![](\"http:\/\/upload.wikimedia.org\/wikipedia\/commons\/0\/0f\/Goethe_1774.JPG\")
4 May\u0131s 1771.<\/p>\n4 May\u0131s 1771.<\/p>\n
Ne mutluyum, gitmekten! Can dost, insan kalbi ne tuhaf! \u00d6ylesine sevdi\u011fim senden hi\u00e7 ayr\u0131lamazken, seni b\u0131rak\u0131p da y\u00fcre\u011fi ho\u015f olmak. Di\u011fer b\u00fct\u00fcn ili\u015fkilerim, benimki gibi bir y\u00fcre\u011fi korkutmak i\u00e7in, yazg\u0131n\u0131n cilveleri de\u011fil miydi?<\/p>\n
Zavall\u0131 Leonore! Yine de ben su\u00e7suzdum. K\u0131zkarde\u015fi kendince \u00e7ekimiyle g\u00f6nl\u00fcm\u00fc ho\u015f\u00e7a e\u011flendirirken, bu zavall\u0131 y\u00fcrekte bir tutkunun k\u0131v\u0131lc\u0131mlanmas\u0131 kar\u015f\u0131s\u0131nda elimden ne gelirdi! Yine de – salt su\u00e7suz muyum? Ben de onun duygular\u0131n\u0131 beslemedim mi? Bizi hi\u00e7 g\u00fcl\u00fcn\u00e7l\u00fc\u011fe d\u00fc\u015fmeden \u00f6ylesine \u00e7ok g\u00fcld\u00fcren do\u011fan\u0131n o pek sahih anlat\u0131mlar\u0131yla kendim g\u00f6nenmedim mi, ben yapmad\u0131m m\u0131 – Hey, insan ne ki, kendinden yak\u0131nabiliyor! \u0130stiyorum, sevgili dost, sana s\u00f6z veriyorum, daha iyi olmak istiyorum, yazg\u0131n\u0131n bize sundu\u011fu bir par\u00e7a k\u00f6t\u00fcl\u00fc\u011f\u00fc, hep yapt\u0131\u011f\u0131m gibi, art\u0131k gevi\u015f getirip durmak istemiyorum; ge\u00e7mi\u015fi ge\u00e7mi\u015fte b\u0131rakmak ve \u015fimdinin tad\u0131n\u0131 \u00e7\u0131karmak istiyorum.<\/p>\n
Elbette, hakl\u0131s\u0131n, kuzum, – ni\u00e7in b\u00f6yle yarat\u0131ld\u0131klar\u0131n\u0131 Tanr\u0131 bilir – ama insanlar, d\u00fc\u015flem g\u00fc\u00e7lerini, umursamaz \u015fimdilerine katlanmaktan \u00e7ok, ge\u00e7mi\u015f k\u00f6t\u00fcl\u00fcklerin an\u0131lar\u0131n\u0131 \u00e7a\u011fr\u0131\u015ft\u0131rmak i\u00e7in b\u00f6ylesine zorlamasalard\u0131, aralar\u0131ndaki ac\u0131lar daha ufak olurdu.<\/p>\n
Anneme, i\u015fini en iyi bi\u00e7imde y\u00fcr\u00fctt\u00fc\u011f\u00fcm\u00fc ve buna ili\u015fkin haberi ilk f\u0131rsatta ula\u015ft\u0131raca\u011f\u0131m\u0131 s\u00f6ylersen, iyi edersin. Teyzemle konu\u015ftum ve bizde s\u00f6z\u00fc edilen o k\u00f6t\u00fc kar\u0131y\u0131 bulmad\u0131m onda. \u00c7ok iyi y\u00fcrekli, ne\u015feli ve hararetli bir kad\u0131n. Miras pay\u0131n\u0131n al\u0131konmas\u0131na ili\u015fkin annemin yak\u0131nmalar\u0131n\u0131 ona anlatt\u0131m; o da bana, hangi durum ve ko\u015fulda tamam\u0131n\u0131 vermeye haz\u0131r oldu\u011funu s\u00f6yledi, istedi\u011fimizden de fazlas\u0131n\u0131. – K\u0131sacas\u0131, bu konuda \u015fimdi yazmak istemiyorum; anneme, her \u015feyin iyi olaca\u011f\u0131n\u0131, s\u00f6yle. Ve sevgili dostum, bu ufak i\u015fle ilgilenirken, d\u00fcnyay\u0131 hile ve k\u00f6t\u00fcl\u00fckten \u00e7ok, belki yanl\u0131\u015f anlamalar\u0131n kar\u0131\u015ft\u0131rd\u0131\u011f\u0131n\u0131 g\u00f6rd\u00fcm. Hi\u00e7 de\u011filse, hile ve desise daha seyrek g\u00f6r\u00fcl\u00fcyor. Burada asl\u0131nda keyfim pek\u00e2l\u00e2 yerinde, bu cennet k\u00f6\u015fede yaln\u0131zl\u0131k kalbime merhem ve bu gen\u00e7lik mevsimi, s\u0131k\u00e7a \u00fcrperen y\u00fcre\u011fimi b\u00fct\u00fcn g\u00fcrl\u00fc\u011f\u00fcyle \u0131s\u0131t\u0131yor. Her a\u011fa\u00e7, her \u00e7al\u0131 bir \u00e7i\u00e7ek demeti ve insan, bu g\u00fczel kokular denizinde s\u00fcz\u00fclmek ve b\u00fct\u00fcn besinini oradan toplamak i\u00e7in, may\u0131sb\u00f6ce\u011fi olmak istiyor.<\/p>\n
Kentin kendisi ho\u015f de\u011fil, ama \u00e7ep\u00e7evre do\u011fan\u0131n tan\u0131ms\u0131z g\u00fczelli\u011fi. Bu da, Kont von M..’yi, bah\u00e7esini, en g\u00fczel \u00e7e\u015fitlemeler i\u00e7inde birbiriyle kesi\u015ferek \u015firin vadiler olu\u015fturan tepelerden birinde kurmaya y\u00f6neltmi\u015f. Bah\u00e7e basit ve insan buraya girer girmez, bir bah\u00e7evan\u0131n bilimsel y\u00f6ntemle de\u011fil de, tasar\u0131m\u0131, burada kendini dinlemek isteyen duyarl\u0131 bir y\u00fcre\u011fin yapt\u0131\u011f\u0131n\u0131 sezinliyor. Onun da, benim de en sevdi\u011fimiz yer olan y\u0131k\u0131k k\u00f6\u015fk\u00e7\u00fckte merhum i\u00e7in epeyce g\u00f6zya\u015f\u0131 d\u00f6kt\u00fcm. Yak\u0131nda bah\u00e7enin sahibi olaca\u011f\u0131m; bah\u00e7evan bana kar\u015f\u0131, yaln\u0131zca \u015fu birka\u00e7 g\u00fcnd\u00fcr iyi davran\u0131yor, onun i\u00e7in de k\u00f6t\u00fc olmayacak.<\/p>\n
***<\/p>\n
12 Aral\u0131k g\u00fcn\u00fc.<\/p>\n
Sevgili Wilhelm, k\u00f6t\u00fc ruhlar\u0131n h\u0131\u015fm\u0131na u\u011frad\u0131\u011f\u0131 san\u0131lan bedbahtlar\u0131n i\u00e7inde olmalar\u0131 gereken haldeyim. Bazen beni kavr\u0131yor; korku de\u011fil, kayg\u0131 de\u011fil – i\u00e7imde, g\u00f6\u011fs\u00fcm\u00fc par\u00e7alayacak hissi veren, g\u0131rtla\u011f\u0131m\u0131 s\u0131kan, bilinmeyen bir kudurtu! Eyvah! eyvah! ve sonra \u00e7evrede bu insan d\u00fc\u015fman\u0131 mevsimin korkun\u00e7 gece sahnelerinde serserileniyorum. D\u00fcn ak\u015fam d\u0131\u015far\u0131 \u00e7\u0131kmam gerekti. Birden donlar \u00e7\u00f6z\u00fclmeye ba\u015flam\u0131\u015ft\u0131, nehrin ta\u015ft\u0131\u011f\u0131n\u0131 duymu\u015ftum, b\u00fct\u00fcn dereler kabar\u0131p, Wahlheim’den a\u015fa\u011f\u0131ya sevgili vadimi sular alt\u0131nda b\u0131rakm\u0131\u015ft\u0131! Gece on birden sonra d\u0131\u015far\u0131ya f\u0131rlad\u0131m. Kayal\u0131ktan a\u015fa\u011f\u0131ya devrilip gelen, tarlalar, \u00e7ay\u0131rlar, \u00e7itler ve her \u015feyin \u00fczerinden akan selleri ve geni\u015f vadiden yukar\u0131ya ve a\u015fa\u011f\u0131ya r\u00fczg\u00e2r\u0131n u\u011fultusunda f\u0131rt\u0131nal\u0131 bir denizi ay \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131nda seyretmek, korkun\u00e7 bir oyun! Ve sonra ay yeniden \u00e7\u0131k\u0131p kara bulutun \u00fczerine kurulunca ve \u00f6n\u00fcmden sel korkun\u00e7 g\u00f6rkemli bir yans\u0131mayla yuvarlan\u0131p akarak \u015far\u0131lday\u0131nca: beni yine bir \u00fcrperti ve yine bir hasret sard\u0131! Ah, a\u00e7\u0131k kollarla u\u00e7uruma kar\u015f\u0131 durup, derinlere! derinlere nefes ald\u0131m! ve kendimi sonsuz bir hazda kaybettim, eziyetlerimi, ac\u0131m\u0131 orada a\u015fa\u011f\u0131lara sald\u0131rmak i\u00e7in! dalgalar gibi \u00e7a\u011f\u0131lday\u0131p akmak i\u00e7in! Oh! – ve nehri yerinden s\u00f6k\u00fcp, b\u00fct\u00fcn ac\u0131lar\u0131 bitirmek elimden gelmedi! – Vaktim hen\u00fcz gelmemi\u015f, bunu hissediyorum! Ey Wilhelm! O f\u0131rt\u0131nayla bulutlar\u0131 par\u00e7alay\u0131p, selleri tutmak i\u00e7in, insan olu\u015fumu seve seve verirdim! Hah! bu haz belki bir kerecik zindandakine de d\u00fc\u015fmez mi? – Ve Lotte ile birlikte s\u0131cak bir gezintide bir s\u00f6\u011f\u00fcd\u00fcn alt\u0131nda dinlendi\u011fimiz a\u015fa\u011f\u0131daki bir yere nas\u0131l mahzun bakt\u0131m, – oray\u0131 da su basm\u0131\u015ft\u0131, s\u00f6\u011f\u00fcd\u00fc nerdeyse tan\u0131yam\u0131yordum! Wilhelm! Onun \u00e7ay\u0131rlar\u0131n\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcm, av evini! \u00e7arda\u011f\u0131m\u0131z \u015fimdi vah\u015fi sellerden ne \u015fa\u015fk\u0131nd\u0131r, diye d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcm.<\/p>\n
Ve ge\u00e7mi\u015fin g\u00fcne\u015f \u0131\u015f\u0131nlar\u0131, bir tutuklunun, s\u00fcr\u00fcler, \u00e7ay\u0131rlar ve onur makamlar\u0131 d\u00fc\u015f\u00fc gibi g\u00f6r\u00fcnd\u00fc! Durdum! – Kendimi ay\u0131plam\u0131yorum, zira \u00f6lmeye cesaretim var. – Yapabilirdim – \u015eimdiyse, yava\u015f yava\u015f \u00f6lmekte olan, sevin\u00e7siz varolu\u015funu bir an daha uzatmak ve hafifletmek i\u00e7in, \u00e7itlerden odununu ve kap\u0131lardan ekme\u011fini toplayan ya\u015fl\u0131 bir kar\u0131 gibi burada oturuyorum.<\/p>\n
14 Aral\u0131k g\u00fcn\u00fc.<\/p>\n
Bu nedir, azizim? Kendimden \u00fcrk\u00fcyorum! Ona olan sevgim, en kutsal, en temiz ve en karde\u015f\u00e7e sevgi de\u011fil mi? Ruhumda hi\u00e7 cezay\u0131 gerektiren bir arzu hissettim mi? – Yemin etmek istemiyorum – Ve \u015fimdi, d\u00fc\u015fler! B\u00f6ylesine kar\u015f\u0131t etkileri yabanc\u0131 g\u00fc\u00e7lere yoran insanlar ne kadar da do\u011fru hissediyorlard\u0131! Bu gece! s\u00f6ylemeye \u00fcrperiyorum, onu kollar\u0131mda tutsam, s\u0131ms\u0131k\u0131 sarsam ve sevgi f\u0131s\u0131ldayan a\u011fz\u0131n\u0131 sonsuz \u00f6p\u00fc\u015flerle \u00f6rtsem; g\u00f6z\u00fcm onun g\u00f6z\u00fcn\u00fcn esrikli\u011finde y\u00fcz\u00fcyordu! Tanr\u0131m! bu ate\u015fli sevin\u00e7leri dopdolu bir i\u00e7tenlikle anarak, \u015fimdi h\u00e2l\u00e2 haz duydu\u011fum i\u00e7in, g\u00fcnahk\u00e2r m\u0131y\u0131m? Lotte! Lotte! – Ve ben bittim! duyular\u0131m karmakar\u0131\u015f\u0131k, sekiz g\u00fcn oldu \u015fuur g\u00fcc\u00fcm kalmad\u0131, g\u00f6zlerim ya\u015fla dolu. Hi\u00e7bir yerde keyfim yok, her yerde keyifliyim. Bir \u015fey dilemiyor, bir \u015fey istemiyorum. En iyisi, gitmem. O s\u0131ralarda d\u00fcnyay\u0131 terk etme karar\u0131, b\u00f6ylesine ko\u015fullarda Werther’in ruhunda gittik\u00e7e daha fazla g\u00fc\u00e7 kazan\u0131yordu. Lotte’ye d\u00f6n\u00fc\u015ften beri bu hep onun son \u00e7aresi ve \u00fcmidi olmu\u015ftu; ama bunun zorlama ve acele bir eylem olmamas\u0131n\u0131, kendi kendine s\u00f6ylemi\u015fti, bu ad\u0131m\u0131 en iyi kan\u0131kl\u0131kla ve m\u00fcmk\u00fcn oldu\u011funca sakin bir kararl\u0131l\u0131kla atmak istiyormu\u015f.<\/p>\n
\u015e\u00fcphesi, kendi kendisiyle kavgas\u0131, belgeleri aras\u0131nda bulunan ve olas\u0131l\u0131kla Wilhelm i\u00e7in ba\u015flanm\u0131\u015f tarihsiz bir mektup olan bir ufak k\u00e2\u011f\u0131ttan ortaya \u00e7\u0131k\u0131yor: Onun varl\u0131\u011f\u0131, onun yazg\u0131s\u0131, benimkini payla\u015fmas\u0131, kavrulmu\u015f beynimden en son g\u00f6zya\u015flar\u0131n\u0131 da s\u0131k\u0131yor. Perdeyi kald\u0131r\u0131p, arkas\u0131na ge\u00e7mek! Hepsi bu! Peki bu teredd\u00fct ve bu duraksama niye? Ard\u0131nda ne oldu\u011funu bilmemekten? ve geri gelmemekten? Ve i\u015fte kesin bir bilgiye sahip olmad\u0131\u011f\u0131m\u0131z yerde karanl\u0131k ve \u015fa\u015fk\u0131nl\u0131k sezmek, bunun zihnimizin \u00f6zelli\u011fi olmas\u0131. – Sonunda bu ac\u0131kl\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcnceye gittik\u00e7e daha al\u0131\u015fm\u0131\u015f ve onunla dost olmu\u015ftu ve arkada\u015f\u0131na yazd\u0131\u011f\u0131 a\u015fa\u011f\u0131daki \u00f6rt\u00fcl\u00fc mektubun da belgeledi\u011fi gibi, karar\u0131 d\u00f6n\u00fclmez bi\u00e7imde kesinle\u015fmi\u015fti.<\/p>\n
20 Aral\u0131k g\u00fcn\u00fc.<\/p>\n
Sevgin i\u00e7in te\u015fekk\u00fcr ederim, Wilhelm, s\u00f6z\u00fc b\u00f6yle kavrad\u0131\u011f\u0131n i\u00e7in.Evet, hakl\u0131s\u0131n: benim i\u00e7in iyisi, gitmem. Size d\u00f6nmem konusunda yapt\u0131\u011f\u0131n \u00f6neri pek ho\u015fuma gitmiyor; en az\u0131ndan, \u00f6zellikle s\u00fcrekli don y\u00fcz\u00fcnden ve yollar\u0131n a\u00e7\u0131lmas\u0131n\u0131 bekleyip umdu\u011fumuz i\u00e7in, yolu dola\u015ft\u0131rmak istiyorum. Beni almak i\u00e7in gelmek istemen de bana \u00e7ok uygun; ama on d\u00f6rt g\u00fcn daha ge\u00e7sin ve ba\u015fka bildireceklerimle benden bir mektup daha bekle. Olgunla\u015fmadan hi\u00e7bir \u015feyi koparmamak gerek. Ve on d\u00f6rt g\u00fcn \u00f6nce ya da sonra, \u00e7ok \u015fey fark eder. Anneme, o\u011flu i\u00e7in dua etmesini ve kendisine verdi\u011fim eziyet y\u00fcz\u00fcnden beni ba\u011f\u0131\u015flamas\u0131n\u0131, s\u00f6yle. Sevin\u00e7 vermem gerekenleri \u00fczmek, demek benim yazg\u0131mm\u0131\u015f. Elveda, de\u011ferli dostum! Tanr\u0131’ya emanet ol, mutlu ol! Elveda! Bu s\u00fcre i\u00e7inde Lotte’nin ruhunda olup biteni, kocas\u0131na, mutsuz dostuna kar\u015f\u0131 duygular\u0131n\u0131n nas\u0131l oldu\u011funu, s\u00f6zlerle ifade etmeye cesaret edemiyoruz, bu konuda, onun seciyesini bildikten sonra, bir nebze fikir edinebilir miyiz ve g\u00fczel bir di\u015fi ruh, kendini onun yerine koyup, onun gibi hissedebilir mi acaba. \u015eu kadar\u0131 muhakkak, Werther’i uzakla\u015ft\u0131rmaya kesin kararl\u0131yd\u0131, duraksad\u0131ysa, bunun ona neye mal olaca\u011f\u0131n\u0131, hatta onun i\u00e7in nerdeyse imk\u00e2ns\u0131z oldu\u011funu bildi\u011fi i\u00e7in, kalpten, dostane bir sak\u0131nmayd\u0131 bu.<\/p>\n
Oysa, bu s\u00fcrede i\u015fi ciddi tutmas\u0131 i\u00e7in, daha fazla s\u0131k\u0131\u015ft\u0131r\u0131lm\u0131\u015ft\u0131; bu konuda kendisinin hep sustu\u011fu gibi, kocas\u0131 da bu ili\u015fkiye tamamen susuyordu, dolay\u0131s\u0131yla duygular\u0131n\u0131n kocas\u0131n\u0131 hak etti\u011fini, tavr\u0131yla kan\u0131tlamak daha da fazla i\u015fine geliyordu. Werther, buraya al\u0131nan son mektubunu arkada\u015f\u0131na yazd\u0131\u011f\u0131 g\u00fcn, Noel \u00f6ncesi pazar g\u00fcn\u00fcyd\u00fc, ak\u015fam\u00fcst\u00fc Lotte’ye gelip, onu yaln\u0131z buldu. K\u00fc\u00e7\u00fck karde\u015fleri i\u00e7in Noel hediyesi olarak yapt\u0131\u011f\u0131 baz\u0131 oyuncaklar\u0131 haz\u0131rlamakla me\u015fguldu. Werther, bunun k\u00fc\u00e7\u00fcklere ya\u015fataca\u011f\u0131 g\u00f6n\u00fcl \u015fenli\u011finden, bir kap\u0131n\u0131n beklenmedik a\u00e7\u0131lmas\u0131yla kar\u015f\u0131ya \u00e7\u0131kan mumlar, \u015fekerlemeler ve elmalarla s\u00fcslenmi\u015f bir a\u011fa\u00e7 g\u00f6r\u00fcnt\u00fcs\u00fcn\u00fcn, ki\u015fiyi cennetsel bir \u00e7ekime ald\u0131\u011f\u0131 zamanlardan s\u00f6z etti. – Siz, dedi Lotte, \u00e7ekingenli\u011fini sevimli bir g\u00fcl\u00fcmsemeyle gizleyerek, siz de hediye alacaks\u0131n\u0131z, ger\u00e7ekten hak ederseniz; bir \u015famdan mumu ve bir \u015fey daha. – Peki, hak etmekten ne anl\u0131yorsunuz? diye seslendi; nas\u0131l olmal\u0131y\u0131m, nas\u0131l olabilirim? sevgili Lotte! – Per\u015fembe ak\u015fam\u0131, dedi, Noel ak\u015fam\u0131, o zaman \u00e7ocuklar gelecek, babam da, o zaman siz de gelin – ama daha \u00f6nce de\u011fil. – Werther’in g\u00f6nl\u00fc buland\u0131.<\/p>\n
– Rica ediyorum, diye devam etti Lotte, ne yapay\u0131m ki bu b\u00f6yle, benim huzurum i\u00e7in rica ediyorum, olamaz, b\u00f6yle kalamaz. – Bak\u0131\u015flar\u0131n\u0131 Lotte’den \u00e7evirip, odan\u0131n i\u00e7inde bir a\u015fa\u011f\u0131 bir yukar\u0131 y\u00fcr\u00fcyerek, di\u015flerinin aras\u0131ndan \u015f\u00f6yle m\u0131r\u0131ldand\u0131: >B\u00f6yle kalamaz!< Bu s\u00f6zlerin onu d\u00fc\u015f\u00fcrd\u00fc\u011f\u00fc \u00fcrk\u00fcn\u00e7 hali hisseden Lotte, \u00e7e\u015fit \u00e7e\u015fit soruyla onu bu d\u00fc\u015f\u00fcncesinden \u00e7elmek istediyse de, bo\u015funa. – Hay\u0131r, Lotte, diye ba\u011f\u0131rd\u0131, sizi bir daha g\u00f6rmeyece\u011fim! – Bu da neden? diye kar\u015f\u0131lad\u0131 Lotte, Werther, bizi tekrar g\u00f6rebilirsiniz, g\u00f6rmelisiniz, yaln\u0131zca sakinle\u015fin. Ah, ni\u00e7in bu \u00f6fkeyle, bir kere dokundu\u011funuz her \u015feye zaptolunmaz bi\u00e7imde yap\u0131\u015fan bu tutkuyla do\u011fman\u0131z gerekiyordu! Rica ediyorum, diye onun eline yap\u0131\u015farak devam etti, sakinle\u015fin! Zek\u00e2n\u0131z, bilginiz, yetenekleriniz, bunlar size nas\u0131l da \u00e7e\u015fit \u00e7e\u015fit zevk sunuyor! Bir erkek olunuz! Elinden size \u00fcz\u00fclmekten ba\u015fka bir \u015fey gelmeyen bir ki\u015fiye bu ac\u0131kl\u0131 ba\u011fl\u0131l\u0131ktan vazge\u00e7in. – Di\u015flerini g\u0131c\u0131rdat\u0131p, ona donuk donuk bakt\u0131.<\/p>\n
Kad\u0131n, onun elini tuttu: Bir an sakin olunuz, Werther! dedi. Kendi kendinizi aldatt\u0131\u011f\u0131n\u0131z\u0131, bile bile kendinizi mahvetti\u011finizi, fark etmiyor musunuz! Ni\u00e7in ben, Werther? tam da ben, bir ba\u015fkas\u0131n\u0131n sahip oldu\u011fu? tam da bu? Korkar\u0131m, korkar\u0131m, bana malik olman\u0131n imk\u00e2ns\u0131zl\u0131\u011f\u0131, size bu arzuyu b\u00f6yle cazip k\u0131lan. – Elini, k\u0131rg\u0131n, dik bir bak\u0131\u015fla Lotte’nin elinden \u00e7ekti. – Bilge! diye seslendi, \u00e7ok bilge! yoksa Albert mi bu g\u00f6r\u00fc\u015f\u00fc bildirdi? Siyasi! \u00e7ok siyasi! – Herkesin g\u00f6r\u00fc\u015f\u00fc olabilir, kar\u015f\u0131l\u0131\u011f\u0131n\u0131 verdi Lotte bunun \u00fczerine. Koskoca d\u00fcnyada g\u00f6nl\u00fcn\u00fcz\u00fcn arzular\u0131na uygun hi\u00e7 mi ba\u015fka k\u0131z yok? Kendinizi a\u015f\u0131p, onu aray\u0131n\u0131z; sizi temin ederim, onu bulacaks\u0131n\u0131z; zira \u015funca zaman kendi kendinizi yarg\u0131lad\u0131\u011f\u0131n\u0131z bu k\u0131s\u0131tlama beni \u00e7oktand\u0131r korkutuyor, sizin ve bizim ad\u0131m\u0131za. Kendinizi a\u015f\u0131n\u0131z! bir seyahat sizi avutacakt\u0131r, avutmal\u0131d\u0131r! Aray\u0131p bulunuz a\u015fk\u0131n\u0131za lay\u0131k birini, aray\u0131p bulun ve geri gelin, hakiki bir dostlu\u011fun hazz\u0131n\u0131 birlikte tadal\u0131m. Bunu, dedi so\u011fuk bir g\u00fcl\u00fcmsemeyle, bast\u0131r\u0131p b\u00fct\u00fcn hocalara tavsiye etmeli. Sevgili Lotte! bana biraz daha s\u00fcre verin, her \u015fey yoluna girecek! – Yaln\u0131zca, Werther, Noel ak\u015fam\u0131ndan \u00f6nce gelmeyiniz! – Tam cevap verecekken, Albert odaya girdi. Kar\u015f\u0131l\u0131kl\u0131 so\u011fuk bir iyi ak\u015famlar dileyip, s\u0131kk\u0131n yan yana odada bir oraya bir buraya gidildi. Werther, \u00f6nemsiz bir s\u00f6yle\u015fiye ba\u015flad\u0131ysa da, bu hemen t\u00fckendi, Albert de \u00f6yle, sonra kar\u0131s\u0131na baz\u0131 i\u015fleri sordu, ama bunlar\u0131n hen\u00fcz halledilmedi\u011fini i\u015fitince, Werther’e so\u011fuk, hatta sert gelen, baz\u0131 s\u00f6zler sarfetti. Gitmek istediyse de, gidemedi ve hiddet ve infiali gittik\u00e7e b\u00fcy\u00fcd\u00fc\u011f\u00fc i\u00e7in, sekize kadar oyaland\u0131, sofra kurulunca, \u015fapkas\u0131yla bastonunu ald\u0131.<\/p>\n
Albert, kalmaya davet ettiyse de, o bunu l\u00e2f\u0131n geli\u015fi diye \u00f6nemsemeyip, so\u011fuk\u00e7a te\u015fekk\u00fcr ederek, \u00e7ekip gitti. Eve geldi, kendisine yol g\u00f6stermek isteyen hizmetk\u00e2r o\u011flan\u0131n elinden \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131 al\u0131p, tek ba\u015f\u0131na odas\u0131na gitti, y\u00fcksek sesle a\u011flad\u0131, kendi kendine \u00f6fkeli \u00f6fkeli s\u00f6ylendi, odan\u0131n i\u00e7inde sert sert bir a\u015fa\u011f\u0131 bir yukar\u0131 y\u00fcr\u00fcd\u00fc, nihayet giyim ku\u015fam\u0131yla kendini yata\u011fa att\u0131, Bey’in \u00e7izmelerini \u00e7\u0131karabilir mi?, diye sormak i\u00e7in, saat on birde odaya girme cesaretini g\u00f6steren o\u011flan, onu \u00f6yle uzanm\u0131\u015f buldu; \u00e7izmeleri \u00e7ektirdikten sonra, ertesi sabah kendisini \u00e7a\u011f\u0131r\u0131ncaya kadar o\u011flan\u0131n odaya gelmesini yasaklad\u0131. Pazartesi sabah\u0131, yirmi bir Aral\u0131k g\u00fcn\u00fc, Lotte’ye yazd\u0131\u011f\u0131 \u015fu mektup, \u00f6l\u00fcm\u00fcnden sonra m\u00fch\u00fcrlenmi\u015f olarak yaz\u0131 masas\u0131nda bulundu ve sahibine verildi, bu mektuptan b\u00f6l\u00fcmleri, onun yazd\u0131\u011f\u0131 durumlar\u0131n ayd\u0131nlanmas\u0131 i\u00e7in, buraya al\u0131yorum. Karar verilmi\u015ftir, Lotte, \u00f6lmek istiyorum, bunu sana romantik bir abartma olmaks\u0131z\u0131n yaz\u0131yorum, s\u00fck\u00fbnet i\u00e7inde, seni son defa g\u00f6rece\u011fim g\u00fcn\u00fcn sabah\u0131nda. Sen bunu okurken, en k\u0131ymetlim, ya\u015fam\u0131n\u0131n son anlar\u0131nda seninle sohbetten daha b\u00fcy\u00fck bir tatl\u0131l\u0131k bilmeyen huzursuzun, bahts\u0131z\u0131n kat\u0131la\u015fan art\u0131klar\u0131n\u0131 so\u011fuk mezar \u00f6rtm\u00fc\u015f olacak. Korkun\u00e7 bir gece ge\u00e7irdim ve ah! \u015fefkatli bir gece. Karar\u0131m\u0131 o belirledi, kesinledi: \u00f6lmek istiyorum! D\u00fcn nas\u0131l kendimi senden kopard\u0131m, duyular\u0131m\u0131n \u00fcrk\u00fcn\u00e7 infialiyle, nas\u0131l b\u00fct\u00fcn bunlar kalbime \u00fc\u015f\u00fc\u015ft\u00fc ve senin yan\u0131nda \u00fcmitsiz, sevin\u00e7siz varl\u0131\u011f\u0131m, \u00fcrpertici bir so\u011fuklukla beni k\u0131sk\u0131vrak sard\u0131 – odama zor ula\u015ft\u0131m, kendimden ge\u00e7mi\u015f dizlerimin \u00fcst\u00fcne d\u00fc\u015ft\u00fcm, ve ey Tanr\u0131m! en ac\u0131 g\u00f6zya\u015flar\u0131n\u0131n en son tesellisini bana ba\u011f\u0131\u015flad\u0131n! Ruhumda bin darbe, bin manzara kudurdu, nihayet orada duruyordu i\u015fte, kesin, tam, en son, tek d\u00fc\u015f\u00fcnce: \u00f6lmek istiyorum! – \u00c7aresizlik de\u011fil bu, i\u00e7imde b\u00fcy\u00fctt\u00fc\u011f\u00fcm kesin kararl\u0131l\u0131k ve senin i\u00e7in can\u0131m\u0131 vermek. Evet, Lotte! bunu ni\u00e7in senden saklayay\u0131m? \u00dc\u00e7\u00fcm\u00fczden biri \u00e7ekip \u00f6te yana gitmeli, o da ben olmak istiyorum! Oh, benim en k\u0131ymetlim! bu par\u00e7alanm\u0131\u015f kalpte kudurgan s\u00fcr\u00fcn\u00fcp durdu, s\u0131k s\u0131k – kocan\u0131 \u00f6ld\u00fcrme d\u00fc\u015f\u00fcncesi! – seni! – beni! – B\u00f6yle i\u015fte! – Da\u011fa t\u0131rman\u0131rsan, g\u00fczel bir yaz ak\u015fam\u0131nda, o zaman beni, s\u0131k s\u0131k vadiden yukar\u0131ya geli\u015fimi, an\u0131msa, sonra kilise avlusuna, \u00f6tedeki mezar\u0131ma, batan g\u00fcne\u015fin \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131nda y\u00fcksek otlar\u0131n sal\u0131n\u0131\u015f\u0131na bak – ba\u015flarken sakindim; \u015fimdi, \u015fimdi \u00e7evremde her \u015fey \u00f6ylesine ya\u015fam dolu oldu\u011fu i\u00e7in, bir \u00e7ocuk gibi a\u011fl\u0131yorum.<\/p>\n
– Saat ona do\u011fru Werther hizmetk\u00e2r\u0131n\u0131 \u00e7a\u011f\u0131rd\u0131 ve giyinirken ona \u015f\u00f6yle dedi: birka\u00e7 g\u00fcne kadar seyahate \u00e7\u0131kaca\u011f\u0131ndan, giysilerini \u00e7\u0131kar\u0131p sarmak i\u00e7in haz\u0131rlas\u0131n; ayr\u0131ca her yerden hesaplar\u0131 istemesini, \u00f6d\u00fcn\u00e7 verilmi\u015f birka\u00e7 kitab\u0131 al\u0131p getirmesini ve haftal\u0131k bir \u015feyler vermeyi al\u0131\u015fkanl\u0131k edindi\u011fi baz\u0131 yoksullara iki ayl\u0131k haklar\u0131n\u0131 pe\u015fin \u00f6demesini emretti. Yeme\u011fi odas\u0131na getirtti, yemekten sonra da ata binip dan\u0131\u015fmana gitti, ama onu evde bulamad\u0131. Bah\u00e7ede derin d\u00fc\u015f\u00fcncelere dal\u0131p bir a\u015fa\u011f\u0131 bir yukar\u0131 y\u00fcr\u00fcd\u00fc ve son olarak an\u0131lar\u0131n b\u00fct\u00fcn efk\u00e2r\u0131n\u0131 kendi \u00fcst\u00fcne y\u0131\u011fmak ister gibi g\u00f6r\u00fcnd\u00fc. K\u00fc\u00e7\u00fckler onu daha fazla rahat b\u0131rakmay\u0131p, pe\u015fine tak\u0131ld\u0131lar, \u00fcst\u00fcne t\u0131rman\u0131p anlatt\u0131lar: yar\u0131n, bir yar\u0131n daha, sonra bir g\u00fcn daha olunca, Noel hediyelerini Lotte’den alacaklar\u0131n\u0131, ve k\u00fc\u00e7\u00fck hayallerinin bundan umdu\u011fu mucizeleri anlatt\u0131lar. – Yar\u0131n! diye seslendi ve bir yar\u0131n daha! ve bir g\u00fcn daha! – ve hepsini candan \u00f6perek, k\u00fc\u00e7\u00fck o\u011flan kula\u011f\u0131na bir \u015fey s\u00f6ylemek i\u00e7in yana\u015f\u0131rken, ayr\u0131lmak istedi. A\u011fabeylerinin istedikleri g\u00fczel hediyeleri bir k\u00e2\u011f\u0131da yazd\u0131klar\u0131 s\u0131rr\u0131n\u0131 verdi, bu kadar b\u00fcy\u00fck! ve bir tane baba i\u00e7in, Albert ve Lotte i\u00e7in bir tane, bir tane de bay Werther i\u00e7in; Yeni Y\u0131l g\u00fcn\u00fc sabah\u0131 bunlar\u0131 vereceklermi\u015f. Bu onu \u00e7ok duyguland\u0131rd\u0131, herkese bir har\u00e7l\u0131k verip, at\u0131na bindi, ihtiyara sel\u00e2m s\u00f6yleyerek, g\u00f6zlerinde ya\u015f, at\u0131 s\u00fcrd\u00fc. Be\u015fe do\u011fru eve geldi, hizmet\u00e7i k\u0131zdan ate\u015fe bakmas\u0131n\u0131 ve geceye kadar s\u00f6nd\u00fcrmemesini istedi. Hizmetk\u00e2ra, kitaplar\u0131 ve \u00e7ama\u015f\u0131rlar\u0131 a\u015fa\u011f\u0131daki bavula yerle\u015ftirmesini ve giysileri sarmas\u0131n\u0131 s\u00f6yledi.<\/p>\n
Bundan sonra olas\u0131l\u0131kla Lotte’ye son mektubunda \u015fu b\u00f6l\u00fcm\u00fc yazd\u0131: Beni beklemiyorsun! sana itaat edip, seni ilk Noel ak\u015fam\u0131 g\u00f6rece\u011fimi san\u0131yorsun. O, Lotte! ya bug\u00fcn, ya bir daha hi\u00e7. Noel ak\u015fam\u0131 bu k\u00e2\u011f\u0131d\u0131 elinde tutup, titreyecek, sevgili g\u00f6zya\u015flar\u0131nla \u0131slatacaks\u0131n. \u0130stiyorum, zorunday\u0131m! Oh, karar verdi\u011fim i\u00e7in ne kadar rahat\u0131m. – O s\u0131ralar Lotte tuhaf bir hale girmi\u015fti. Werther ile son konu\u015fmas\u0131n\u0131n ard\u0131ndan, ondan ayr\u0131lman\u0131n kendisi i\u00e7in ne kadar g\u00fc\u00e7 olaca\u011f\u0131n\u0131, Werther’in de, ondan ayr\u0131lmak zorunda kal\u0131rsa, ne kadar ac\u0131 \u00e7ekece\u011fini duyumsam\u0131\u015ft\u0131. Werther’in Noel ak\u015fam\u0131ndan \u00f6nce u\u011framayaca\u011f\u0131n\u0131, Albert’e \u015f\u00f6yle bir s\u00f6ylemi\u015f, Albert de bir i\u015f i\u00e7in kom\u015fu yerdeki bir memura gitmi\u015fti ve gece orada kalacakt\u0131. Lotte yaln\u0131z oturuyordu, karde\u015flerinden hi\u00e7biri \u00e7evresinde yoktu, ili\u015fkilerinin etraf\u0131nda sessiz s\u00fcz\u00fcl\u00fcp duran d\u00fc\u015f\u00fcncelere dald\u0131. Sevgi ve sadakatini bildi\u011fi, kalpten ba\u011fland\u0131\u011f\u0131, iffetli bir kad\u0131n\u0131n ya\u015fam mutlulu\u011funu \u00fczerine bina edece\u011fi Tanr\u0131 l\u00fbtfu g\u00f6r\u00fcnen huzur ve g\u00fcveni buldu\u011fu adamla ebedi birle\u015fmi\u015f oldu\u011funu g\u00f6rd\u00fc; onun kendisi ve \u00e7ocuklar\u0131 i\u00e7in her zaman \u00f6nemli olaca\u011f\u0131n\u0131 hissetti. \u00d6te yandan, Werther onun i\u00e7in \u00f6ylesine de\u011ferli biri olmu\u015f, kar\u015f\u0131la\u015ft\u0131klar\u0131 ilk andan itibaren g\u00f6n\u00fclleri \u00f6ylesine uyumlu g\u00f6r\u00fcnm\u00fc\u015f ve onunla uzun s\u00fcren ili\u015fkisi, birlikte ya\u015fanm\u0131\u015f baz\u0131 durumlar kalbinde silinmez bir etki b\u0131rakm\u0131\u015ft\u0131.<\/p>\n
Duyup d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc\u011f\u00fc her ilgin\u00e7 \u015feyi onunla payla\u015fmaya al\u0131\u015fm\u0131\u015f, onun uzakla\u015fmas\u0131, b\u00fct\u00fcn varl\u0131\u011f\u0131nda bir daha doldurulmas\u0131 m\u00fcmk\u00fcn olmayan bir bo\u015fluk a\u00e7acakm\u0131\u015f duygusuna kap\u0131l\u0131yordu. Ah, onu an\u0131nda bir karde\u015fe d\u00f6n\u00fc\u015ft\u00fcrebilseydi! ne kadar mutlu olurdu! – onu k\u0131z arkada\u015flar\u0131ndan biriyle evlendirebilseydi, onun Albert ile ili\u015fkisinin de d\u00fczelece\u011fini umabilirdi! K\u0131z arkada\u015flar\u0131n\u0131 bir bir akl\u0131ndan ge\u00e7irdi, her birinde bir kusur saptay\u0131p, ona lay\u0131k birini bulamad\u0131. B\u00fct\u00fcn bu seyr\u00fctema\u015fa s\u0131ras\u0131nda, kalpten gizli arzusunun, onu kendisi i\u00e7in tutmak oldu\u011funu, a\u00e7\u0131k\u00e7a belli etmeden, i\u015fte o zaman derinden hissetti, ama ayn\u0131 zamanda, onu tutmas\u0131n\u0131n m\u00fcmk\u00fcn olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131, tutamayaca\u011f\u0131n\u0131 i\u00e7inden s\u00f6ylendi; o temiz, g\u00fczel, asl\u0131nda \u00f6ylesine hafif ve kolay onan g\u00f6nl\u00fcnde, mutluluk kap\u0131s\u0131 kapal\u0131 karasevdan\u0131n a\u011f\u0131rl\u0131\u011f\u0131n\u0131 duyumsad\u0131. Kalbi s\u0131k\u0131\u015ft\u0131, g\u00f6z\u00fcne koyu bir bulut \u00e7\u00f6kt\u00fc. Werther’in ad\u0131mlar\u0131n\u0131 ve merdivenlerden yukar\u0131ya geldi\u011fini i\u015fitti\u011finde, kendisini soran sesini tan\u0131d\u0131\u011f\u0131nda, saat b\u00f6ylece alt\u0131 bu\u00e7uk olmu\u015ftu. Kalbi nas\u0131l \u00e7arpmaya ba\u015flad\u0131, diyebiliriz ki, onun geli\u015fi \u00fczerine ilk defa b\u00f6ylesine. Kendisini yok dedirtmeyi \u00e7ok isterdi, ama o i\u00e7eriye girdi\u011finde, bir \u00e7e\u015fit \u015fa\u015fk\u0131n bir tutkuyla ona kar\u015f\u0131dan seslendi: S\u00f6z\u00fcn\u00fcz\u00fc tutmad\u0131n\u0131z. – Ben bir \u015feye s\u00f6z vermedim, oldu cevab\u0131. – O zaman hi\u00e7 olmazsa benim ricam\u0131 yerine getirebilirdiniz, diye kar\u015f\u0131l\u0131k verdi, ikimizin huzuru i\u00e7in ricada bulunmu\u015ftum.<\/p>\n
Ne dedi\u011fini bilmiyordu, ne yapt\u0131\u011f\u0131n\u0131 da, Werther ile yaln\u0131z kalmamak i\u00e7in, k\u0131z arkada\u015flar\u0131n\u0131 \u00e7a\u011f\u0131rtt\u0131\u011f\u0131nda. Werther, getirdi\u011fi birka\u00e7 kitab\u0131 koydu, di\u011ferlerini sordu, Lotte ise, k\u0131z arkada\u015flar\u0131 hem gelsinler istiyordu, hem de gelmesinler. Hizmet\u00e7i k\u0131z d\u00f6n\u00fcp, her ikisinin de \u00f6z\u00fcr bildirdi\u011fini, s\u00f6yledi. K\u0131z\u0131 i\u015fiyle yan odaya g\u00f6ndermek istedi; sonra yine bu d\u00fc\u015f\u00fcnceden vazge\u00e7ti. Werther, odan\u0131n i\u00e7inde bir a\u015fa\u011f\u0131 bir yukar\u0131 dolanmaya ba\u015flad\u0131, o piyanonun ba\u015f\u0131na ge\u00e7ip, bir menuettoya ba\u015flad\u0131, ama ak\u0131p gitmiyordu. Kendini toparlay\u0131p, istifini bozmadan, kanepedeki al\u0131\u015f\u0131lm\u0131\u015f yerine yerle\u015fen Werther’in yan\u0131na oturdu. Okuyacak bir \u015feyiniz yok mu? diye sordu. – Werther’in bir \u015feyi yoktu. – Orada \u00e7ekmecemde, diye ba\u015flad\u0131, Ossian’dan yapt\u0131\u011f\u0131n\u0131z \u00e7eviriler duruyor; hep sizin a\u011fz\u0131n\u0131zdan dinlemeyi umdu\u011fum i\u00e7in, hen\u00fcz okumad\u0131m; ama o zamandan beri bir t\u00fcrl\u00fc olmad\u0131, f\u0131rsat \u00e7\u0131kmad\u0131. – Werther g\u00fcl\u00fcmsedi, \u015fark\u0131lar\u0131 \u00e7\u0131kard\u0131, eline ald\u0131\u011f\u0131nda bir \u00fcrperti geldi, onlara bak\u0131nca g\u00f6zlerine ya\u015f doldu. Oturup, okumaya ba\u015flad\u0131: A\u011faran gecenin y\u0131ld\u0131z\u0131, ne g\u00fczel titriyorsun bat\u0131da, \u0131\u015f\u0131yan ba\u015f\u0131n\u0131 bulutundan \u00e7\u0131kar\u0131yorsun, tepeye do\u011fru a\u011f\u0131rdan geziniyorsun. Fundal\u0131kta nereye bak\u0131yorsun? F\u0131rt\u0131nal\u0131 r\u00fczg\u00e2rlar dindi; uzaktan derenin m\u0131r\u0131lt\u0131s\u0131 geliyor; \u00e7a\u011f\u0131ldayan dalgalar kayalarla oynuyor uzakta; ak\u015fam sineklerinin v\u0131z\u0131lt\u0131s\u0131 s\u00fcr\u00fcyle u\u00e7u\u015fuyor tarlan\u0131n \u00fcst\u00fcnde. Nereye bak\u0131yorsun, g\u00fczel \u0131\u015f\u0131k? Ama g\u00fcl\u00fcmseyip gidiyorsun, dalgalar sevin\u00e7le sar\u0131p seni, \u015firin sa\u00e7\u0131n\u0131 yu\u011fuyor. Elveda, huzurlu \u0131\u015f\u0131n. Do\u011f, Ossian’\u0131n ruhundan ey g\u00f6rkemli \u0131\u015f\u0131k! Ve g\u00f6r\u00fcn\u00fcyor g\u00fcc\u00fcyle.<\/p>\n
Ayr\u0131lan arkada\u015flar\u0131m\u0131 g\u00f6r\u00fcyorum, Lora’da toplan\u0131yorlar, ge\u00e7mi\u015f g\u00fcnlerdeki gibi. – Fingal geliyor nemli bir sis s\u00fctunu gibi; \u00e7evresinde yi\u011fitleri, ve, bak! \u015fark\u0131n\u0131n ozanlar\u0131: K\u0131r\u00e7\u0131l Ullin! yak\u0131\u015f\u0131kl\u0131 Ryno! Alpin, sevimli \u015fark\u0131c\u0131! ve sen, uysal yak\u0131nan Minona! – Bahar havalar\u0131n\u0131n tepeye do\u011fru hafiften h\u0131\u015f\u0131ldayan otlar\u0131 bir oraya bir buraya e\u011fmesi gibi, \u015fark\u0131n\u0131n \u015fan\u0131 i\u00e7in yar\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131m\u0131z Selma’daki o \u015fenlikli g\u00fcnlerden beri nas\u0131l da de\u011fi\u015fmi\u015fsiniz, dostlar\u0131m. O zaman Minona b\u00fct\u00fcn g\u00fczelli\u011fiyle g\u00f6r\u00fcnd\u00fc, bak\u0131\u015f\u0131 yerde ve ya\u015fl\u0131 g\u00f6zle, tepeden vuran karars\u0131z r\u00fczg\u00e2rda sa\u00e7\u0131 a\u011f\u0131r ak\u0131\u015f\u0131yordu. – tatl\u0131 sesi y\u00fckselmeye ba\u015flay\u0131nca, yi\u011fitlerin ruhu karard\u0131; zira Salgar’\u0131n mezar\u0131n\u0131 s\u0131k\u00e7a g\u00f6rm\u00fc\u015flerdi, s\u0131k\u00e7a beyaz Colma’n\u0131n karanl\u0131k evini. Colma, tepede terk edilmi\u015f, uyumlu sesiyle; Salgar, gelmeye s\u00f6z verdi; ama gece \u00e7evreye yay\u0131ld\u0131. Tepede yaln\u0131z oturan Colma’n\u0131n sesini dinleyin: Colma: Gece! – yaln\u0131z\u0131m, f\u0131rt\u0131nal\u0131 tepede yitmi\u015fim. R\u00fczg\u00e2r da\u011flarda v\u0131nl\u0131yor. Irmak kayal\u0131klardan a\u015fa\u011f\u0131ya u\u011fulduyor. Beni, f\u0131rt\u0131nal\u0131 tepede terk edilmi\u015f beni, ya\u011fmurdan koruyan bir kul\u00fcbe yok. \u00c7\u0131k, ey ay, bulutlar\u0131ndan! g\u00f6r\u00fcn\u00fcn, gecenin y\u0131ld\u0131zlar\u0131! Yay\u0131n\u0131 yan\u0131na koymu\u015f, \u00e7evresinde k\u00f6pekleri soluk solu\u011fa, a\u015fk\u0131m\u0131n av me\u015fakkatlerinden dinlendi\u011fi yere herhangi bir \u015favk beni g\u00f6t\u00fcrse! Ama burada \u0131rma\u011f\u0131n doland\u0131\u011f\u0131 kayan\u0131n \u00fcst\u00fcnde tek ba\u015f\u0131ma oturmak zorunday\u0131m. Irmak ve f\u0131rt\u0131na v\u0131n\u0131l\u0131yor, sevdi\u011fimin sesini i\u015fitmiyorum. Ni\u00e7in gelmiyor benim Salgar’\u0131m? Verdi\u011fi s\u00f6z\u00fc unuttu mu? – \u0130\u015fte kaya, i\u015fte a\u011fa\u00e7 ve burada \u00e7a\u011flayan \u0131rmak! Gece inerken burada olmay\u0131 s\u00f6z verdin; ah! yolunu nereye \u015fa\u015f\u0131rd\u0131 benim Salgar’\u0131m? Seninle ka\u00e7mak istedim, babam\u0131, karde\u015fimi terk etmek! o gururlular\u0131! \u00c7oktand\u0131r soylar\u0131m\u0131z birbirine d\u00fc\u015fman, ama biz d\u00fc\u015fman de\u011filiz, ey Salgar! Sus bir s\u00fcre, ey r\u00fczg\u00e2r! dur bir an , ey \u0131rmak! vadide sesim \u00e7\u0131nlas\u0131n diye, yolcum beni i\u015fitsin diye. Salgar! benim, seslenen! Burada a\u011fa\u00e7la kaya! Salgar! sevdi\u011fim! buraday\u0131m; ni\u00e7in gelmeye gecikiyorsun?<\/p>\n
Bak, ay \u015favk\u0131yor, sel vadide \u0131\u015f\u0131yor, kayalar boz duruyor tepenin \u00fcst\u00fcnde, ama onu g\u00f6rm\u00fcyorum y\u00fcksekte, \u00f6n\u00fcnden ko\u015fan k\u00f6pekleri onun geli\u015fini haber vermiyor. Burada yaln\u0131z oturmak zorunday\u0131m. Ama kim onlar, orada a\u015fa\u011f\u0131da fundal\u0131kta uzananlar? – Sevdi\u011fim mi? – Karde\u015fim mi? – Konu\u015fun, ey dostlar\u0131m! Yan\u0131t vermiyorlar. Nas\u0131l da \u00fcrkm\u00fc\u015f ruhum! – Ah, \u00f6l\u00fc onlar! K\u0131l\u0131\u00e7lar\u0131 k\u0131z\u0131l d\u00f6\u011f\u00fc\u015ften. Ey, karde\u015fim, karde\u015fim benim! ni\u00e7in Salgar\u0131m\u0131 vurdun? Ey benim Salgar\u0131m! ni\u00e7in karde\u015fimi vurdun? \u0130kinizi de \u00f6yle seviyordum! Ey, sen tepede g\u00fczeldin binlercesinin aras\u0131nda! O, sava\u015fta korkun\u00e7tu. Yan\u0131t verin bana! i\u015fitin sesimi, sevgililerim! Ama ah! onlar dilsiz! ebediyen dilsiz! so\u011fuk, toprak gibi, g\u00f6\u011f\u00fcsleri! Ey, tepenin kayal\u0131\u011f\u0131ndan, f\u0131rt\u0131nal\u0131 da\u011f\u0131n doru\u011fundan, konu\u015fun, \u00f6l\u00fclerin ruhlar\u0131! konu\u015fun! \u00dcrk\u00fctmez bu beni! – Nereye gittiniz dinlenmeye? da\u011f\u0131n hangi kabrinde bulay\u0131m sizi! – C\u0131l\u0131z sesi alm\u0131yorum r\u00fczg\u00e2rda, tepenin f\u0131rt\u0131nas\u0131nda esen yan\u0131t\u0131 alm\u0131yorum. Feryad\u0131mla oturuyor, g\u00f6zya\u015flar\u0131mla sabah\u0131 bekliyorum. E\u015fin mezar\u0131, ey \u00f6l\u00fclerin dostlar\u0131, ama kapatmay\u0131n ben gelinceye dek. Ya\u015fam\u0131m yitiyor bir d\u00fc\u015f gibi, nas\u0131l geride kal\u0131r\u0131m. Burada yerle\u015fmek istiyorum dostlar\u0131mla \u00e7\u0131nlayan kayal\u0131\u011f\u0131n nehrinde – Gece olunca tepede ve fundal\u0131ktan esince r\u00fczg\u00e2r, ruhum r\u00fczg\u00e2rda durup, yas tutsun dostlar\u0131m\u0131n \u00f6l\u00fcm\u00fcne. Avc\u0131 \u00e7arda\u011f\u0131nda i\u015fitip beni, \u00fcrker sesimden ve sever onu; zira tatl\u0131 olmal\u0131 sesim dostlar\u0131m i\u00e7in, onlar\u0131n ikisi de sevgiliydi benim i\u00e7in! Bu senin \u015fark\u0131nd\u0131, ey Minona, Torman’\u0131n hafiften al basan k\u0131z\u0131.<\/p>\n
G\u00f6zya\u015flar\u0131m\u0131z Colma i\u00e7in akt\u0131 ve ruhumuz karard\u0131. Ullin kalkt\u0131 elinde harp ve Alpin’in \u015fark\u0131s\u0131n\u0131 sundu bize – Alpin’in sesi i\u00e7tendi, Ryno’nun ruhu bir alev huzmesi. Ama hemen uyudular dar yuvada, sesleriyse yava\u015f yava\u015f s\u00f6nd\u00fc Selma’da. Bir zamanlar, yi\u011fitler d\u00fc\u015fmeden \u00f6nce, Ullin avdan d\u00f6nd\u00fc. Onlar\u0131n tepedeki \u015fark\u0131 yar\u0131\u015fmalar\u0131n\u0131 i\u015fitti. T\u00fcrk\u00fcleri yumu\u015fak, ama ac\u0131kl\u0131yd\u0131. Yi\u011fitlerin ilki Morar’\u0131n \u00f6l\u00fcm\u00fcnden yak\u0131n\u0131yordu. Onun ruhu da Fingal’\u0131n ruhu gibiydi, k\u0131l\u0131c\u0131, Oskar’\u0131n k\u0131l\u0131c\u0131 gibi – Ama d\u00fc\u015ft\u00fc ve babas\u0131 feryat etti, k\u0131zkarde\u015finin g\u00f6zleri ya\u015fla doldu, g\u00f6rkemli Morar’\u0131n k\u0131zkarde\u015fi Minona’n\u0131n g\u00f6zleri ya\u015fla doldu. F\u0131rt\u0131nal\u0131 ya\u011fmurun geli\u015fini \u00f6nceden g\u00f6r\u00fcp, g\u00fczel ba\u015f\u0131n\u0131 bir bulutun ard\u0131nda saklayan bat\u0131daki ay gibi, o da Ullin’in \u015fark\u0131s\u0131ndan \u00f6nce geri \u00e7ekildi. – Harpa vurdum Ullin ile feryad\u0131n \u015fark\u0131s\u0131 i\u00e7in. Ryno: Ge\u00e7ti r\u00fczg\u00e2r ve ya\u011fmur, \u00f6\u011fle vakti dupduru, bulutlar par\u00e7alan\u0131yor. \u00c7ekine \u00e7ekine \u0131\u015f\u0131t\u0131yor tepeyi sebats\u0131z g\u00fcne\u015f. K\u0131z\u0131l ak\u0131p gidiyor da\u011f\u0131n \u0131rma\u011f\u0131 vadide. M\u0131r\u0131lt\u0131n tatl\u0131, \u0131rmak; ama i\u015fitti\u011fim ses daha da tatl\u0131. Alpin’in sesi, \u00f6l\u00fclere yak\u0131n\u0131yor. Ba\u015f\u0131 e\u011fik ya\u015fl\u0131l\u0131ktan, ya\u015fl\u0131 g\u00f6z\u00fc k\u0131rm\u0131z\u0131. Alpin! g\u00f6rkemli \u015fark\u0131c\u0131! ni\u00e7in yaln\u0131zs\u0131n suskun tepede? ni\u00e7in feryat ediyorsun bir bora gibi ormanda, bir dalga gibi uzak sahilde? Alpin: G\u00f6zya\u015flar\u0131m, Ryno, \u00f6l\u00fcler i\u00e7in, sesim mezar sakinleri i\u00e7in. Narinsin tepede, g\u00fczelsin fundal\u0131\u011f\u0131n o\u011fullar\u0131 aras\u0131nda. Ama sen de d\u00fc\u015feceksin Morar gibi ve oturacak mezar\u0131nda yas tutan. Tepeler unutacak seni, yay\u0131n yerde kalacak gerilmeden. H\u0131zl\u0131yd\u0131n sen, ey Morar, tepede bir karaca gibi, korkun\u00e7 g\u00f6ky\u00fcz\u00fcnde gece ate\u015fi gibi.<\/p>\n
\u00d6fken bir f\u0131rt\u0131nayd\u0131, d\u00f6v\u00fc\u015fte k\u0131l\u0131c\u0131n fundal\u0131kta \u00e7akan \u015fim\u015fek gibi. Sesin ya\u011fmurdan sonra orman \u0131rma\u011f\u0131na benziyordu, uzak tepelerdeki g\u00f6k g\u00fcrlemesine. Kimileri d\u00fc\u015ft\u00fc kolunun g\u00fcc\u00fc kar\u015f\u0131s\u0131nda, \u00f6fkenin yal\u0131m\u0131 yeyip bitirdi onlar\u0131. Ama sava\u015ftan d\u00f6nd\u00fc\u011f\u00fcn zaman, ne denli bar\u0131\u015f\u00e7\u0131ld\u0131 aln\u0131n! f\u0131rt\u0131nadan sonra g\u00fcne\u015fe benziyordu \u00e7ehren, suskun gecede aya e\u015f, g\u00f6l gibi sakin g\u00f6\u011fs\u00fcn, r\u00fczg\u00e2r\u0131n u\u011fultusu dinince. Darac\u0131k \u015fimdi evin! kapkaranl\u0131k yerin! \u00fc\u00e7 ad\u0131mda \u00f6l\u00e7\u00fcyorum mezar\u0131n\u0131, ey sen! sen ki \u00f6yle y\u00fcceydin! yosun ba\u015fl\u0131 d\u00f6rt ta\u015f tek belle\u011fin, yapra\u011f\u0131 d\u00f6k\u00fclm\u00fc\u015f bir a\u011fa\u00e7, r\u00fczg\u00e2rda f\u0131s\u0131lda\u015fan uzun otlar, avc\u0131ya g\u00fc\u00e7l\u00fc Morar’\u0131n mezar\u0131n\u0131 i\u015faret ediyor. Sana a\u011flayacak bir ana, sevginin g\u00f6zya\u015flar\u0131yla bir k\u0131z yok. Seni do\u011furan \u00f6l\u00fc, Morglan’\u0131n k\u0131z\u0131 d\u00fc\u015ft\u00fc. Asas\u0131nda kim bu? Kim, g\u00f6zleri ya\u015ftan k\u0131zaran, bu ak ba\u015fl\u0131 ya\u015fl\u0131? O senin baban, ey Morar! senden ba\u015fka o\u011flu olmayan baba. Sava\u015fta \u00fcn\u00fcn\u00fc i\u015fitti, darmada\u011f\u0131n olan d\u00fc\u015fmanlar\u0131 duydu; Morar’\u0131n \u015fan\u0131n\u0131 i\u015fitti! Ah! yaras\u0131ndan hi\u00e7bir \u015fey? A\u011fla, Morar’\u0131n babas\u0131! a\u011fla! ama o\u011flun seni i\u015fitmiyor. Derindir \u00f6l\u00fclerin uykusu, al\u00e7akt\u0131r tozdan yast\u0131klar\u0131. Hi\u00e7bir zaman kulak vermez art\u0131k sese, hi\u00e7 uyanmaz senin \u00e7a\u011fr\u0131nla. Ey, ne zaman sabah olacak mezarda, uyuyana seslenmek i\u00e7in: Uyan! Elveda! insanlar\u0131n en soylusu, meydan sava\u015f\u0131 fatihi! Ama meydan seni hi\u00e7 g\u00f6rmeyecek art\u0131k! Hi\u00e7bir zaman \u0131\u015f\u0131mayacak karanl\u0131k orman senin \u00e7eli\u011finle. Bir o\u011ful b\u0131rakmad\u0131n ard\u0131nda, ama \u015fark\u0131lar ad\u0131n\u0131 ya\u015fatacak, gelecek zamanlar senin ad\u0131n\u0131 dinleyecek, d\u00fc\u015fen Morar’\u0131n \u00f6yk\u00fcs\u00fcn\u00fc dinleyecek. Yi\u011fitlerin yas\u0131 sesliydi, en sesli Armin’in patlayan ah\u0131. Bu ona kendi o\u011flunun \u00f6l\u00fcm\u00fcn\u00fc an\u0131msatt\u0131, gen\u00e7lik g\u00fcnlerinde d\u00fc\u015ft\u00fc o.<\/p>\n
Carmor kahraman\u0131n yak\u0131n\u0131nda oturuyordu, inleyen Galmal’\u0131n Prensi. Ni\u00e7in h\u0131\u00e7k\u0131r\u0131yor Armin’in ah\u0131? diye konu\u015ftu, ne var burada a\u011flayacak? \u015eark\u0131 ve t\u00fcrk\u00fc, ruhu tatl\u0131 tatl\u0131 eritmek ve e\u011flendirmek i\u00e7in, t\u0131nlam\u0131yor mu? g\u00f6lden vadiye y\u00fckselirken p\u00fcsk\u00fcren ho\u015f sis gibiler, ve a\u00e7an \u00e7i\u00e7eklere doluyor nem; ama g\u00fcne\u015f yine gelir b\u00fct\u00fcn g\u00fcc\u00fcyle ve sis gitmi\u015ftir. Ni\u00e7in b\u00f6yle y\u00fcrekler ac\u0131s\u0131 haldesin, Armin, g\u00f6lle \u00e7evrili Gorma’n\u0131n h\u00fck\u00fcmdar\u0131? Y\u00fcrekler ac\u0131s\u0131! Ho\u015f, \u00f6yleyim, elemimin illeti de az de\u011fil. – Carmor, sen o\u011ful yitirmedin, \u00e7i\u00e7ek gibi a\u00e7an bir k\u0131z evl\u00e2t yitirmedin; Colgar, o yi\u011fit ya\u015f\u0131yor, k\u0131zlar\u0131n en g\u00fczeli Annira da. Evinin dallar\u0131 \u00e7i\u00e7ekleniyor, ey Carmor; ama Armin soyunun sonuncusu. Karanl\u0131k yata\u011f\u0131n, ey Daura! k\u00f6rd\u00fcr uykun mezarda – Ne zaman uyanacaks\u0131n \u015fark\u0131lar\u0131nla, o uyumlu sesinle? Haydi! ey g\u00fcz r\u00fczg\u00e2rlar\u0131! haydi! esin f\u0131rt\u0131nayla karanl\u0131k fundal\u0131\u011f\u0131n \u00fcst\u00fcnden! Orman \u0131rmaklar\u0131, \u00e7a\u011f\u0131lday\u0131n! uluyun f\u0131rt\u0131nalar, me\u015felerin ucunda! Dolan kopuk bulutlar aras\u0131nda, ey ay, g\u00f6ster arada soluk benzini! An\u0131msat bana, \u00e7ocuklar\u0131m\u0131n \u00f6ld\u00fc\u011f\u00fc, Arindal’\u0131n, o kudretlinin d\u00fc\u015ft\u00fc\u011f\u00fc, Daura’n\u0131n, o a\u015fk\u0131n bitti\u011fi, o \u00fcrk\u00fcn\u00e7 geceyi. Daura, k\u0131z\u0131m benim, g\u00fczeldin sen! Fura tepelerindeki ay gibi g\u00fczel, beyaz ya\u011fan kar gibi, soluyan hava gibi tatl\u0131! Arindal, yay\u0131n g\u00fc\u00e7l\u00fcyd\u00fc senin, \u00e7evikti ciritin sava\u015f alan\u0131nda, bak\u0131\u015f\u0131n sis gibiydi dalgada, kalkan\u0131n h\u00fccumda bir ate\u015f bulutu! Armar, sava\u015fta \u00fcnl\u00fc, gelip talip oldu Daura’n\u0131n sevgisine; k\u0131z fazla direnmedi. G\u00fczeldi umutlar\u0131 arkada\u015flar\u0131n\u0131n. Erath, Odgal’\u0131n o\u011flu, k\u0131zg\u0131nd\u0131, zira uzanm\u0131\u015f yat\u0131yordu Armar’\u0131n vurdu\u011fu karde\u015fi. Sandalc\u0131 k\u0131l\u0131\u011f\u0131nda geldi. G\u00fczeldi sandal dalgalarda, l\u00fcleleri ak ya\u015fl\u0131l\u0131ktan, ciddi y\u00fcz\u00fc sakin. K\u0131zlar\u0131n en g\u00fczeli, dedi, Armin’in sevimli k\u0131z\u0131, orada kayal\u0131kta, g\u00f6lde, pek uzak de\u011fil, k\u0131z\u0131l meyvan\u0131n a\u011fa\u00e7tan par\u0131ldad\u0131\u011f\u0131 yerde, Armar orada bekliyor Daura’y\u0131; geliyorum, onun sevgisine dalgalar\u0131 yuvarlanan denizde yol g\u00f6stermeye.<\/p>\n
Onu izledi ve Armar’a seslendi; kayal\u0131\u011f\u0131n sesinden ba\u015fka yan\u0131t veren olmad\u0131. Armar! benim sevdi\u011fim! sevdi\u011fim! ni\u00e7in beni b\u00f6yle korkuttun! Dinle, Arnath’\u0131n o\u011flu! dinle! Daura, seni \u00e7a\u011f\u0131ran! Erath, o hain, g\u00fclerek ka\u00e7t\u0131 karaya. K\u0131z sesini y\u00fckseltti, babas\u0131na, karde\u015fine \u00fcnledi: Arindal! Armin! Dauras\u0131n\u0131 kurtaracak kimse yok mu? Sesi denizden geldi. Arindal, benim o\u011flum, tepeden a\u015fa\u011f\u0131ya indi, avdan ha\u015fin, oklar\u0131 yanda \u015fak\u0131rdad\u0131, yay\u0131 elindeydi, be\u015f karaboz k\u00f6pe\u011fi etraf\u0131ndayd\u0131. G\u00f6z\u00fcpek Erath’\u0131 k\u0131y\u0131da g\u00f6rd\u00fc, yakalay\u0131p onu me\u015fe a\u011fac\u0131na ba\u011flad\u0131, kal\u00e7alar\u0131ndan s\u0131ms\u0131k\u0131 sard\u0131, ipe vurulan\u0131n\u0131n iniltisi r\u00fczg\u00e2rlar\u0131 doldurdu. Arindal, kay\u0131\u011f\u0131yla dalgalara a\u00e7\u0131l\u0131r, Daura’y\u0131 al\u0131p getirmek i\u00e7in. Armar hiddetiyle gelip, boz t\u00fcyl\u00fc okunu f\u0131rlatt\u0131, t\u0131nlay\u0131p kalbine sapland\u0131, ey Arindal, o\u011flum benim! Erath’\u0131n, o sat\u0131lm\u0131\u015f\u0131n yerine sen \u00f6ld\u00fcn, kay\u0131k kayal\u0131\u011fa ula\u015ft\u0131, orada y\u0131\u011f\u0131l\u0131p \u00f6ld\u00fc. Ayaklar\u0131n\u0131n dibinde karde\u015finin kan\u0131 akt\u0131, neydi o feryad\u0131n, ey Daura! Dalgalar kay\u0131\u011f\u0131 par\u00e7alad\u0131. Armar kendini denize att\u0131, Dauras\u0131n\u0131 kurtarmak, ya da \u00f6lmek i\u00e7in. Tepeden hemen esen \u015fiddetli bir darbe dalgalara vurdu, o batt\u0131 ve bir daha \u00e7\u0131kmad\u0131. Denizin y\u0131kad\u0131\u011f\u0131 kayal\u0131kta yaln\u0131z k\u0131z\u0131m\u0131n yak\u0131n\u0131lar\u0131n\u0131 i\u015fittim. \u00c7ok ve tizdi ba\u011fr\u0131\u015f\u0131, ama babas\u0131 onu kurtaramad\u0131. B\u00fct\u00fcn gece k\u0131y\u0131da durdum, c\u0131l\u0131z ay \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131nda onu g\u00f6r\u00fcyordum, b\u00fct\u00fcn gece ba\u011fr\u0131\u015f\u0131n\u0131 dinledim, g\u00fcr\u00fclt\u00fcl\u00fcyd\u00fc r\u00fczg\u00e2r ve ya\u011fmur da\u011f\u0131n yamac\u0131n\u0131 sert\u00e7e kam\u00e7\u0131l\u0131yordu. Sesi, sabah \u00e7\u0131kmadan, zay\u0131flad\u0131, kayalar\u0131n otlar\u0131 aras\u0131ndaki ak\u015fam havas\u0131 gibi \u00f6l\u00fcp gitti. Feryatla y\u00fckl\u00fc \u00f6lerek, Armin’i yaln\u0131z b\u0131rakt\u0131. Sava\u015ftaki g\u00fcc\u00fcm yok oldu, k\u0131zlar\u0131n aras\u0131ndaki gururum yerle bir. Da\u011f\u0131n f\u0131rt\u0131nalar\u0131 \u00e7\u0131k\u0131nca, y\u0131ld\u0131z yeli dalgalar\u0131 kabart\u0131nca, \u00e7\u0131nlayan k\u0131y\u0131da oturup, \u00fcrk\u00fcn\u00e7 kayal\u0131\u011fa bak\u0131yorum.<\/p>\n
\u00c7o\u011funlukla batan ayda \u00e7ocuklar\u0131m\u0131n ruhlar\u0131n\u0131 g\u00f6r\u00fcyorum, yar\u0131 alaca birlikte h\u00fcz\u00fcnl\u00fc bir dirlikle y\u00fcr\u00fcyorlar. – – Lotte’nin g\u00f6zlerinden bir ya\u015f seli koptu ve s\u0131k\u0131\u015fan y\u00fcre\u011fi ferahlad\u0131, Werther’in s\u00f6yleyi\u015fi aksad\u0131. K\u00e2\u011f\u0131d\u0131 at\u0131p, ellerine sar\u0131ld\u0131 ve en ac\u0131 g\u00f6zya\u015flar\u0131yla a\u011flad\u0131. Lotte, ona yaslan\u0131p, mendiliyle g\u00f6zlerini gizledi. \u0130kisinin de devinimleri \u00fcrk\u00fcn\u00e7t\u00fc. Soylular\u0131n yazg\u0131s\u0131nda kendi sefaletlerini duyumsad\u0131lar, birlikte duyumsad\u0131lar ve g\u00f6zya\u015flar\u0131 onlar\u0131 birle\u015ftirdi. Werther’in dudaklar\u0131 ve g\u00f6zleri, Lotte’nin kollar\u0131nda yand\u0131; bir \u00fcrpertiyle sars\u0131ld\u0131lar; Lotte uzakla\u015fmak istediyse de, ac\u0131 ve \u015fefkat, bayg\u0131nl\u0131k veren kur\u015fun gibi \u00fcst\u00fcne \u00e7\u00f6kt\u00fc. Kendine gelmek i\u00e7in soluk ald\u0131 ve h\u0131\u00e7k\u0131rarak ondan gitmesini rica etti, b\u00fct\u00fcn tanr\u0131sal sesiyle yakard\u0131! Werther titredi, kalbi \u00e7atlayacak gibi oldu, k\u00e2\u011f\u0131d\u0131 yerden al\u0131p, yar\u0131 k\u0131r\u0131k okudu: Ni\u00e7in uyand\u0131r\u0131yorsun beni, bahar havas\u0131? Ruhumu ok\u015fay\u0131p konu\u015fuyorsun: G\u00f6\u011f\u00fcn damlalar\u0131yla \u00e7i\u011f d\u00fc\u015ferim! Ama solma zaman\u0131m yak\u0131n, yapraklar\u0131m\u0131 koparacak f\u0131rt\u0131na yak\u0131n! Yar\u0131n o yolcu gelecek, beni g\u00fczelli\u011fimle g\u00f6ren gelecek, g\u00f6z\u00fc tarlada \u00e7ep\u00e7evre beni arayacak ve bulamayacak. – Bu s\u00f6zlerin b\u00fct\u00fcn kudreti zavall\u0131n\u0131n \u00fcst\u00fcne aband\u0131. Tam bir \u00e7aresizlik i\u00e7inde kendini Lotte’nin ayaklar\u0131na att\u0131, ellerine sar\u0131l\u0131p, onlar\u0131 g\u00f6zlerine bast\u0131rd\u0131, aln\u0131na g\u00f6t\u00fcrd\u00fc ve \u00fcrk\u00fcn\u00e7 niyetinin sezgisi Lotte’nin ruhunda s\u00fcz\u00fcl\u00fcr gibi oldu. Duyular\u0131 karma\u015f\u0131kla\u015ft\u0131, Werther’in ellerini al\u0131p, g\u00f6\u011fs\u00fcne bast\u0131rd\u0131, mahzun bir hareketle ona e\u011fildi ve k\u0131zg\u0131n yanaklar\u0131 birbirine de\u011fdi. D\u00fcnyay\u0131 unuttular. Werther kollar\u0131n\u0131 dolay\u0131p, onu ba\u011fr\u0131na bast\u0131 ve Lotte’nin titreyen, kekeleyen dudaklar\u0131n\u0131 azg\u0131n \u00f6p\u00fc\u015flerle \u00f6rtt\u00fc. – Werther! diye ba\u011f\u0131rd\u0131 bo\u011fuk, geri \u00e7ekilerek, Werther! – ve takats\u0131z eliyle g\u00f6\u011fs\u00fcnden itti; Werther! diye seslendi en soylu duygunun \u00f6l\u00e7\u00fcl\u00fc sesiyle. – Werther direnmedi, onu kollar\u0131ndan sald\u0131 ve kendini anlams\u0131z bi\u00e7imde onun \u00f6n\u00fcne att\u0131. Lotte, kuvvetle kendini \u00e7ekti ve \u00fcrkek bir tela\u015fla, a\u015fkla \u00f6fke aras\u0131nda sars\u0131larak konu\u015ftu: Bu son! Werther! Beni art\u0131k hi\u00e7 g\u00f6rmeyeceksiniz. – Ve a\u015fk dolu bak\u0131\u015f\u0131 bedbaht\u0131n \u00fcst\u00fcnde, yan odaya ko\u015fup, ard\u0131ndan kapatt\u0131. Werther, arkas\u0131ndan kollar\u0131n\u0131 uzatt\u0131, tutmaya cesaret edemedi.<\/p>\n
Ba\u015f\u0131 kanepede, yerde uzan\u0131yordu, ve bir sesle kendine gelinceye kadar, yar\u0131m saatten fazla bu durumda kald\u0131. Bu, sofray\u0131 haz\u0131rlamak isteyen hizmet\u00e7i k\u0131zd\u0131. Werther, odan\u0131n i\u00e7inde bir oraya bir buraya y\u00fcr\u00fcd\u00fc, yine yaln\u0131z oldu\u011funu fark edince, k\u00fc\u00e7\u00fck odan\u0131n kap\u0131s\u0131na yakla\u015f\u0131p al\u00e7ak sesle \u00e7a\u011f\u0131rd\u0131: Lotte! Lotte! bir tek s\u00f6z daha! bir elveda! – Lotte susuyordu. Bekledi, yalvard\u0131, bekledi; sonra kopup seslendi: Elveda, Lotte, ebediyen elveda! Kent kap\u0131s\u0131na geldi. Ona art\u0131k al\u0131\u015fm\u0131\u015f olan bek\u00e7iler, bir \u015fey demeden b\u0131rakt\u0131lar, \u00e7\u0131kt\u0131. Ya\u011fmurla kar aras\u0131 serpinti vard\u0131, ancak on bire do\u011fru yine kendi kap\u0131s\u0131n\u0131 \u00e7ald\u0131. Werther eve gelince, hizmetk\u00e2r\u0131, efendisinin \u015fapkas\u0131z oldu\u011funu fark etti. Bir \u015fey s\u00f6ylemeye cesaret edemedi, onun giysilerini \u00e7\u0131kard\u0131, her \u015fey \u0131slakt\u0131. Daha sonra \u015fapka tepenin vadiye bakan yamac\u0131ndaki bir kayan\u0131n \u00fcst\u00fcnde bulundu; karanl\u0131k, \u0131slak bir gecede d\u00fc\u015fmeden oraya nas\u0131l t\u0131rmand\u0131\u011f\u0131 anla\u015f\u0131lmaz bir \u015fey. Yata\u011fa girip, uzun uzun uyudu. Hizmetk\u00e2r, ertesi sabah \u00e7a\u011fr\u0131 \u00fczerine kahveyi getirdi\u011fi zaman, onu yaz\u0131 yazar buldu. Lotte’ye mektubunda \u015funlar\u0131 yaz\u0131yordu: Son defa art\u0131k, son defa a\u00e7\u0131yorum bu g\u00f6zleri. Ah, g\u00fcne\u015fi g\u00f6rmesinler, koyu sisli bir g\u00fcn \u00f6rt\u00fcyor onu. B\u00f6yle yas tut art\u0131k, do\u011fa! o\u011flun, dostun, sevgilin sonuna yakla\u015f\u0131yor. Lotte, bu benzersiz bir duygu, yine de kendi kendine s\u00f6ylemek i\u00e7in, a\u011faran d\u00fc\u015fe en yak\u0131n o: bu son sabah. Son! Lotte, bu s\u00f6z\u00fcn bir anlam\u0131 yok benim i\u00e7in: son! \u015eimdi b\u00fct\u00fcn g\u00fcc\u00fcmle durmuyor muyum, yar\u0131n ise, yerde p\u00f6rs\u00fck uzanm\u0131\u015f olaca\u011f\u0131m.<\/p>\n
\u00d6lmek! ne demek bu? Bak, \u00f6l\u00fcmden s\u00f6z ederken, d\u00fc\u015f g\u00f6r\u00fcyoruz. Ben kimilerini \u00f6l\u00fcrken g\u00f6rd\u00fcm; ama insanl\u0131\u011f\u0131n ufku \u00f6yle dar ki, varl\u0131\u011f\u0131n\u0131n ba\u015f\u0131yla sonu hakk\u0131nda bir fikri yok. Daha benim \u015fimdi, senin! senin, ey sevgili! Ve bir an – kopmu\u015f, ayr\u0131lm\u0131\u015f – belki ebediyen? – Hay\u0131r, Lotte hay\u0131r – Nas\u0131l yok olabilirim ben? nas\u0131l yok olabilirsin sen? – Biz var\u0131z ya! – Yok olmak! – Ne demek bu? Bu yine bir s\u00f6z! bo\u015f bir seda! kalbim i\u00e7in hissiz. – – \u00d6l\u00fc, Lotte! so\u011fuk topra\u011fa g\u00f6mmek, dapdarac\u0131k! zifiri karanl\u0131k! – Umars\u0131z gen\u00e7li\u011fimde her \u015feyim olan bir k\u0131z arkada\u015f\u0131m vard\u0131; \u00f6ld\u00fc ve cenazesinin pe\u015finden tabutu indirip, urganlar\u0131 alt\u0131ndan d\u0131zlatarak \u00e7ektikleri mezar\u0131n\u0131n ba\u015f\u0131nda durdum – nas\u0131l da yine \u00e7abucak yukarda toplad\u0131lar, sonra ilk k\u00fcrek a\u015fa\u011f\u0131ya topakland\u0131 ve korkak sanduka bo\u011fuk bir ses yans\u0131tt\u0131 ve daha bo\u011fuk, hep daha bo\u011fuk derken sonunda \u00f6rt\u00fcld\u00fc! – Mezar\u0131n yan\u0131ba\u015f\u0131nda yere y\u0131k\u0131ld\u0131m – m\u00fcteessir, sars\u0131lm\u0131\u015f, \u00fcrkm\u00fc\u015f, en i\u00e7imden par\u00e7alanm\u0131\u015f, ama ne oldu\u011fumu bilmedim – ne olaca\u011f\u0131m\u0131 – \u00d6lmek! mezar! bu s\u00f6zleri anlam\u0131yorum! Ah, affet beni! affet beni! D\u00fcn! Ya\u015fam\u0131m\u0131n son an\u0131 olmal\u0131yd\u0131. Ey, melek! ilk defa, ilk defa tamamen ku\u015fkusuz can\u0131m\u0131n en i\u00e7inde sonsuz haz duygusu beni k\u0131zg\u0131n kor haline getirdi: Beni seviyor! beni seviyor! Dudaklar\u0131mda, h\u00e2l\u00e2 seninkilerden akan kutsal ate\u015f yan\u0131yor; yeni s\u0131cak sonsuz haz y\u00fcre\u011fimde. Affet beni! affet beni! Ah, biliyordum, beni sevdi\u011fini, g\u00f6n\u00fcl dolu ilk bak\u0131\u015flar\u0131ndan biliyordum, ilk el s\u0131k\u0131\u015fmadan, yine de, ben gidince, Albert’i senin yan\u0131nda g\u00f6r\u00fcnce, yine ate\u015fli bir \u015f\u00fcpheyle \u00fcmitsizli\u011fe kap\u0131l\u0131yordum. Benimle bir tek s\u00f6z konu\u015famad\u0131\u011f\u0131n, elini bile veremedi\u011fin o me\u015fum topluluk y\u00fcz\u00fcnden, bana g\u00f6nderdi\u011fin \u00e7i\u00e7ekleri hat\u0131rl\u0131yor musun? oh, yar\u0131 gece onlar\u0131n \u00f6n\u00fcnde diz \u00e7\u00f6kt\u00fcm, bana olan sevgini m\u00fch\u00fcrl\u00fcyordu onlar. Ama ah! bu izlenimler, g\u00f6kler dolusu kutsal, g\u00f6zle g\u00f6r\u00fcl\u00fcr i\u015faretlerle kendisine sunulan Tanr\u0131’n\u0131n l\u00fctfu duygusu ruhundan tekrar yava\u015f yava\u015f s\u0131v\u0131\u015fan dindar gibi, ge\u00e7ip gitti. B\u00fct\u00fcn bunlar ge\u00e7ici, ama hi\u00e7bir sonsuzluk, d\u00fcn dudaklar\u0131ndan tatt\u0131\u011f\u0131m, i\u00e7imde hissetti\u011fim, korlu ya\u015fam\u0131 s\u00f6nd\u00fcremeyecek! Beni seviyor! Bu kol onu sard\u0131, bu dudaklar onun dudaklar\u0131nda titredi, bu dudak onunkinde kekeledi. O benim! sen benimsin! evet, Lotte, ebediyen. Ve nedir bu, Albert’in kocan olmas\u0131? Koca! Bu olsa olsa bu d\u00fcnya i\u00e7in – ve seni sevmem, seni onun kollar\u0131ndan kopar\u0131p kendi kollar\u0131ma almak istemem, bu d\u00fcnya i\u00e7in g\u00fcnah? g\u00fcnah? Peki, ben de bunun i\u00e7in kendi kendimi cezaland\u0131r\u0131yorum; b\u00fct\u00fcn sonsuz kutsal hazz\u0131, bu g\u00fcnah\u0131, tatt\u0131m, hayat iksirini ve g\u00fcc\u00fcn\u00fc kalbime emdim. Bu andan itibaren sen benimsin! benim, ey Lotte! Ben \u00f6nden gidiyorum! Pederime gidiyorum, pederine.<\/p>\n
Ona yak\u0131naca\u011f\u0131m, o da, sen gelinceye kadar beni teselli edecek, ve seni kar\u015f\u0131lamaya u\u00e7aca\u011f\u0131m, seni tutup, sonsuzluk kar\u015f\u0131s\u0131nda, ebedi sar\u0131l\u0131\u015flarla senin yan\u0131nda kalaca\u011f\u0131m. R\u00fcya g\u00f6rm\u00fcyorum, hayal g\u00f6rm\u00fcyorum! mezar\u0131n yak\u0131n\u0131nda ayd\u0131nlan\u0131yorum. Biz var olaca\u011f\u0131z! birbirimizi tekrar g\u00f6rece\u011fiz! Anneni g\u00f6rece\u011fiz! onu g\u00f6rece\u011fim, onu bulaca\u011f\u0131m, ah, ona b\u00fct\u00fcn kalbimi d\u00f6kece\u011fim! Annen, senin benzerin. – Saat on bire do\u011fru Werther, acaba Albert d\u00f6nd\u00fc m\u00fc diye, hizmetk\u00e2r\u0131na sorar? Hizmetk\u00e2r: evet, dedi, at\u0131n\u0131 ge\u00e7erken g\u00f6rm\u00fc\u015f. Bunun \u00fczerine bey kendisine a\u00e7\u0131k bir k\u00e2\u011f\u0131t verir, i\u00e7eri\u011fi \u015f\u00f6yle: Acaba bana niyet etti\u011fim bir yolculuk i\u00e7in tabancan\u0131z\u0131 \u00f6d\u00fcn\u00e7 verebilir misiniz? Ho\u015f\u00e7a kal\u0131n\u0131z! Sevgili kad\u0131n son gece az uyudu; korktu\u011fu ger\u00e7ekle\u015fmi\u015fti, ne sezinleyebildi\u011fi, ne de korktu\u011fu bi\u00e7imde ger\u00e7ekle\u015fmi\u015fti. Asl\u0131nda \u00f6ylesine ar\u0131 ve rahat dolanan kan\u0131 hummal\u0131 bir infial i\u00e7indeydi, g\u00fczel kalbini binbir \u00e7e\u015fit duyumsama harap etti. G\u00f6\u011fs\u00fcnde hissetti\u011fi, Werther’in sarmalar\u0131n\u0131n ate\u015fi miydi? onun c\u00fcretk\u00e2rl\u0131\u011f\u0131na \u00f6fkeli tepki miydi? \u015fimdiki durumunu, bir zamanlar tamamen ba\u011fs\u0131z \u00f6zg\u00fcr masumiyetiyle, tasas\u0131z \u00f6zg\u00fcveniyle kar\u015f\u0131la\u015ft\u0131rmas\u0131n\u0131n s\u0131k\u0131nt\u0131s\u0131 m\u0131? Kocas\u0131n\u0131n kar\u015f\u0131s\u0131na nas\u0131l \u00e7\u0131kacakt\u0131? pek\u00e2l\u00e2 itiraf edebilece\u011fi, yine de itiraf etmeye cesaret g\u00f6steremedi\u011fi bir sahneyi ona nas\u0131l a\u00e7\u0131klamal\u0131? Bunca zaman kar\u015f\u0131l\u0131kl\u0131 susmu\u015flard\u0131, \u015fimdi o mu olmal\u0131yd\u0131 bu susmay\u0131 ilk bozan, uygunsuz bir vakitte kocas\u0131na i\u015fte b\u00f6yle hi\u00e7 beklenmeyen bir a\u00e7\u0131klamay\u0131 yapan? Werther’in s\u0131rf ziyaretinden s\u00f6z etmenin bile, ho\u015f olmayan bir etki yapaca\u011f\u0131ndan korkmaya ba\u015flad\u0131, ve hele bu beklenmedik facia! Kocas\u0131n\u0131n onu salt do\u011fru bir \u0131\u015f\u0131kta g\u00f6rece\u011fini, salt \u00f6nyarg\u0131s\u0131z alg\u0131layaca\u011f\u0131n\u0131 umabilir miydi? ve kocas\u0131n\u0131n, onun ruhunu okumas\u0131n\u0131 isteyebilir miydi? Ve yine de, kar\u015f\u0131s\u0131nda hep kristal s\u0131r\u00e7a gibi serbest\u00e7e durmu\u015f oldu\u011fu ve hi\u00e7bir duygusunu ondan gizlemedi\u011fi, gizleyemedi\u011fi adam kar\u015f\u0131s\u0131nda rol yapabilir miydi? O da, bu da s\u0131k\u0131nt\u0131 yarat\u0131yor ve onu \u00e7ok zora sokuyordu; ve d\u00fc\u015f\u00fcncesi hep kaybetti\u011fi, bir t\u00fcrl\u00fc b\u0131rakmak istemeyip de, ne yaz\u0131k! terk etmek zorunda kald\u0131\u011f\u0131, ama Lotte’yi kaybedince, elinde hi\u00e7bir \u015feyi kalmayan Werther’e d\u00f6n\u00fcyordu.<\/p>\n
O an bir t\u00fcrl\u00fc anlayamad\u0131\u011f\u0131, aralar\u0131na yerle\u015fen tutukluk, \u015fimdi nas\u0131l a\u011f\u0131r \u00fczerine binmi\u015fti! B\u00f6ylesine anlay\u0131\u015fl\u0131, b\u00f6ylesine iyi insanlar baz\u0131 belli ayr\u0131l\u0131klar y\u00fcz\u00fcnden, aralar\u0131nda susmaya ba\u015flad\u0131lar, her biri kendisinin hakl\u0131, \u00f6b\u00fcr\u00fcn\u00fcn haks\u0131z oldu\u011funu d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcr oldu, b\u00f6ylece ili\u015fkiler \u00f6yle kar\u0131\u015ft\u0131 ve k\u0131\u015fk\u0131rt\u0131ld\u0131 ki, her \u015feyin pamuk ipli\u011fiyle ba\u011fl\u0131 g\u00f6r\u00fcnd\u00fc\u011f\u00fc tekinsiz bir anda d\u00fc\u011f\u00fcm\u00fc \u00e7\u00f6zmek imk\u00e2ns\u0131z oldu. Eskiden oldu\u011fu gibi, mutlu bir samimiyet onlar\u0131 yeniden birbirine yak\u0131nla\u015ft\u0131r\u0131p, kar\u015f\u0131l\u0131kl\u0131 sevgi ve ho\u015fg\u00f6r\u00fc aralar\u0131nda hayat bulsa ve kalplerini a\u00e7m\u0131\u015f olsayd\u0131, o zaman belki dostumuz da h\u00e2l\u00e2 kurtar\u0131labilirdi. Garip bir durum daha eklendi buna. Werther, mektuplar\u0131ndan \u00f6\u011frendi\u011fimize g\u00f6re, bu d\u00fcnyay\u0131 terk etmek \u00f6zlemini hi\u00e7bir zaman gizlememi\u015fti. Albert, bu y\u00fczden onunla s\u0131k s\u0131k at\u0131\u015fm\u0131\u015ft\u0131, Lotte ile kocas\u0131 aras\u0131nda da bu bazen s\u00f6z konusu olmu\u015ftu. Bu eyleme kar\u015f\u0131 kesin bir tav\u0131r koyan kocas\u0131, asl\u0131nda hi\u00e7 de tabiat\u0131na uymayan bir \u00e7e\u015fit duyarl\u0131l\u0131kla, b\u00f6yle bir giri\u015fimin gerek\u00e7esine ili\u015fkin ciddiyetten duydu\u011fu ku\u015fkuyu belli eder, hatta bunun \u00fczerine \u015fakalar yapmaya yeltenir, buna inanmad\u0131\u011f\u0131n\u0131 Lotte’ye de bildirirdi. Ger\u00e7i bu Lotte’yi, d\u00fc\u015f\u00fcnceleri o ac\u0131kl\u0131 g\u00f6r\u00fcnt\u00fcye kayd\u0131\u011f\u0131 zaman, bir yandan sakinle\u015ftiriyordu, \u00f6te yandan ama, kocas\u0131na o anda kendisine eziyet veren s\u0131k\u0131nt\u0131lar\u0131n\u0131 anlatmaktan al\u0131koydu\u011funu hissediyordu. Albert d\u00f6n\u00fcnce, Lotte onu tedirgin bir tel\u00e2\u015f i\u00e7inde kar\u015f\u0131lad\u0131; keyfi yoktu, i\u015fleri iyi gitmemi\u015fti, kom\u015fu yerin hukuk dan\u0131\u015fman\u0131, e\u011filmez b\u00fck\u00fclmez, dar ufuklu biriydi. K\u00f6t\u00fc yol da keyfini ka\u00e7\u0131rm\u0131\u015ft\u0131. Bir \u015fey olup olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131 sordu, o da tezcanl\u0131 cevap verdi: Werther d\u00fcn ak\u015fam buradayd\u0131. Mektup geldi mi diye, sordu, bir mektupla paketlerin odas\u0131nda oldu\u011fu yan\u0131t\u0131n\u0131 ald\u0131. Oraya gidince, Lotte de yaln\u0131z kald\u0131. Sevip sayd\u0131\u011f\u0131 adam\u0131n varl\u0131\u011f\u0131, kalbinde yeni bir etki yaratt\u0131. Y\u00fcce g\u00f6nl\u00fcn\u00fcn, sevgisinin ve iyili\u011finin an\u0131s\u0131 onu daha sakinle\u015ftirdi, gizli bir \u00e7ekimle ard\u0131ndan gitmek istedi, eline i\u015fini al\u0131p, \u00e7ok\u00e7a yapt\u0131\u011f\u0131 gibi, adam\u0131n odas\u0131na gitti.<\/p>\n
Onu, paketleri a\u00e7\u0131p okur buldu. Baz\u0131lar\u0131n\u0131n ho\u015f \u015feyler i\u00e7ermedi\u011fi anla\u015f\u0131l\u0131yordu. Ona baz\u0131 sorular y\u00f6neltti, adam k\u0131sa yan\u0131tlar vererek, yaz\u0131 yazmak \u00fczere, k\u00fcrs\u00fcn\u00fcn ba\u015f\u0131na ge\u00e7ti. Bu \u015fekilde bir saat birlikte oldular, ama Lotte’nin g\u00f6nl\u00fc gittik\u00e7e daha \u00e7ok karard\u0131. Kalbindekini, pek keyifli olsa bile, kocas\u0131na a\u00e7man\u0131n, ne kadar g\u00fc\u00e7 olaca\u011f\u0131n\u0131 hissetti: Gizlemeye ve g\u00f6zya\u015flar\u0131n\u0131 yutkunmaya \u00e7al\u0131\u015ft\u0131k\u00e7a, daha korkulu olan bir elemin i\u00e7ine d\u00fc\u015ft\u00fc. Werther’in hizmetk\u00e2r\u0131 g\u00f6r\u00fcn\u00fcnce, Lotte’yi en b\u00fcy\u00fck s\u0131k\u0131nt\u0131ya bo\u011fdu; o\u011flan elindeki k\u00e2\u011f\u0131d\u0131 Albert’e uzatt\u0131, o da kar\u0131s\u0131na d\u00f6n\u00fcp: Tabancay\u0131 ver ona, dedi. – Ona mutlu yolculuklar diledi\u011fimi ilet, dedi delikanl\u0131ya. – Bu, Lotte’yi bir g\u00f6k g\u00fcmb\u00fcrt\u00fcs\u00fc gibi vurdu, kalkarken sersemledi, neye u\u011frad\u0131\u011f\u0131n\u0131 bilmedi. Yava\u015f yava\u015f duvara y\u00fcr\u00fcy\u00fcp, silah\u0131 indirdi, \u00fcst\u00fcndeki tozu ald\u0131, duraksad\u0131, Albert sorgulayan bir bak\u0131\u015fla onu s\u0131k\u0131\u015ft\u0131rmasayd\u0131, belki de daha uzun s\u00fcre teredd\u00fctte kalacakt\u0131. A\u011fz\u0131ndan bir tek s\u00f6z \u00e7\u0131karamadan, u\u011fursuz aleti o\u011flana verdi, ve o evden \u00e7\u0131k\u0131nca, i\u015fini toplay\u0131p, hi\u00e7 anlat\u0131lmaz bir belirsizlik i\u00e7inde odas\u0131na \u00e7ekildi. Kalbi, b\u00fct\u00fcn deh\u015fetleri \u00f6nceden biliyordu. Hemen kocas\u0131n\u0131n ayaklar\u0131na kapan\u0131p, her \u015feyi, d\u00fcn ak\u015fam\u0131n \u00f6yk\u00fcs\u00fcn\u00fc, kendi su\u00e7unu ve sezgilerini a\u00e7\u0131klamak istedi. Sonra yine bu giri\u015fiminden bir sonu\u00e7 \u00e7\u0131kmayaca\u011f\u0131n\u0131 g\u00f6rd\u00fc, en az da kocas\u0131n\u0131 Werther’e gitmeye iknay\u0131 umut edebiliyordu. Masa kurulmu\u015ftu ve sadece bir \u015fey sormak i\u00e7in gelen iyi bir k\u0131z arkada\u015f\u0131 hemen gitmek istemesine kar\u015f\u0131n – kald\u0131, masadaki sohbeti biraz \u00e7ekilir k\u0131ld\u0131; kendilerini zorlad\u0131lar, konu\u015ftular, anlatt\u0131lar, kendilerini unuttular. Lotte’nin verdi\u011fini \u00f6\u011frenince, Werther sil\u00e2h\u0131 getiren o\u011flandan hayranl\u0131kla ald\u0131. Ekmekle \u015farap isteyip, o\u011flan\u0131 yeme\u011fe g\u00f6nderdikten sonra, yazmaya oturdu: Senin ellerin de\u011fdi onlara, tozlar\u0131n\u0131 ald\u0131n, bin defa \u00f6p\u00fcyorum onlar\u0131, elin de\u011fdi: ey sen, g\u00f6klerin ruhu, karar\u0131m\u0131 kolayla\u015ft\u0131r\u0131yorsun! ey sen, Lotte, bana aleti sunuyorsun, elinden \u00f6l\u00fcm\u00fc arzulad\u0131\u011f\u0131m sen, ve ah! \u015fimdi buldu\u011fum. Oh, o\u011flan\u0131 sorguya \u00e7ektim. Bunlar\u0131 ona verirken ellerin titriyormu\u015f, elveda demedin! Eyvah! eyvah! elvadas\u0131z! – Beni sana ebediyen ba\u011flayan an y\u00fcz\u00fcnden, kalbini bana kapatm\u0131\u015f olabilir misin? Lotte, bin y\u0131l bile o izlenimi silemez! ve hissediyorum, senin i\u00e7in b\u00f6ylesine yanan birinden nefret edemezsin.<\/p>\n
Yemekten sonra, o\u011flana, her \u015feyi toplay\u0131p paketlemesini buyurdu, pek \u00e7ok k\u00e2\u011f\u0131d\u0131 y\u0131rtt\u0131, d\u0131\u015far\u0131 \u00e7\u0131k\u0131p ufak tefek bor\u00e7lar\u0131n\u0131 kar\u015f\u0131lad\u0131. Yine eve geldi, yine \u00e7\u0131kt\u0131, kap\u0131n\u0131n \u00f6n\u00fcne, ya\u011fmura ald\u0131rmaks\u0131z\u0131n, Kontun bah\u00e7esine gitti, \u00e7evrede dolan\u0131p durdu ve gecenin s\u00f6k\u00fcn\u00fcyle d\u00f6n\u00fcp yazd\u0131: Wilhelm, son bir defa tarlay\u0131, orman\u0131 ve g\u00f6ky\u00fcz\u00fcn\u00fc g\u00f6rd\u00fcm. Sana da elveda! Sevgili annem, beni ba\u011f\u0131\u015flay\u0131n! Onu teselli et, Wilhelm! Tanr\u0131’ya emanet olun! \u0130\u015flerimin hepsi tamam. Size elveda! Yine ve daha sevin\u00e7li g\u00f6r\u00fc\u015fece\u011fiz. Sana k\u00f6t\u00fc davrand\u0131m, Albert, sense beni ba\u011f\u0131\u015fl\u0131yorsun. Evinin huzurunu bozdum, aran\u0131za ku\u015fkuyu soktum. Elveda! sonuna getirmek istiyorum. \u00d6l\u00fcm\u00fcm sayesinde mutlu olunuz! Albert! Albert! mele\u011fi mutlu et! O zaman Tanr\u0131’n\u0131n l\u00fctfu \u00fcst\u00fcne olsun! – Ak\u015fam k\u00e2\u011f\u0131tlar\u0131n\u0131 daha \u00e7ok\u00e7a kar\u0131\u015ft\u0131rd\u0131, bir \u00e7o\u011funu y\u0131rt\u0131p sobaya att\u0131, birka\u00e7 paketi de Wilhelm’in adresiyle m\u00fch\u00fcrledi. Baz\u0131lar\u0131n\u0131 g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcm k\u00fc\u00e7\u00fck denemeleri, d\u00fc\u015f\u00fcnce k\u0131r\u0131nt\u0131lar\u0131n\u0131 kaps\u0131yorlard\u0131; ve saat onda ate\u015fe bakt\u0131rd\u0131ktan ve bir \u015fi\u015fe \u015farap getirttikten sonra, b\u00fct\u00fcn \u00f6b\u00fcr ev \u00e7al\u0131\u015fanlar\u0131n\u0131n yatak odalar\u0131 gibi, odas\u0131 evin \u00e7ok arkalar\u0131nda olan hizmetk\u00e2r\u0131 yatmaya g\u00f6nderdi, o\u011flan da sabaha hemen haz\u0131r olmak i\u00e7in, giysileriyle uzand\u0131; zira efendisi, posta atlar\u0131n\u0131n alt\u0131dan \u00f6nce evin \u00f6n\u00fcnde olaca\u011f\u0131n\u0131 s\u00f6ylemi\u015fti. On birden sonra. \u00c7evremde her \u015fey \u00f6yle dingin, ruhum \u00f6yle huzurlu. \u015e\u00fck\u00fcr sana, Tanr\u0131m, bu son anlara bu s\u0131cakl\u0131\u011f\u0131, bu g\u00fcc\u00fc ba\u011f\u0131\u015flad\u0131\u011f\u0131n i\u00e7in. Pencereye geliyorum, birici\u011fim! bak\u0131yorum ve h\u00e2l\u00e2 ak\u0131n ak\u0131n ka\u00e7\u0131p giden bulutlar\u0131n aras\u0131ndan ebedi g\u00f6ky\u00fcz\u00fcn\u00fcn tek t\u00fck y\u0131ld\u0131zlar\u0131n\u0131 g\u00f6r\u00fcyorum! Hay\u0131r, siz d\u00fc\u015fmeyeceksiniz! ebedi varl\u0131k sizi kalbinde ta\u015f\u0131yor ve beni. Tak\u0131my\u0131ld\u0131zlar aras\u0131nda en sevdi\u011fim B\u00fcy\u00fck Ay\u0131’n\u0131n ar\u0131\u015f y\u0131ld\u0131zlar\u0131n\u0131 g\u00f6r\u00fcyorum.<\/p>\n
Gece senden ayr\u0131l\u0131p, kap\u0131ndan d\u0131\u015far\u0131ya \u00e7\u0131k\u0131nca, kar\u015f\u0131mda duruyordu. Nas\u0131l bir esriklikle onu s\u0131k s\u0131k seyrettim! ne \u00e7ok ellerimi kald\u0131rarak, onu kendi u\u011furumun i\u015fareti, kutsal alameti yapt\u0131m! bir de – Oh, Lotte, bana seni an\u0131msatmayan bir \u015fey var m\u0131! beni sarm\u0131yor musun! ve her \u00e7e\u015fit k\u00fc\u00e7\u00fck \u015feyi doyumsuz bir \u00e7ocuk gibi, ey kutsal kad\u0131n, elinin de\u011fdi\u011fi her \u015feyi kapmad\u0131m m\u0131! Sevgili g\u00f6lge resim! Onu sana geri veriyorum, Lotte, ve ona de\u011fer vermeni diliyorum. Binlerce, binlerce \u00f6p\u00fcc\u00fck kondurdum ona, evden \u00e7\u0131k\u0131nca, eve gelince, bin selam verdim. Bir notla babandan cesedimi korumas\u0131n\u0131 diledim. Kilise avlusunda iki \u0131hlamur var, arka k\u00f6\u015fede tarla taraf\u0131nda; orada yatmak istiyorum. Bunu dostu i\u00e7in yapabilir, yapmal\u0131d\u0131r. Sen de rica et. Dini b\u00fct\u00fcn Hristiyanlardan, v\u00fccutlar\u0131n\u0131 bir zavall\u0131 bahts\u0131z\u0131n yan\u0131na yat\u0131rmalar\u0131n\u0131 bekleyemem. Ah, beni gelip ge\u00e7en papaz\u0131n, din adam\u0131n\u0131n, mahut ta\u015f\u0131n \u00f6n\u00fcnden duayla ge\u00e7tikleri, iyi y\u00fcrekli insan\u0131n ya\u015f d\u00f6kt\u00fc\u011f\u00fc, bir yol k\u0131y\u0131s\u0131nda ya da \u0131ss\u0131z bir vadide g\u00f6mmenizi isterdim. \u0130\u015fte, Lotte, \u00f6l\u00fcm\u00fcn ba\u015f d\u00f6nmesini i\u00e7ece\u011fim, so\u011fuk, \u00fcrk\u00fcn\u00e7 kupay\u0131 tutmaktan \u00fcrpermiyorum! Onu bana sen sundun, ben de teredd\u00fct etmiyorum. Hep! hep! B\u00f6ylece ya\u015fam\u0131mda dilek ve umutlar\u0131n hepsi yerine geldi! \u00d6l\u00fcm\u00fcn tun\u00e7tan kap\u0131s\u0131n\u0131 \u00f6yle so\u011fuk, \u00f6yle sert \u00e7almak i\u00e7in. Senin i\u00e7in \u00f6lmek mutlulu\u011funa ermi\u015f olmam! Lotte, senin i\u00e7in can vermek! Ya\u015fam\u0131n\u0131n huzurunu ve hazz\u0131n\u0131 yine yaratabileceksem, senin i\u00e7in cesaretle, sevin\u00e7le \u00f6lmek istedim. Ama ah! sevdikleri i\u00e7in kanlar\u0131n\u0131 ak\u0131t\u0131p, \u00f6l\u00fcmleriyle dostlar\u0131na daha y\u00fcz defa yeni bir hayat k\u0131v\u0131lc\u0131m\u0131 vermek, ancak az say\u0131da soyluya ba\u011f\u0131\u015flanm\u0131\u015f. Bu giysiler i\u00e7inde, Lotte, g\u00f6m\u00fclmek istiyorum, onlara senin elin de\u011fdi, kutsand\u0131; babandan da bunu istedim. Ruhum, tabutun \u00fcst\u00fcnde s\u00fcz\u00fcl\u00fcyor. Ceplerim aranmas\u0131n. Seni ilk defa \u00e7ocuklar\u0131n aras\u0131nda g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcm zaman g\u00f6\u011fs\u00fcnde ta\u015f\u0131d\u0131\u011f\u0131n bu soluk k\u0131rm\u0131z\u0131 fiyong – ah, \u00e7ocuklar\u0131 bin defa \u00f6p ve onlara talihsiz arkada\u015flar\u0131n\u0131n yazg\u0131s\u0131n\u0131 anlat.<\/p>\n
Sevimliler! \u00e7evremde f\u0131k\u0131r f\u0131k\u0131r kayna\u015f\u0131yorlar. Ah, nas\u0131l kilitlendim sana! ilk andan itibaren seni b\u0131rakamad\u0131m! – Bu fiyong benimle birlikte g\u00f6m\u00fcls\u00fcn. Do\u011fum g\u00fcn\u00fcmde onu bana arma\u011fan ettin! B\u00fct\u00fcn hepsini nas\u0131l da i\u00e7ime \u00e7ektim! – Ah, yolun beni buraya getirece\u011fini d\u00fc\u015f\u00fcnmedim! – – Sakin ol! yalvar\u0131yorum, sakin ol! – Dolduruldular – On ikiyi vuruyor! \u00d6yleyse tamam! – Lotte! Lotte, elveda! elveda! – Bir kom\u015fu, barutun alevini g\u00f6rd\u00fc ve patlamay\u0131 i\u015fitti; her \u015fey sakin kald\u0131\u011f\u0131 i\u00e7in, buna daha fazla ald\u0131rmad\u0131. Sabah alt\u0131da elinde \u0131\u015f\u0131kla hizmetk\u00e2r i\u00e7eriye girer. Yerde efendisini, tabancay\u0131 ve kan g\u00f6r\u00fcr. Ba\u011f\u0131r\u0131r, ona yap\u0131\u015f\u0131r; yan\u0131t yok, yaln\u0131zca h\u0131r\u0131ld\u0131yordu. Hekime, Albert’e ko\u015far. Lotte, \u00e7\u0131ng\u0131ra\u011f\u0131n \u00e7ekildi\u011fini i\u015fitince, eli aya\u011f\u0131 titrer. Kocas\u0131n\u0131 uyand\u0131r\u0131r, kalkarlar, hizmetk\u00e2r uluya, kekeleye haberi verir, Lotte, bay\u0131larak Albert’in \u00f6n\u00fcne d\u00fc\u015fer. Hekim, talihsizin yan\u0131na geldi\u011finde, onu kurtulu\u015fsuz yerde bulur, nabz\u0131 vuruyordu, elleri ayaklar\u0131 k\u00f6t\u00fcr\u00fcmd\u00fc. Sa\u011f g\u00f6z\u00fcn\u00fcn \u00fcst\u00fcnden kafas\u0131na ate\u015f etmi\u015fti, beyni d\u0131\u015far\u0131 \u00e7\u0131km\u0131\u015ft\u0131. \u00dcst\u00fcne \u00fcstl\u00fck bir de kol damar\u0131ndan kan sal\u0131nd\u0131, h\u00e2l\u00e2 soluk al\u0131yordu.<\/p>\n
Koltu\u011fun dirsekli\u011findeki kana bak\u0131p, yaz\u0131 masas\u0131n\u0131n \u00f6n\u00fcnde oturarak, eylemi ger\u00e7ekle\u015ftirdi\u011fi sonucunu \u00e7\u0131karmak m\u00fcmk\u00fcnd\u00fc, sonra yere y\u0131\u011f\u0131l\u0131p, koltu\u011fun \u00e7evresinde \u00e7\u0131rp\u0131nm\u0131\u015f. Pencere taraf\u0131nda takats\u0131z s\u0131rt\u00fcst\u00fc yat\u0131yordu, \u00e7izmeleri aya\u011f\u0131nda, sar\u0131 yelekli mavi frak\u0131yla ba\u015ftan aya\u011fa giyinikti. Ev, kom\u015fular, kent aya\u011fa kalkt\u0131. Albert girdi. Werther yata\u011fa kald\u0131r\u0131lm\u0131\u015f, aln\u0131 sar\u0131lm\u0131\u015ft\u0131, y\u00fcz\u00fc \u00f6l\u00fc y\u00fcz\u00fc gibiydi, hi\u00e7bir \u00fcyesi k\u0131m\u0131ldam\u0131yordu. Ci\u011feri h\u00e2l\u00e2 bazen g\u00fc\u00e7l\u00fc, bazen zay\u0131f \u00fcrk\u00fcn\u00e7 h\u0131r\u0131ld\u0131yordu; sonunun gelmesi bekleniyordu. \u015earaptan yaln\u0131zca bir bardak i\u00e7mi\u015fti. K\u00fcrs\u00fcde Emilia Galotti a\u00e7\u0131lm\u0131\u015f duruyordu. Albert’in \u015fa\u015fk\u0131nl\u0131\u011f\u0131n\u0131, Lotte’nin peri\u015fanl\u0131\u011f\u0131n\u0131 anlatmama gerek yok. Ya\u015fl\u0131 dan\u0131\u015fman, haber \u00fczerine, ko\u015fup geldi, s\u0131ms\u0131cak g\u00f6zya\u015flar\u0131yla \u00f6lmek \u00fczere olan\u0131 \u00f6pt\u00fc. En b\u00fcy\u00fck o\u011fullar\u0131 da hemen onun arkas\u0131ndan y\u00fcr\u00fcyerek geldiler, en bast\u0131r\u0131lmaz ac\u0131n\u0131n ifadesiyle yata\u011f\u0131n kenar\u0131nda \u00e7\u00f6kt\u00fcler, ellerini, a\u011fz\u0131n\u0131 \u00f6pt\u00fcler ve onun hep en \u00e7ok sevdi\u011fi en b\u00fcy\u00fck o\u011flan, can\u0131n\u0131 teslim edinceye ve zorla \u00e7ekilinceye kadar dudaklar\u0131na yap\u0131\u015f\u0131k kald\u0131. \u00d6\u011fleyin on ikide \u00f6ld\u00fc. Dan\u0131\u015fman\u0131n orada olmas\u0131 ve d\u00fczenlemeleri bir ko\u015fu\u015fmay\u0131 \u00f6nledi. Gece on bire do\u011fru, onu se\u00e7ti\u011fi yere g\u00f6md\u00fcrd\u00fc. \u0130htiyarla o\u011fullar\u0131 cenazenin ard\u0131ndan y\u00fcr\u00fcd\u00fcler, Albert ise buna dayanamad\u0131. Lotte’nin ya\u015fam\u0131ndan korkuluyordu. Hizmetk\u00e2rlar onu ta\u015f\u0131d\u0131lar. Hi\u00e7bir din adam\u0131 yoktu.<\/p>\n
Gen\u00e7 Werther’in Ac\u0131lar\u0131 | J.Wolfgang Goethe<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
4 May\u0131s 1771. Ne mutluyum, gitmekten! Can dost, insan kalbi ne tuhaf! \u00d6ylesine sevdi\u011fim senden hi\u00e7 ayr\u0131lamazken, seni b\u0131rak\u0131p da y\u00fcre\u011fi ho\u015f olmak. Di\u011fer b\u00fct\u00fcn ili\u015fkilerim, benimki gibi bir y\u00fcre\u011fi korkutmak i\u00e7in, yazg\u0131n\u0131n cilveleri de\u011fil miydi? Zavall\u0131 Leonore! Yine de ben su\u00e7suzdum. K\u0131zkarde\u015fi kendince \u00e7ekimiyle g\u00f6nl\u00fcm\u00fc ho\u015f\u00e7a e\u011flendirirken, bu zavall\u0131 y\u00fcrekte bir tutkunun k\u0131v\u0131lc\u0131mlanmas\u0131 kar\u015f\u0131s\u0131nda […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[138],"tags":[],"class_list":{"0":"post-6865","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","6":"category-edebiyat-dunya"},"yoast_head":"\n