fc ya da serbest ticaret s\u00f6zkonusu olsun, ister kul\u00fcpler ya da belediye \u00f6rg\u00fctlenmesi ya da ki\u015fisel \u00f6zg\u00fcrl\u00fcklerin korunmas\u0131 ya da b\u00fct\u00e7enin d\u00fczene konmas\u0131 s\u00f6zkonusu olsun, d\u00f6n\u00fcp dola\u015f\u0131p hep ayn\u0131 \u015feye geliniyordu, tema hep ayn\u0131 kal\u0131yordu, yarg\u0131 hep haz\u0131r ve de\u011fi\u015fmemek \u00fczere hep ayn\u0131yd\u0131: Sosyalizm! Burjuva liberalizmi bile, burjuva k\u00fclt\u00fcr\u00fc bile, burjuva mali reformu bile, sosyalist il\u00e2n ediliyordu. Daha \u00f6nce bir ge\u00e7it bulunan yerde, demiryolu yapmak sosyalizmdir, ve size bir k\u0131l\u0131\u00e7la sald\u0131r\u0131ld\u0131\u011f\u0131 zaman kendinizi sopa ile savunman\u0131z sosyalizmdir.
Bu, basit bir konu\u015fma tarz\u0131, bir moda ya da bir parti takti\u011fi de\u011fildi. Burjuvazi, kendisinin feodalizme kar\u015f\u0131 yapt\u0131\u011f\u0131 b\u00fct\u00fcn silahlar\u0131n, \u015fimdi bizzat kendisine kar\u015f\u0131 d\u00f6nd\u00fc\u011f\u00fcn\u00fc, kendisinin kurumla\u015ft\u0131rd\u0131\u011f\u0131 b\u00fct\u00fcn e\u011fitim ara\u00e7lar\u0131n\u0131n \u015fimdi onun kendi k\u00fclt\u00fcr\u00fcne kar\u015f\u0131 d\u00f6nd\u00fc\u011f\u00fcn\u00fc ve kendi yaratt\u0131\u011f\u0131 tanr\u0131lar\u0131n hepsinin \u015fimdi kendisini y\u00fcz\u00fcst\u00fc b\u0131rakt\u0131klar\u0131n\u0131 farkediyordu. B\u00fct\u00fcn s\u00f6zde burjuva \u00f6zg\u00fcrl\u00fcklerinin ve ileri kurumlar\u0131n kendi s\u0131n\u0131f egemenli\u011fini, hem toplumsal tabanda, (sayfa 521) hem de siyasal zirvede y\u0131pratt\u0131klar\u0131n\u0131 ve onu tehdit ettiklerini g\u00f6r\u00fcyordu, dolay\u0131s\u0131yla bunlar “sosyalist” olmu\u015flard\u0131. Burjuvazi, hakl\u0131 olarak, bu tehditte ve bu sata\u015fmada, sosyalizmin s\u0131rr\u0131n\u0131 g\u00f6r\u00fcyordu. O, sosyalizmin anlam\u0131n\u0131 ve y\u00f6nelimini, bizzat s\u00f6zde-sosyalizmden, evet, burjuvazinin neden y\u00fcre\u011fini sosyalizme s\u0131ms\u0131k\u0131 kapad\u0131\u011f\u0131n\u0131, duygusal bir bi\u00e7imde insanl\u0131\u011f\u0131n ac\u0131lar\u0131na yan\u0131p yak\u0131ld\u0131\u011f\u0131n\u0131, ya da neden h\u0131ristiyanl\u0131k anlay\u0131\u015f\u0131 ile bin y\u0131ll\u0131k krall\u0131\u011f\u0131n, evrensel karde\u015flik \u00e7a\u011f\u0131n\u0131n gelece\u011fini haber verdi\u011fini, neden d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fc\u015f, k\u00fclt\u00fcr, \u00f6zg\u00fcrl\u00fck \u00fczerine h\u00fcmanist bir \u00fcslupla ileri geri konu\u015ftu\u011funu, ya da neden toplumun t\u00fcm s\u0131n\u0131flar\u0131n\u0131n uzla\u015fmas\u0131 ve refah\u0131 sistemini icat etti\u011fini bir t\u00fcrl\u00fc anlayamayan bu s\u00f6zde-sosyalizmden daha iyi anl\u0131yordu. Ama burjuvazinin anlamad\u0131\u011f\u0131 \u015fey, onun kendi \u00f6z parlamentersiyasal egemenli\u011finin de, s\u0131ras\u0131 geldi\u011finde, ka\u00e7\u0131n\u0131lmaz olarak, sosyalist diye mahkum edilece\u011fi idi. Burjuva s\u0131n\u0131f\u0131n egemenli\u011fi, t\u00fcm\u00fcyle \u00f6rg\u00fctlenmemi\u015f oldu\u011fu s\u00fcrece, kendi saf siyasal ifadesini bulmam\u0131\u015ft\u0131, \u00f6teki s\u0131n\u0131flar\u0131n uzla\u015fmaz \u00e7eli\u015fkileri de belirgin bir bi\u00e7imde kendini g\u00f6steremiyordu ve kendini g\u00f6sterdi\u011fi yerde de, devlet g\u00fcc\u00fcne kar\u015f\u0131 her t\u00fcrl\u00fc sava\u015f\u0131m\u0131, sermayeye kar\u015f\u0131 sava\u015f\u0131ma d\u00f6n\u00fc\u015ft\u00fcren bu tehlikeli gidi\u015fi g\u00f6remiyordu. E\u011fer burjuvazi her toplum hareketinde, “d\u00fczen”i tehlikede g\u00f6r\u00fcyorsa, nas\u0131l, d\u00fczensizlik rejimini, kendi \u00f6z rejimini, parlamenter rejimi, kendi konu\u015fmac\u0131lar\u0131ndan birinin deyimine g\u00f6re ancak sava\u015f\u0131m i\u00e7inde ve sava\u015f\u0131mla ya\u015fayan bu rejimi toplumun tepesinde tutmak isteyebilirdi? Parlamenter rejim tart\u0131\u015fmayla ya\u015far, peki nas\u0131l yasaklayacakt\u0131 tart\u0131\u015fmay\u0131? Her \u00e7\u0131kar, her toplumsal kurum, bu d\u00fczende, genel d\u00fc\u015f\u00fcncelere, d\u00fc\u015f\u00fcnce olarak tart\u0131\u015f\u0131lan genel d\u00fc\u015f\u00fcncelere \u00e7evrilmi\u015ftir. Herhangi bir \u00e7\u0131kar, herhangi bir toplumsal kurum, nas\u0131l d\u00fc\u015f\u00fcncenin \u00fczerinde y\u00fckselebilecektir ve kendini bir inan\u00e7 unsuru olarak zorla kabul ettirebilir? K\u00fcrs\u00fcdeki s\u00f6z sava\u015f\u0131m\u0131, bas\u0131n\u0131n polemiklerine yola\u00e7\u0131yor. Parlamentodaki tart\u0131\u015fma kul\u00fcb\u00fc, salonlar\u0131n ve kabarelerin tart\u0131\u015fma kul\u00fcplerinde kendi zorunlu tamamlay\u0131c\u0131s\u0131n\u0131 buluyor. Durmadan kamuoyunun yarg\u0131s\u0131na ba\u015fvuran temsilciler, kamuoyuna, kendi d\u00fc\u015f\u00fcncesini dilek\u00e7eler arac\u0131l\u0131\u011f\u0131yla dile getirme hakk\u0131n\u0131 veriyorlar. Parlamenter rejim, her \u015feyi, \u00e7o\u011funlu\u011fun karar\u0131na teslim eder, peki (sayfa 522) parlamento d\u0131\u015f\u0131ndaki b\u00fcy\u00fck \u00e7o\u011funluklar\u0131n kendileri de karar vermek istemezler miydi? Devletin tepesinde keman \u00e7al\u0131nd\u0131\u011f\u0131 zaman, a\u015fa\u011f\u0131dakilerin oynamaya koyulmamalar\u0131n\u0131 nas\u0131l bekleyebilirsiniz?
Demek ki burjuvazi, b\u00f6ylece, eskiden “liberal” olarak kutlam\u0131\u015f oldu\u011funu, \u015fimdi “sosyalist” diye su\u00e7layarak, kendi \u00f6z \u00e7\u0131kar\u0131n\u0131n self-government’\u0131n[23*]
Burjuvazinin genel \u00e7\u0131karlar\u0131 alan\u0131nda, Ulusal Meclis, o kadar verimsiz g\u00f6r\u00fcnd\u00fc ki, \u00f6rne\u011fin 1850 k\u0131\u015f\u0131nda ba\u015flam\u0131\u015f Paris-Avignon demiryolu in\u015faat\u0131 \u00fczerine tart\u0131\u015fmalar, 2 Aral\u0131k 1851’de bile sonu\u00e7lanacak kadar hen\u00fcz ilerlememi\u015fti. Meclis, bask\u0131 yapmad\u0131\u011f\u0131 ya da gerici bir yol izlemedi\u011fi zaman devas\u0131z bir k\u0131s\u0131rl\u0131\u011fa u\u011fram\u0131\u015f bulunuyordu.
Bonaparte’\u0131n bakanlar kurulu, d\u00fczen partisinin kafas\u0131nda yatan yasalar i\u00e7in harekete ge\u00e7erken ya da uygulamada ve yerine getirilmesinde onlar\u0131 daha da abartarak a\u011f\u0131rla\u015ft\u0131r\u0131rken, ba\u015fkan, kendi y\u00f6n\u00fcnden, \u00e7ocuk\u00e7a bir budalal\u0131k \u00f6rne\u011fi olan \u00f6nerilerle, halk\u0131n sevgisini kazanmaya, Ulusal Meclise kar\u015f\u0131 muhalefetini g\u00f6stermeye, gizli bir art d\u00fc\u015f\u00fcnce ile yaln\u0131z \u00f6zel ko\u015fullar\u0131n, ge\u00e7ici olarak, gizli hazinelerini Frans\u0131z halk\u0131na a\u00e7maktan kendisini al\u0131koydu\u011funu duyurmaya \u00e7al\u0131\u015f\u0131yordu. Bunun gibi astsubaylara g\u00fcnde d\u00f6rt “kuru\u015f” tutar\u0131nda bir \u00fccret art\u0131r\u0131m\u0131n\u0131 ve i\u015f\u00e7iler i\u00e7in kar\u015f\u0131l\u0131ks\u0131z bir kredi bankas\u0131 kurmay\u0131 \u00f6neriyordu. Arma\u011fan ya da \u00f6d\u00fcn\u00e7 olarak para, i\u015fte bu yolla kitlelerin g\u00f6nl\u00fcn\u00fc kazanmay\u0131 umuyordu. Ba\u011f\u0131\u015flar ve bor\u00e7lar ister y\u00fcksek derecede, ister (sayfa 523) d\u00fc\u015f\u00fck olsun, l\u00fcmpen-proletaryan\u0131n b\u00fct\u00fcn maliye bilimi bundan ibarettir. Bonaparte’\u0131n harekete ge\u00e7irmesini bildi\u011fi kaynaklar i\u015fte bunlard\u0131. Bir h\u00fck\u00fcmdarl\u0131k talibi, hi\u00e7 bir zaman y\u0131\u011f\u0131nlar\u0131n baya\u011f\u0131l\u0131\u011f\u0131 \u00fczerinde bundan daha baya\u011f\u0131ca spek\u00fclasyon yapmam\u0131\u015ft\u0131r.
Ulusal Meclis, bor\u00e7lar\u0131n\u0131n d\u00fcrt\u00fckledi\u011fi ve daha \u00f6nce kazan\u0131lm\u0131\u015f hi\u00e7 bir \u00fcn\u00fcn al\u0131koyamad\u0131\u011f\u0131 bu ser\u00fcvencinin umutsuz bir darbeye kalk\u0131\u015fmas\u0131 tehlikesinin gittik\u00e7e artmas\u0131 kar\u015f\u0131s\u0131nda, meclisin zarar\u0131na halk\u0131n sevgisini sa\u011flamak i\u00e7in apa\u00e7\u0131k giri\u015fimlerinden bir\u00e7ok kez \u00f6fkeye kap\u0131lm\u0131\u015ft\u0131. Beklenmedik bir olay, ba\u015fkan\u0131, pi\u015fmanl\u0131kla yeniden d\u00fczen partisinin kollar\u0131na att\u0131\u011f\u0131 zaman, d\u00fczen partisi ile ba\u015fkan aras\u0131ndaki uyu\u015fmazl\u0131k, tehlikeli bir durum alm\u0131\u015ft\u0131. 10 Mart 1850 arase\u00e7imlerinden s\u00f6zetmek istiyoruz. Bu se\u00e7imlerin amac\u0131, 13 Haziran\u0131n ertesinde, hapis ya da s\u00fcrg\u00fcn nedeniyle bo\u015falan koltuklar\u0131n doldurulmas\u0131yd\u0131. Paris yaln\u0131z sosyal-demokrat adaylar\u0131 se\u00e7ti. \u00dcstelik oylar\u0131n \u00e7o\u011funu, 1848 Haziran ayaklanmac\u0131lar\u0131ndan De Flotte’un ad\u0131 \u00fczerinde toplad\u0131. Proletaryan\u0131n m\u00fcttefi\u011fi Paris k\u00fc\u00e7\u00fck-burjuvazisi, 13 Haziran 1849 yenilgisinin \u00f6c\u00fcn\u00fc al\u0131yordu. Proletarya, ancak uygun bir f\u0131rsatta, daha \u00f6nemli kuvvetlerle ve daha g\u00f6z\u00fcpek bir sloganla yeniden ortaya \u00e7\u0131kmak \u00fczere tehlike an\u0131nda sava\u015f\u0131m sahnesinden \u00e7ekilmi\u015fe benziyordu. Bir ba\u015fka \u00f6zel durum, bu se\u00e7im zaferinin tehlikesini daha da art\u0131rm\u0131\u015f g\u00f6r\u00fcnd\u00fc. Ordu, Paris’te, La Hitte’e, yani Bonaparte’\u0131n bakanlar\u0131ndan birine kar\u015f\u0131, Haziran ayaklanmas\u0131na oy verdi, illerde ise \u00e7o\u011funlukla montanyarlara oy verdi ve montanyarlar, Paris’teki kadar a\u00e7\u0131k ve kesin olmamakla birlikte has\u0131mlar\u0131na \u00fcst\u00fcn geldiler.
Bonaparte, bir kez daha devrimle birdenbire kar\u015f\u0131 kar\u015f\u0131ya geldi\u011fini g\u00f6rd\u00fc. 29 Ocak 1848’de oldu\u011fu gibi, 13 Haziran 1849’da oldu\u011fu gibi, 10 Mart 1850’de de d\u00fczen partisinin ard\u0131na gizlendi. Ba\u015f e\u011fdi, ezilerek \u00f6z\u00fcr diledi, parlamenter \u00e7o\u011funlu\u011fun emri \u00fczerine herhangi bir bakanlar kurulunu atamay\u0131 \u00f6nerdi. Hatta orleanc\u0131 ve me\u015fruiyet\u00e7i parti liderlerinden, Thiers’lerden, Berryer’lerden, Broglie’lerden, Mol\u00e9’lerden, k\u0131sacas\u0131 bu burgravlardan[178] devletin dizginlerini ele almalar\u0131n\u0131 rica etti. D\u00fczen partisi f\u0131rsattan yararlanmas\u0131n\u0131 bilemedi. Y\u00fcreklilikle kendisine sunulan iktidar\u0131 ele ge\u00e7irece\u011fi yerde, Bonaparte’\u0131, 1 Kas\u0131mda g\u00f6revden ald\u0131\u011f\u0131 kabineyi (sayfa 524) yeniden atamaya zorlamas\u0131n\u0131 bile bilemedi. Ba\u015fkan\u0131 ba\u011f\u0131\u015flamak suretiyle gururunu k\u0131rmakla ve Bay Baroche’u d’Hautpoul kabinesine katmakla yetindi. Bu Baroche, genel savc\u0131 s\u0131fat\u0131yla, Bourges Y\u00fcce Divan\u0131 huzurunda, birinci kez 15 May\u0131s devrimcilerine kar\u015f\u0131, ikinci kez 13 Haziran demokratlar\u0131na kar\u015f\u0131, her iki olayda da Ulusal Meclise kar\u015f\u0131 i\u015flenen suikastlardan yana ortal\u0131\u011f\u0131 kas\u0131p kavurmu\u015ftu. Bonaparte’\u0131n bakanlar\u0131ndan hi\u00e7 biri, daha sonraki g\u00fcnlerde Ulusal Meclisi al\u00e7altmaya ondan daha fazla katk\u0131da bulunmam\u0131\u015ft\u0131r ve 2 Aral\u0131k 1851’den sonra, onunla bir kez daha, yerini yapm\u0131\u015f ve y\u00fcksek maa\u015fa konmu\u015f Senato ikinci ba\u015fkan\u0131 olarak kar\u015f\u0131la\u015f\u0131yoruz. O, Bonaparte’\u0131n i\u00e7ebilmesi i\u00e7in devrimcilerin \u00e7orbas\u0131na t\u00fck\u00fcrm\u00fc\u015ft\u00fc.
Sosyal-demokrat parti ise, bir kez daha kendi zaferi hakk\u0131nda ku\u015fku yaratmak ve de\u011ferini d\u00fc\u015f\u00fcrmek i\u00e7in bahaneler aramaktan ba\u015fka tasas\u0131 yok gibi g\u00f6r\u00fcn\u00fcyordu. Yeni se\u00e7ilen Paris milletvekillerinden biri olan Vidal, ayn\u0131 zamanda, Strasbourg’dan da se\u00e7ilmi\u015fti. Vidal’in Paris se\u00e7iminden vazge\u00e7mesine ve Strasbourg’u se\u00e7mesine karar verildi. Bu duruma g\u00f6re, demokrat parti, kendi se\u00e7im zaferine kesin bir nitelik verece\u011fi ve b\u00f6ylece d\u00fczen partisini s\u0131ca\u011f\u0131 s\u0131ca\u011f\u0131na Parlamentoda bu zafer i\u00e7in kendisi ile \u00e7eki\u015fme zorunda b\u0131rakaca\u011f\u0131 yerde, ve b\u00f6ylece hasm\u0131n\u0131, halk\u0131n co\u015fku ile dolup ta\u015ft\u0131\u011f\u0131, ordunun elveri\u015fli bir tutum i\u00e7inde bulundu\u011fu bir anda sava\u015f\u0131ma zorlayaca\u011f\u0131 yerde, Paris’i, b\u00fct\u00fcn Mart ve Nisan aylar\u0131 boyunca yeni bir se\u00e7im kampanyas\u0131 ile tedirgin etti. Halk\u0131n ta\u015fk\u0131nl\u0131kla kabarm\u0131\u015f tutkular\u0131n\u0131n b\u00f6ylece yeni bir se\u00e7im oyununun perde aral\u0131\u011f\u0131nda s\u00f6n\u00fcp gitmesine, devrimci enerjinin anayasal ba\u015far\u0131larla doygunluk bulmas\u0131na ve k\u00fc\u00e7\u00fck entrikalarla, bo\u015f tumturakl\u0131 nutuklarla ve aldat\u0131c\u0131 bir ajitasyonla harcanmas\u0131na izin verdi. B\u00f6ylece burjuvazinin yeniden biraraya topla\u015fmas\u0131na ve \u00f6nlemlerini almas\u0131na olanak sa\u011flad\u0131. Son olarak da, Nisan ara se\u00e7imi ile, yani Eug\u00e8ne Sue’n\u00fcn se\u00e7imi ile, Mart se\u00e7imlerine, onlar\u0131n anlam\u0131n\u0131 zay\u0131flatan i\u00e7li bir k\u00f6t\u00fc niyetli yorumuna f\u0131rsat vermi\u015f oldu! Yani bir s\u00f6zc\u00fckle, 10 Mart\u0131 bir Nisan bal\u0131\u011f\u0131na \u00e7evirdi.
Parlamento \u00e7o\u011funlu\u011fu, hasm\u0131n\u0131n zay\u0131fl\u0131\u011f\u0131n\u0131n fark\u0131na vard\u0131. Sald\u0131r\u0131n\u0131n y\u00f6netim ve sorumlulu\u011funu Bonaparte’\u0131n kendilerine b\u0131rakt\u0131\u011f\u0131 17 burgrav, yeni bir se\u00e7im yasas\u0131 (sayfa 525) haz\u0131rlad\u0131, meclise sunulmas\u0131, bu \u015ferefe istekli \u00e7\u0131km\u0131\u015f olan Bay Faucher’ye havale edildi. Bay Faucher 8 May\u0131sta, genel oy sistemini kald\u0131ran, se\u00e7menlere se\u00e7im yerinde \u00fc\u00e7 y\u0131l oturmu\u015f olmak zorunlulu\u011funu y\u00fckleyen, b\u00f6ylece, i\u015f\u00e7ilerin bu s\u00fcre i\u00e7inde oturdu\u011funu, i\u015fverenlerinin verecekleri belgeye ba\u011fl\u0131 k\u0131lan yasay\u0131 meclise sundu.
Demokratlar, anayasal se\u00e7im sava\u015f\u0131m\u0131 s\u0131ras\u0131nda ne kadar devrimci bir kampanya y\u00fcr\u00fctt\u00fc iseler, \u015fimdi, silah elde se\u00e7imdeki zaferlerinin b\u00fct\u00fcn ciddiyetini g\u00f6stermenin s\u00f6zkonusu oldu\u011fu bir zamanda, d\u00fczeni, “g\u00f6rkemli dinginli\u011fi”, yasal eylemi, ba\u015fka bir deyi\u015fle kendini yasa olarak dayatan kar\u015f\u0131-devrimin iradesine k\u00f6r\u00fc-k\u00f6r\u00fcne boyun etmeyi \u00f6\u011f\u00fctleyen s\u00f6ylevleri de, o \u00f6l\u00e7\u00fcde gitgide anayasal oluyordu. Meclis tart\u0131\u015fmalar\u0131 boyunca, Montagne, hukuk alan\u0131 \u00fczerinde kalan namuslu adam\u0131n sakin tutumunu, d\u00fczen partisinin devrimci saplant\u0131s\u0131n\u0131n kar\u015f\u0131s\u0131na koyarak, d\u00fczen partisini devrimci bir davran\u0131\u015fta bulundu\u011fu i\u00e7in k\u0131yas\u0131ya bir k\u0131naman\u0131n a\u011f\u0131rl\u0131\u011f\u0131 alt\u0131nda ezerek \u015fa\u015f\u0131rtt\u0131. Yeni se\u00e7ilen milletvekilleri bile, yol-yordam bilir, a\u011f\u0131rba\u015fl\u0131 tutumlar\u0131 ile, onlar\u0131 anar\u015fist olmakla su\u00e7laman\u0131n ve yeniden se\u00e7ilmelerini devrimin bir zaferi sayman\u0131n ne kadar yanl\u0131\u015f oldu\u011funu tan\u0131tlamaya \u00e7abalad\u0131lar. 31 Martta yeni se\u00e7im yasas\u0131 kabul edildi. Montagne, meclis ba\u015fkan\u0131n\u0131n cebine gizlice bir protesto soku\u015fturuvermekle yetindi. Se\u00e7im yasas\u0131n\u0131 yeni bir bas\u0131n yasas\u0131 izledi, bu yasa yard\u0131m\u0131yla b\u00fct\u00fcn devrimci bas\u0131n t\u00fcm\u00fcyle ortadan kald\u0131r\u0131ld\u0131.[284] Kaderine l\u00e2y\u0131k oldu. Bu tufandan sonra Le National ve La Presse,[158] iki burjuva gazete, devrimin ileri karakollar\u0131 olarak kald\u0131lar.
Demokrat liderlerin, Mart ve Nisan, Paris halk\u0131n\u0131 aldat\u0131c\u0131 bir sava\u015f\u0131ma s\u00fcr\u00fcklemek i\u00e7in nas\u0131l her \u015feyi yapt\u0131klar\u0131n\u0131, ve nas\u0131l, 8 May\u0131sta, halk\u0131 ger\u00e7ek sava\u015f\u0131mdan cayd\u0131rmak i\u00e7in ellerinden geleni esirgemediklerini g\u00f6rd\u00fck. Ayr\u0131ca, 1850 y\u0131l\u0131n\u0131n, sanayi ve ticaret alan\u0131nda, refah bak\u0131m\u0131ndan, en parlak y\u0131llardan biri oldu\u011funu ve bu y\u00fczden de Paris proletaryas\u0131n\u0131n tamam\u0131yla bir i\u015fe sahip bulundu\u011funu unutmamak gerekir. Ama 31 Mart 1850 se\u00e7im yasas\u0131, proletaryan\u0131n siyasal iktidara kat\u0131lmas\u0131n\u0131 tamamen d\u0131\u015ftal\u0131yordu. Onu sava\u015f alan\u0131ndan bile uzakla\u015ft\u0131r\u0131yordu. \u0130\u015f\u00e7ileri, yeniden, \u015eubat Devriminden \u00f6nce bulunduklar\u0131 duruma, parya durumuna (sayfa 526) at\u0131yordu. \u0130\u015f\u00e7iler, b\u00f6yle bir olay kar\u015f\u0131s\u0131nda, demokratlar\u0131n kendilerini y\u00f6neltmelerine izin vererek ve ge\u00e7ici bir iyilik, bir rahatl\u0131k i\u00e7in s\u0131n\u0131flar\u0131n\u0131n devrimci \u00e7\u0131kar\u0131n\u0131 unutmaya kadar i\u015fi vard\u0131rarak, kazanan bir s\u0131n\u0131f olman\u0131n \u015fan ve onurundan vazge\u00e7iyorlar, 1848 Haziran yenilgisinin, kendilerini, y\u0131llar boyu sava\u015f\u0131ma elveri\u015fsiz k\u0131ld\u0131\u011f\u0131n\u0131 ve tarihsel s\u00fcrecin bir kez daha onlar\u0131n ba\u015flar\u0131 \u00fczerinden ge\u00e7ip gitmek zorunda oldu\u011funu tan\u0131tlayarak, kendilerini kaderlerine b\u0131rak\u0131yorlard\u0131. 13 Haziranda “Hele genel oy sistemine bir dokunmaya kalks\u0131nlar da g\u00f6r\u00fcr\u00fcz” diye ba\u011f\u0131ran k\u00fc\u00e7\u00fck-burjuva demokratlara gelince, onlar, kendilerine \u00e7arpan kar\u015f\u0131-devrimci darbenin bir darbe olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131, 31 May\u0131s yasas\u0131n\u0131n ise bir yasa olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcnerek kendilerini avutuyorlard\u0131. 2 May\u0131s 1852’de, her Frans\u0131z, bir elinde oy pusulas\u0131, \u00f6teki elinde bir k\u0131l\u0131\u00e7 olmak \u00fczere, sand\u0131k ba\u015f\u0131na gidecektir. Bu kehanet, onlar\u0131 ho\u015fnut etmeye yetiyor. Ordu ise, 1850 Nisan ve May\u0131s se\u00e7imlerinden dolay\u0131 y\u00fcksek r\u00fctbeliler taraf\u0131ndan, daha \u00f6nce 29 May\u0131s 1849 se\u00e7imlerinden dolay\u0131 cezaland\u0131r\u0131ld\u0131\u011f\u0131 gibi, cezaland\u0131r\u0131ld\u0131. Ama, bu kez kararl\u0131 bir bi\u00e7imde \u015f\u00f6yle d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc: “Devrim bir \u00fc\u00e7\u00fcnc\u00fc kez bizi aldatamayacakt\u0131r!”
31 May\u0131s 1850 yasas\u0131, burjuvazinin “coup d’\u00e9tat”s\u0131[24*] oldu. Burjuvazinin devrim \u00fczerinde daha \u00f6nceki b\u00fct\u00fcn kazan\u0131mlar\u0131 ge\u00e7ici bir nitelik ta\u015f\u0131yorlard\u0131. Her Ulusal Meclisin sahneden \u00e7ekili\u015fi, bu kazan\u0131mlar\u0131 tehlikeye d\u00fc\u015f\u00fcr\u00fcyordu. Yeni genel se\u00e7imlerin rastlant\u0131lar\u0131na ba\u011fl\u0131 bulunuyorlard\u0131 ve 1848’den beri se\u00e7imlerin tarihi, burjuvazinin, fiili egemenli\u011fi geli\u015fti\u011fi \u00f6l\u00e7\u00fcde halk y\u0131\u011f\u0131nlar\u0131 \u00fczerindeki manevi etkisini kaybetti\u011fini \u00e7\u00fcr\u00fct\u00fclmez bir bi\u00e7imde tan\u0131tl\u0131yordu. 10 Martta, genel oy a\u00e7\u0131k\u00e7a burjuvazinin egemenli\u011fine kar\u015f\u0131 belirmi\u015fti. Burjuvazi buna genel se\u00e7im sistemini kald\u0131rarak kar\u015f\u0131l\u0131k verdi. Dolay\u0131s\u0131yla, 31 May\u0131s yasas\u0131, s\u0131n\u0131f sava\u015f\u0131m\u0131n\u0131n gereklerinden biriydi. Beri yandan, anayasa, cumhurba\u015fkan\u0131n\u0131n se\u00e7iminin ge\u00e7erli olmas\u0131 i\u00e7in en az 2 milyon oyu gerekli g\u00f6r\u00fcyordu. Ba\u015fkan adaylar\u0131ndan hi\u00e7 biri bu gerekli oy say\u0131s\u0131n\u0131 elde edemezse, Ulusal Meclis, en \u00e7ok oy alan \u00fc\u00e7 aday aras\u0131ndan ba\u015fkan\u0131 se\u00e7mek zorundayd\u0131. Kurucu Meclis bu yasay\u0131 yapt\u0131\u011f\u0131 zaman, se\u00e7im listelerinde 10 milyon (sayfa 527) se\u00e7men kay\u0131tl\u0131 idi. Bu bak\u0131mdan anayasan\u0131n ifadesine g\u00f6re, ba\u015fkanl\u0131k se\u00e7imini ge\u00e7erli k\u0131lmak i\u00e7in se\u00e7menlerin be\u015fte-biri yeterli oluyordu. 31 May\u0131s yasas\u0131, en az\u0131ndan 3 milyon se\u00e7meni se\u00e7im listelerinden sildi, se\u00e7men say\u0131s\u0131n\u0131 7 milyona indirdi, ama bununla birlikte, cumhurba\u015fkanl\u0131\u011f\u0131 se\u00e7imi i\u00e7in ge\u00e7erli yasal asgariyi 2 milyon oy olarak tuttu. Buna g\u00f6re yasa, yasal olan be\u015fte-bir asgariyi hemen hemen oylar\u0131n \u00fc\u00e7te-birine y\u00fckseltiyordu, yani ba\u015fkan se\u00e7imini halk\u0131n elinden kap\u0131p ka\u00e7\u0131rmak ve Ulusal Meclisin eline teslim etmek i\u00e7in her \u015feyi yapt\u0131. B\u00f6ylece, d\u00fczen partisi, 31 May\u0131s se\u00e7im yasas\u0131 ile, Ulusal Meclis se\u00e7imini ve cumhurba\u015fkanl\u0131\u011f\u0131 se\u00e7imini, toplumun en tutucu kesimine emanet ederek egemenli\u011fini iki kat kuvvetlendirmi\u015f g\u00f6r\u00fcnd\u00fc.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"