kaldır denizleri uysal yatağından
nasıl da boş rahim gibi kasvetli gökyüzü
Durgun
oysa bu gölde tatlı bir sevişmeyle
titremeler bir çiçeği sever seni beklerken
büyür gözbebekleri o saplantılı özden gizeminin
öncesiz ve sonrasız karanlık sularla yürüyüşün
doldurur acıklı gökyüzünün kasesini
kaldır gözlerini rüzgâr değmeyen döşeğinden
kanatlar çoktan vuruldu
kan bungun
Süreyya Aylin ANTMEN
(Göç Edebiyat Dergisi, Sayı: 3-4)
