Alemin bağızârını ….yim,
Sünbül-ü verd-ü hârını ….yim,
Andelib-i nizârını ….yim,
Hasılı nevbâharını ….yim!
Bana yoktur, lüzumu gülşeninin,
Şeb-i tarik-ü rûz-ı rû’ şeninin,
Ne gülâmanın, ne de zeninin,
Hepsinin tâ mezarını ….yim!
Ağlamam ben, ben erkeğim erkek,
Hayli güçtür bana cefâ etmek,
Minnet bu ömrü de be felek,
Atını al tımarını ….yim!
Güççedir bu fakiyi aldatmak,
Yüzdürüp sonra künteden atmak,
Gözünü aç da sen bana bir bak,
Ben senin i’tibârını ….yim!
Sâkıy-i mâh-rûyına ….yım,
Gülünün reng-ü bûyuna ….yım,
Mutribin hây-u hûyuna ….yım,
Sâgar-ı neşvedârını ….yim!
Yok safâsı hezâr-ı dem-gerinin,
Gül-sitanda şükûfe-i terinin,
Bezm-i sahba-yı rûh perverinin,
Neşvesile humarını ….yim!
Feleğin uğradımsa vartasına,
….yım ağzının tam ortasına;
Bunu yazsın cihan da hartasına;
Kıta’at-ü bihârını ….yim!
Neyzen TEVFİK
Çukurçeşme – İstanbul, 1317
