Herkes odasında istiyordu dünyayı
Ben sustum ufuklara bakan bir sesle
Ne akşamdı söylenenler ne sabah
Eşiklerde bir zamandı
Ve ben, ve herkes ve odalar
Üşüdük iki duygu arasında
Ah yetinmezlik
Vardın varacağın yere
Kartopu düze indi.
Bir ölü yıkayıcı değil de nedir
Dudağına düğümlü kirpikleriyle
Dönüp dönüp anıları okşayan aşk…
Ey pişmanlık
Sütün ne kadar acı olursa olsun
Sen bizim güzel annemizsin…
Şükrü ERBAŞ
